54

Die droom lijkt niet meteen weggelegd voor de blonde jongeling Shane O'Shea uit New Jersey. Van 'aan de overkant' lonkt hij met zijn gretige negentienjarige ogen naar de vrijheid. Op een dag ruilt hij zijn Peter Frampton kapsel voor een disco-kopje en biedt hij zich aan voor de poorten van de 54-hemel. Geluk is aan z'n zijde want hij wordt opgemerkt door Steve Rubell, de flamboyante co-eigenaar en gastheer van de club. Al gauw wordt Shane één van diens favorietjes met een snelle promotie tot barman als gevolg. Dat is niet naar de zin van Shane's vriend Greg die samen met zijn vrouw Anita tegelijk als ontvangscomité en familie fungeerden voor de blonde god.

Het verhaal van dit fictieve Saturday Night Fever-personage had als bedoeling een portret te brengen van Studio 54 en zijn glitterboy Rubell. En hoewel de film een hoge amusementswaarde bezit, staat deze adolescentendroom een sterkere uitwerking van het studioleven en zijn karakters in de weg. De beste prestaties komen van Ryan Phillippe (I Know What You Did Last Summer), Ellen Albertini Dow (The Wedding Singer) maar bovenal van Mike Myers. Zijn tragikomische vertolking van Rubell tijdens de twee gouden studio-jaren (van 1977 tot en met 1979, toen hij met Ian Schrager elk iets meer dan een jaar mocht gaan brommen voor ontduiking van belastingen) komt het sterkst overeen met de realiteit.

De flauwe karakteruitwerking geeft anderzijds wel uitstraling aan een uitspraak van Ruth Gordon: 'The great have no friends. They merely know a lot of people', iets wat duidelijk opging voor het in de kelder fuifende VIP volkje. Alles draaide rond 'knowing you, knowing me'. Kijk maar naar het werk van Warhol dat vluchtig in beeld komt tijdens één van de sterkste shots: Rubell die zich neervleid in zijn met geld bezaaide bed. Waarom ook geen uitwerking of tenminste een verwijzing naar het beruchte verjaardagsfeestje van Bianca Jagger (gezeten op haar wit paard). Die nacht bracht de club voor goed op de zwarte lijst.

De nostalgie naar het einde van de jaren zeventig had ongetwijfeld meer snelheid en shwung gekregen indien men een figuur als Travolta had weten te strikken. Of heeft het retro '70-gevoel met het flashy Boogie Nights en Velvet Goldmine zijn saturatiepunt bereikt?

Deze film is als een zaterdagavondfuif: stevig feesten maar vlug vergeten. Niet echt te vergelijken dus met de onvergetelijke 'Bacchanalen' van 54. Veel glitter op de bol van Neve, matige glorie op het palmares van Christopher.