LOCK, STOCK AND TWO SMOKING BARRELS

Wanneer vier vrienden besluiten honderdduizend Pond bij elkaar te scharrelen om deel te nemen aan een pokerwedstrijd en op die manier vlug rijk te worden, loopt het fout. Het geld zijn ze sowieso kwijt, maar komt daar echter ook nog een flinke schuld bovenop. Nu hebben ze een week de tijd om het geld bijeen te krijgen en uit de handen te blijven van de beruchte gangsterbaas Hatchet Harry. Voeg daar nog een verzameling antieke geweren, enkele kilo's heroine en het gezelschap van Big Chris the Dept Collector en Barry the Baptist aan toe en je hebt een gitzwarte gangsterkomedie die de onmogelijke titel Lock, Stock and Two Smoking Barrels meekreeg.

Het klinkt allemaal weinig verrassend, maar de manier waarop Ritchie ook zelf het scenario in elkaar heeft gebokst, is ronduit indrukwekkend. Tegen duizelingwekkende snelheid stapelt hij de verschillende situaties op en giet ze telkens weer in een andere vorm. De verschillende plotwendingen zijn in sommige gevallen al even grappig als volledig onvoorspelbaar. Naar het goede voorbeeld van Quentin Tarantino.

Ook visueel zit er een mooi lintje rond. Ritchie besteedt enorm veel aandacht aan het kader en wat daar binnen gebeurt. De sfeer zit goed en dat heeft ook veel te maken met de knappe fotografie van Tim Maurice-Jones. Dat hij soms overdreven veel zijn trukendoos bovenhaalt, wordt hem zonder moeite vergeven. Naar het goede voorbeeld van Danny Boyle.

Het resultaat is dat Lock, Stock and Two Smoking Barrels een onvervalste komedie is. Misschien niet altijd bijster origineel en bij momenten nogal karikaturaal, maar met liefde gemaakt en dat smaakt.