PHANTOMS

Dean Ray Koontz is Koning Pulp in horrorland. Met de verbeelding van een kleuter en de originaliteit van een ordinaire kopiemachine produceerde hij al meer dan vijftig romans, goed voor 125 miljoen verkochte boeken, vertaald in over de dertig talen. Niet dat we de man ook maar één dollar misgunnen. Afkomstig uit een milieu vol armoede en alcohol, schreef hij met zijn goedkope SF- en horrorromans het eten letterlijk op tafel. Zijn carrière kwam pas goed op gang toen hij in 1972 niet minder dan elf romans bij elkaar verzon. Koontz was trouwens niet zo'n klein beetje schizofreen. Onder zijn aliassen waren onder meer David Axton, Brian Coffey, Deanna Dwyer, KR Dwyer, John Hill, Leigh Nichols, Antony North, Richard Paige en Owen West.

Omdat ook Hollywood af en toe graag een portie pulp kauwt, konden verfilmingen van zijn werk natuurlijk niet uitblijven: Demon Seed, Watchers, Hideaway en Whispers werden zowel door publiek, pers als Koontz zelf niet unaniem goed ontvangen. Nu Koontz beroemd en rijk genoeg is om met zijn scepter een klein deeltje Hollywood te regeren, heeft hij zich zelf achter een verfilming geschaard. Voor Phantoms schreef hij zelf het scenario naar zijn boek uit 1983 en superviseerde hij de film als uitvoerend producent. Driewerf helaas: Phantoms kan, zij het op de valreep, tot de grootste teleurstellingen van het afgelopen jaar gerekend worden. Zeg dat een uitverkochte Passage 44 dat in maart al getierd heeft.

Phantoms begint nochtans heel veelbelovend. Dokter Jennifer Paisly en haar jongere zus Lisa zijn op weg naar huis, het kleine bergstadje Snowfield in Colorado. Een lange, donkere, eenzame nacht. Plotseling worden ze uit hun eentonigheid opgeschrikt door een hert dat voor de auto opduikt. Ze zetten hun reis verder, maar eens in Snowfield aangekomen wacht hun een nog grotere verrassing: een 700-tal mensen blijken verdwenen te zijn, op een paar zwaar verminkte lijken na. Al gauw krijgen ze gezelschap van Bryce Hammond, de sheriff van het naburig stadje. Geen van hen weet wat er aan de hand is. Maar volgens de dissidente wetenschapper Timothy Flyte, een specialist in oude epidemies, is een kwaadaardig monster, De Oude Vijand, voor zoveel onheil verantwoordelijk. Deze kwade entiteit die onder de grond leeft heeft de kracht om soorten uit te roeien en beschavingen te vernietingen. En blijkbaar roert het nu weer zijn staart.

Klinkt behoorlijk bekend in de oren, niet? Zeker. Koontz heeft er nooit om gemaald her en der wat ideetjes op te doen. Toch begint de film uitermate spannend. De aanblik van het lege stadje en de ontdekkingen die ze er doen weten, ondanks het oeverloze cliché, zeker te boeien. Maar eens de zogenaamde Oude Vijand zijn opwachting maakt, breekt niet alleen voor de personages de hel los. Koontz laat dan duidelijk alle teugels vieren en bewijst hoezeer het hem aan visie en coherente verbeelding ontbreekt. De afgrijselijke aanblik van het verwarrende magna mater monster, in elkaar gebokst door de KNB-groep (Hellraiser, Total Recall, Lord of Illusions), doet daar zeker geen goed aan. De Oude Vijand wordt in de film voorgesteld als een soort Satan, die zich door de eeuwen heen op alle kennis van de mens gevoed heeft en ook alle mogelijke vormen kan aannemen. The monster is us.

Dat regisseur Joe Chapelle (Halloween: The Curse of Michael Myers) iets in zijn mars heeft, bewijst dus het niet onaardige eerste deel. Maar eens de grote effectenshow is begonnen, loopt het dus allemaal uit de hand. Zo erg zelf dat de finale, waarin de Oude Vijand figuurlijk bij zijn acchileshiel wordt genomen en verslagen, belachelijk overkomt. Daar kan het kransje acteurs niets aan veranderen: Peter O'Toole als Flyte en voor de rest Rose McGowan, Joanna Going, Ben Affleck en Liev Schreiber. Ze zijn gevangenen van het verhaal. In interviews laat Koontz graag weten hoe tevreden hij wel niet met Phantoms is. Ach ja, zal hij met de meeste van zijn boeken ook wel zijn.