SNAKE EYES

Brian De Palma begint zo stilaan al een mini-veteraan in Hollywood te worden, met zijn 58 jaar. Zijn curriculum hoeft hij aan niemand meer te presenteren. Kan ook niet anders met het rijtje hele en halve meesterwerken dat hij in zijn 30-jarige carrière afleverde: Carrie, Dressed to Kill, Carlito's Way, The Untouchables, Casualities of War, Mission: Impossible, Bonfires of the Vanities, Raising Cane - ze zijn wellicht zowat verplichte kost op elke filmschool. Elke film heeft wel zijn eigen goede reden om bestudeerd te worden: de douche-scène in Dressed To Kill; het graf-fragment in Carrie; de Panterskreuzer Potemkim-achtige trappenscène in The Untouchables; zelfs de scène uit Mission: Impossible waar Tom Cruise aan een draad in een ultrabeveiligde kamer hangt te bengelen.

En daar kan nu het (ongeveer) twintig minuten durende openingsshot van Snake Eyes aan toegevoegd worden. Een staaltje van puur vakmanschap, een technisch huzarenstukje, een artistiek orgasme: het oneindig lijkende shot is het allemaal tegelijk. Lange sequenties zijn natuurlijk geen uitzondering in films. Hitchcock zelf deed het in The Rope en verder liggen voorbeelden zoals Touch of Evil, The Player, GoodFellas en Boogie Nights voor het rapen. Maar geen van hen duurt twintig minuten lang en geen van hen lijkt zo perfect in elkaar te zitten. Lijkt, want in feite zitten er in het shot toch een paar (technisch noodzakelijke) verborgen cuts. Geen hond, en zeker niet De Palma's vaste cinematograaf Stephen Burum, die daar echter om maalt. Het is het fabelachtige resultaat dat telt.

Dat nu al klassieke openingsshot volgt in één lange beweging Rick Santoro doorheen de Millennium-Dome, waar, uitgerekend in een tropische storm, een zwaargeladen bokswedstrijd om het wereldkampioenschap op stapel staat. Santoro is een politie-detective uit Atlantic City, maar wel eentje van het dubieus corrupte type, met naast vrouwlief achter de haard ook een koppel vriendinnen aan zijn GSM. In de Dome ontmoet hij zijn beste vriend, Kevin Dunne. Dunne werkt voor het Ministerie van Veiligheid en is met de opdracht belast de U.S. Secretary of Defense, Charles Kirkland, te beschermen. Wanneer Dunne even van de zijde van Kirkland wijkt, wordt die onder het machteloze oog van Santoro doodgeschoten.

Dunne ziet het einde van zijn carrière al in zicht, maar Santoro wil koste wat het kost de zaak oplossen. Geen makkelijke klus, met 14.000 verdachten in de zaal. Santoro beperkt zijn lijstje verdachten aanvankelijk tot drie personen die sleutelfiguren in het geheel lijken. Om te beginnen is er Julia Costello, een mysterieus mooi meisje dat Santoro met Kirkland zag spreken, net voor de aanslag. Ook de regerende wereldkampioen zwaargewicht speelt blijkbaar een belangrijke rol in het geheel. Maar er is ook nog Dunne, die blijkbaar wat te verbergen heeft.

Er werd maarliefst 73 miljoen dollar in Snake Eyes gepompt, en dat is vooral aan de technische perfectie van de prent te zien. Aan het openingsshot natuurlijk, maar ook doorheen de film zitten er een paar fabuleuze shots waar je van gaat duizelen. Qua structuur roept Snake Eyes herinneringen op aan De Palma's eigen Blow Out (met John Travolta in zijn eerste grote rol) uit 1981, waarbij hij een moordmysterie vanuit verschillende perspectieven vertelt. Ook in Snake Eyes krijgen we de moord door de ogen van verschillende karakters te zien. Voyeurisme, verraad en leugen zijn dan ook prominente thema's in de film. Niets is zoals we het zien. En de waarheid kent verschillende perspectieven.

Zoals we van hem gewend zijn, tiert De Palma's complexe visuele stijl en hang naar technische perfectie ook in Snake Eyes welig. De prent baadt in de sfeer, maar kan dat ijzersterke begin jammergenoeg niet volhouden. Daarvoor wordt de plot op den duur veel te mager en blijft een beklijvende ontknoping of clou zelfs helemaal uit. Jammer dat stijl het nog altijd haalt op inhoud. Jammer ook dat Nicolas Cage als Santoro maar wat nerveus loopt rond te huppelen, zonder echt diepgang in zijn rol te (kunnen) stoppen. Gary Sinise daarentegen speelt als een onkreukbare. Maar ook zijn Dunne-personage wordt slachtoffer van het veel te magere scenario. En daar kunnen geen honderd verschillende camerastandpunten iets aan veranderen.