THE PRINCE OF EGYPT

Hoofdfiguur in dat verhaal is Mozes. Als Hebreeuws slavenkind wordt hij te vondeling gelegd. Op die manier ontsnapt hij aan de door farao Seti I (19e dynastie: circa 1309-1291 v. Chr.) opgedragen kindermoord. Het lot beslist over het mandje op de Nijl en stuwt het richting koninklijk paleis waar het opgemerkt wordt door de koningin. Vanaf dat ogenblik verovert de slaaf de status van Prins van Egypte en groeit hij temidden van de imposante tempels en gaanderijen op als gelijke aan broer en troonopvolger Ramses II. Maar Mozes ontdekt de waarheid en krijgt van de God der Hebreeërs de opdracht zijn volk te leiden naar de vrijheid. Tot zover het boek Exodus.

De accuratesse waarmee de bouwijver van de laatste grote figuur uit het Nieuwe Rijk (te weten Ramses II) in beeld komt is buitengewoon. Maar ook de architectuur van 'papa' Seti wordt waarheidsgetrouw afgebeeld: net na zijn droom loopt Mozes immers in één van de voornaamste hypostyles (zuilengaanderij) van Karnak. Die droom zelf is bovendien een waar staaltje van gecombineerde 2D en 3D beelden, vooral als je weet dat 'walking like an Egyptian' eigenlijk onmogelijk is gezien hun voorstelling van het menselijk lichaam. Meer typisch voorbeeld van zo'n mengeling van 3D elementen in 2D voorstellingen is nek-aan-nek wedstrijd met paardenwagens.

De gravures van Gustave Doré en het schilderwerk van Claude Monet zouden de inspiratiebronnen bij uitstek geweest zijn voor de architecturale omkadering. Maar laat ons een kat een kat noemen en eerlijkheidshalve toegeven dat men nooit tot deze beelden was gekomen zonder de erfenis aan tekeningen van de Schotse kunstenaar David Roberts (1796-1864). Zeker de scènes na de zeven plagen komen recht uit zijn schetsen/aquarellenboek.

Het huzarenstukje bij uitstek is natuurlijk de doortocht van de Hebreeërs door de Rode Zee. Niet minder dan tien digitale tovenaars onder leiding van Henry LaBounta, 2D-kunstenaar Jeff Howard en 16 animatoren in samenwerking met twee programmeurs spendeerden samen meer dan 318.000 manuren aan deze zeven minuten durende scène.

The Prince of Egypt is de eerste animatiefilm waarin een professionele kostuumdesigner bij betrokken werd. Het toont zich tot in de details: de blauwe kroon van een farao (kijk naar de scène van de achtervolging aan de Rode Zee) symboliseerde diens kwaliteiten als veldheer. Kostumering en kleurgebruik komen het impact van de dramatiek ten goede.

Wat de stemmen betreft zijn er natuurlijk altijd die je meteen herkent. Farao Seti of Miriam zullen weinigen doen twijfelen. Mozes en Ramses zijn bijna werkeljk broers waarvan de eigenlijke acteursstem niet typisch gebruikt werd, met uitzondering van de door Ramses gebruikte Britse humor. Voor velen zal dit even een opfrisser zijn van het oude uittochtverhaal. Voor diegenen die met de Egyptemicrobe zitten, zal deze prent een ware revelatie zijn.