MEET JOE BLACK

En dat is juist wat William Parrish (Anthony Hopkins) niet meer heeft: tijd. Op de vooravond van zijn 65e verjaardag krijgt de steenrijke media-magnaat immers een hartaanval, maar omdat de Dood in hem een interessante leermeester ziet (en omdat hij blijkbaar ook wat aan vakantie toe is) krijgt Parrish de kans om alle losse eindjes nog aan elkaar te knopen vooraleer hij er definitief de brui aan moet geven. In ruil moet hij de Dood een glimp geven op het leven.

Om volop van het leven te kunnen genieten, heeft de Dood een lichaam nodig en wat is dan meer alledaags dan het lichaam van Brad Pitt? Hij rooft het lichaam, juist nadat de rechtmatige eigenaar ervan het hoofd op hol heeft gebracht van Susan (Claire Forlani), toevallig de dochter van Parrish. Terwijl Joe Black (het nogal voor de hand liggende pseudoniem voor de Dood) met Parrisch vooral de zakelijke kant van het leven leert kennen, maakt hij handig gebruik van zijn lichaam om bij Susan de meer emotionele (en lichamelijke) kant op te gaan.

Leven en Dood. Het onafscheidelijk paar is heel waarschijnlijk het meest besproken onderwerp in litteratuur, film en de beeldende kunst. Buiten de Liefde misschien. Maar ook nu weer wordt het bewijs geleverd dat het meteen ook één van de moeilijkste onderwerpen is, want zelf met een mega-budget van 90 miljoen dollar (het hoogste ooit voor een romantische komedie waar nagenoeg geen special effect bij te pas kwam), en een meer dan aanlokkelijke cast gaat ook regisseur Martin Brest (Scent of a Woman) regelmatig uit de bocht, zonder echter daarbij finaal te pletter te slaan.

De Dood die blijkbaar niet weet wat leven en liefde is, die met zijn lichaam de helft van de wereldbevolking zo met zich mee zou krijgen? Brad Pitt casten moet op het eerste gezicht een meesterlijke zet geleken hebben. Want wat is er ironischer dan de wereld meeste begeerde man (of toch zoiets) te zien in de rol van die etter die er maar al te vaak onverwacht een einde aan maakt? Maar de magere 43 miljoen dollar aan de kassa, en de toch wel bizarre acteerprestatie van Pitt bewijzen echter het tegendeel.

Als Joe Black zit hij zowat de helft van de tijd droogweg voor zich uit te staren, met toch wel een heel bizarre acteerprestatie tot gevolg. Zit hij zomaar schoon te wezen voor de camera, of probeert hij door zijn apathie demonisch en bovenwerelds over te komen? Pitt mag dan nog als glamourboy theoretisch gezien de ster van de show zijn, de echte ster komt er (nog maar eens) in de persoon van Anthony Hopkins, die onlangs nog beweerde dat hij definitief wilde stoppen met acteren. Gelukkig zwakten vrienden van de acteur de uitspraak wat af, want op zijn dooie eentje zorgt hij ervoor dat de drie uur uiteindelijk goed verteerd worden.

Als geen ander zet hij aan karakter neer dat elegant en zelfbewust weet om te gaan met het onvermijdelijke, zonder daarbij in de bijna onvermijdelijke emotionele val te trappen. Als een geslepen, maar diepmenselijke onderhandelaar weet hij het diepste uit de kan te halen, en is hij uiteindelijk de reden waarom de film toch blijft nazinderen. Uiteindelijk is het zijn relatie met het leven, met zijn dochters (Claire Forlani en Marcia Gay Harden) en met de Dood die de film redden. En daar kunnen een overbodig overname-subplot en een bizar acterende Brad Pitt weinig aan veranderen.