I STILL KNOW WHAT YOU DID LAST...

Waar is Alzheimer als je 'm nodig hebt?

Foto: Columbia
Scream was een zelfbewuste rip-off van een aantal klassiekers in het slasher-genre. I Know What You Did Last Summer was op zijn beurt een rip-off van de rip-off, en dan krijgen we nu, hip hip hoera, de zwakke sequel op de rip-off van de rip-off. Niet meteen de formule om de nieuwe Schindler's List te voorschijn te toveren, maar dat zal allicht ook de bedoeling niet zijn.

De enige bestaansreden van het medium film is profijt, en genres zijn er alleen maar om geëxploiteerd te worden. Horror loopt wat dat betreft op kop, en sedert Wes Cravens Scream een jaar of twee geleden omverwacht brokken maakte, worden we al evenlang gebombardeerd met gelijkaardige projecten. Leuk voor wie van bibberfilms houdt, maar laten we wel wezen: deze meest recente wave kan nog veel leren van de horrortrend die liep in de laten jaren zeventig en de vroege jaren tachtig, toen onder andere de Amityville's, de Poltergeists, de Omens en de Excorcists werden uitgebracht. Ongeëvenaarde films, waar een miljoen Screams nooit iets aan zullen kunnen veranderen.

Maar we moeten het stellen met wat we hebben, en in dit geval is dat bitter weinig. I Still Know What You Did Last Summer illustreert op een schokkende manier hoe afhankelijk een film is van het aanwezig talent. De originele Summer kon rekenen op de hippe schrijfsels van wonderboy Kevin Williamson, die überhaupt deze hele manie op gang trok. Summer kon misschien net niet tippen aan de moederfilm Scream, maar er was ten minste dat frisse ingrediënt dat ook Williamsons Halloween H20 onderscheidde van de voorgangers in die reeks. I Still Know is niet gebaseerd op Williamson, en dat is pijnlijk duidelijk, al is het moeilijk om precies aan te wijzen waar het fout liep.

Julie James heeft de drama's van de afgelopen zomer, en van de zomer daarvoor (en daarmee is de titel eigenlijk verkeerd. I Still Know What You Did Two Summers Ago of I Still Know What You Did That Summer waren logischer geweest, maar klinken zo mogelijk nog stupider) nog niet verwerkt: ze wordt geplaagd door nachtmerries en is overdreven paranoïde. De relatie met haar vriend Ray bevindt zich ook al in vrij val. Tijd voor een vakantie, en die biedt zichzelf aan wanneer haar kamergenoot Karla een reis naar de Bahamas wint. Het duo trekt, met Karla's lief en Julie's nieuwe love interest op sleep, naar een afgelegen en vrijwel verlaten (want na seizoen) eiland in de Bahama's.

Het zal wel geen spoiler zijn wanneer we vermelden dat Kapitein Haak uit het origineel ook op de Bahama's is verzeild geraakt en in iedereen waar Julie zich aan hecht, zijn vishaak ramt. Wat te doen als je door een psychopatische moordenaar wordt geterrorizeerd? Juist ja, je gaat onder de zonnebank liggen met een walkman op je kop. Jennifer Love Hewitt is een schoon kind (en dat wordt tot vervelenstoe geaccentueerd in deze film), maar dit is voor haar eerder een stap achteruit dan vooruit.

Debuterend scenarist Trey Callaway pikt ongestoord van The Shining, met het verlaten hotel als voornaamste locatie, en het obligate Dick Hallorann-figuur, in dit geval een lugubere voodoo-inboorling. Voor de rest heeft I Still Know What You Did Last Summer de twijfelachtige eer om de overhypete zangeres Brandy te introduceren op het scherm. Dat onbrak er nog aan.

Titel: I Still Know What You Did Last Summer
Genre: Tiener-horrorfilm
Speelduur: 1u36
Regisseur: Danny Cannon
Acteurs: Jennifer Love Hewitt, Brandy Norwood, Freddie Prinze Jr.