Return to Paradise - Eén van de allermooiste scores van de afgelopen maanden componeerde Mark Mancina voor dit gevangenisdrama. Het hoofdthema is een prachtige, elegische melodie voor strijkers. Mancina, vooral bekend van zijn actiescores voor de films van Jan de Bont, demonstreert hier voor de tweede keer (na Moll Flanders) dat hij ook intimistische films uitstekend van muziek kan voorzien. De score doet denken aan de muziek van Thomas Newman, maar de melodieën zijn 100 procent Mancina. Een parel.
Rounders - Componist Christopher Young componeerde twee scores voor deze film: een melancholische, lyrische pianoscore en een up-tempo jazzscore. De eerste score benaderde de film vooral vanuit de personages, de tweede vanuit de setting: drukke goktenten. Uiteindelijk koos de regisseur ervoor om beide scores met elkaar te vermengen. Dit levert een niet altijd even samenhangende maar toch vrij aardige mengelmoesscore op, die vooral op cd aangenaam werkt.
Enemy of the State - Na Con Air en Armageddon is dit de derde film van producent Jerry Bruckheimer waarvoor Trevor Rabin de score schreef. Een andere componist uit de Hans Zimmer-stal, Harry Gregson-Williams (Antz, Home Alone 3), hielp hem daarbij.
Omdat Enemy of the State een zogenaamde technologische thriller is, vol elektronische snufjes, zit de score vol synthesizergeluiden en allerlei samples. Het hoofdthema is indrukwekkend, maar de rest van de score is vooral lawaaierig. Jammer.
Meet Joe Black - De nieuwe film van Martin Brest wordt op gemengde gevoelens onthaald, maar de score van Thomas Newman krijgt overal complimenten. Voor een film met de dood als thema is Newmans score verdraaid weinig manipulatief.
Newman's prachtige strijkerthema voor Joe Black is terughoudend en, hoewel sterk melodisch, niet het soort deuntje waar je neurieënd de bioscoop mee uitwandelt. Vooral de combinatie van orkest en elektronisch toegevoegde geluiden, geeft de muziek een heel onwerkelijke sfeer mee.
Star Trek: Insurrection - Voor de vierde keer schreef Jerry Goldsmith de muziek voor een Star Trekfilm. Na het sublieme eerste deel, het teleurstellende vijfde deel en het adequate maar weinig bijzondere achtste deel, trakteert Goldsmith ons opnieuw op een score die meer in de lijn ligt van Star Trek 8 dan van de andere scores. Met andere woorden: zeemzoete epische thema's en wat keiharde actiemuziek, spaarzaam overgoten door Goldsmiths oorspronkelijke Trekthema en Courages tv-muziek. Voor de fans.
Psycho - Gus van Sant verfilmde Hitchcocks oorspronkelijke thriller scène voor scène, met behoud van de originele dialogen, fotografie én de muziek. Voor de film nam Danny Elfman Bernard Herrmann's score voor Hitchcocks Psycho opnieuw op, min of meer exact zoals ze in 1960 door Herrmann was gecomponeerd. Alleen voor de aftiteling componeerde Elfman nieuwe muziek, omdat de oorspronkelijke Psycho maar een heel korte generiek had. Op de cd staan drie selecties uit de score, waaronder de bekende douchemoordmuziek.