LOST IN SPACE

Lost In Space had het potentieel een fikse concurrent te worden voor Paramounts Star Trek-franchise. De prent is net als Trek gebaseerd op een oude televisieserie (Lost in Space liep van 1965 tot 1968) en handelt over een groep mensen en hun tocht door de ruimte. Het had mooi kunnen worden, maar dat was buiten de stompzinnigheid van Hollywood gerekend. 80 miljoen later, en we moeten het stellen met het zoveelste schoolvoorbeeld van hoe het niet moet: overrompelende special effects, en waardeloos verhaal. Waar hebben we het nog gehoord.

De familie Robinson (mama Maureen, sexy dochter Judy, puberdochter Penny en ettertje Will onder leiding van papa John en met piloot Don West achter het stuur) heeft zich kandidaat gesteld om de bevolking te redden van een gewisse dood. De aarde zal over twintig jaar niet langer levensvatbaar zijn, waardoor een globale volksverhuizing naar de planeet Alpha Prime een noodzaak is. De Robinsons moeten gedurende tien jaar naar Alpha Prime reizen om er een soort van Stargate recht te trekken die het de mensheid mogelijk zal maken in een kwestie van seconden naar Alpha Prime te zippen.

De snode Dr. Smith heeft een eigen agenda en tracht het vertrek van de Robinsons te saboteren - met als resultaat het ruimteschip met hem incluis recht naar de zon vliegt. Een tocht dwars door de zon kan alleen maar overleefd worden in hyperdrive, maar omdat er nog geen tweede sterrenpoort actief is, wordt het ruimteschip ergens in de ruimte geslingerd en de... hele... familie... is... Lost in Space !

Het begint allemaal erg veelbelovend met inderdaad fantastische special effects. Een dogfight waarin West wordt voorgesteld aan het publiek is adembenemend, en ook de hypersprong zelf mag gezien worden. Dan begint het verhaal pas echt, en jammer genoeg gaat het vanaf dan van kwaad naar erger. De Robinsons komen terecht in een onbekende sector in de ruimte, waar ze warempel een gigantisch verlaten ruimteschip aantreffen en worden aangevallen door vijandige reuzespinnen. Hier vinden ze tevens de zwakste plotschakel en meteen het slechtste visuele effect van de hele film: het aapachtig wezentje Blawp, dat buiten irriteren weinig om het lijf heeft. Ten slotte eindigen de Robinsons op een vreemde onstabiele planeet die er nog goedkoper uitziet dan een oude Star Trek-aflevering, waar een paar onopgeloste conflicten bovenkomen. Het heeft allemaal te maken met tijdbubbels en tijdsprongen en vaderlijke liefde, maar glashelder was het ons toch niet helemaal. Tegen dan is de film helemaal weggeglipt in het terrein van de onzin, en dat geldt jammer genoeg ook voor de special effects, die aanvankelijk ook effectief waren.

Wat de cast betreft is er geen vuiltje aan de lucht: relatief goedkope maar sterke acteurs als William Hurt, Mimi Rogers en Gary Oldman vullen de voornaamste rollen, terwijl de jongere generatie wordt vertolkt door Heather Graham, Matt LeBlanc (Friends) en Lacey Chabert (Party of Five). Een deftig script had zoals gezegd geen kwaad gekund, zodat deze mensen toch een minimum van hun talent konden gebruiken. Ook stellen we ons vragen bij de keuze van de regisseur. Stephen Hopkins is vooral bekend als maker van uitgesproken middelmatige film: Predator 2, Blown Away en The Ghost and the Darkness vormen de hoogtepunten in zijn weinig overtuigende filmografie.

Fouten die een studio als New Line niet had mogen maken. Een Lost in Space 2 wordt bijgevolg omwaarschijnlijk. Daarvoor was deel 1 te lang, te kinderachtig en te onsamenhangend. Maar met Hollywood weet je natuurlijk nooit. En ons kennende, we zouden er als een stelletje idioten weer voor in de file gaan staan. Maar dit is nu eenmaal de aantrekking van cinema. Een mislukte film gaan bekijken of thuis blijven? De keuze is snel gemaakt.