VELVET GOLDMINE

Todd Haynes is duidelijk verzot op de Glam Rock zoals ze in het begin van de jaren '70 furore maakte, maar in plaats van de echte helden van dat tijdperk op het podium te voeren (David Bowie en Iggy Pop bijvoorbeeld) schuift hij een aantal zelfverzonnen sterren naar voor.

Velvet Goldmine volgt de op- en ondergang van Brian Slade (Jonathan Ryes Meyers), wanneer hij zich met zijn alter ego Maxwell Demon opwerkt naar de top, om na zijn in scène gezette dood mysterieus te verdwijnen. Tien jaar na die mislukte publiciteitsstunt wordt journalist Arthur Stuart (Christian Bale) erop uitgestuurd om de waarheid, en meteen ook Brian Slade, te vinden.

Voor Stuart is het meteen ook een lang uitgesponnen terugkeer naar zijn jeugdjaren toen hij zelf dweepte met de ster. Op zijn zoektocht ontmoet hij ondere verloren grootheden (zoals Slade's vrouw Mandy (Toni Collette) en vooral Curt Wild (Ewan McGregor), terwijl hij langzaam maar zeker de waarheid te weten komt.

Muziekliefhebbers zullen aan Velvet Goldmine alvast een vette kluif hebben. De nummers (al dan niet covers) volgen elkaar aan een razend tempo op, flink overgoten met glitter, en visuele bravoure. Haynes weet het allemaal heel mooi in te kleden. Gelukkig want op zich is Velvet Goldmine anders niet bepaald boeiend. Voor kenners is het misschien leuk om de verschillende gebeurtenissen te kunnen connecteren met de echte artiesten, maar op zich wekken de karakters weinig sympathie op.

Jonathan Rhys Meyer mag dan nog geloofwaardig overkomen als Brian Slade in zijn (laat ons eerlijk wezen) ongelooflijk belachelijke pakjes, echt veel ruggegraat heeft zijn karakter niet. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de rest van de cast. Ook Ewan McGregor, die voor alle duidelijkheid niet de hoofdrol speelt, valt behoorlijk tegen. Gedrogeerd staan kwelen met lange haren lijkt ons nu niet bepaald zijn talent waardig.

Maar het moet gezegd: Todd Haynes weet het allemaal toch mooi in te kleden. Visueel en eerlijk gezegd ook auditief kom je als kijker wel aan je trekken. Als er nu nog eens een boeiend verhaal was geweest, dan waren wel al dik tevreden. Nu hou je er enkel een leeg gevoel aan over. En toch ook wel een beetje een degout aan een deel van de muziekwereld. De wereld proberen te veranderen door zwaar opgemaakt, liefst onder invloed en na een onvermijdelijke biseksuele ommezwaai, onverstaanbaar te staan kwelen, lijkt ons nu niet bepaald hoopgevend.

En het geeft eerlijk gezegd trouwens ook maar een raar gevoel om de toekomstige Obi-Wan Kenobi met onbloot bovenlijf en met de lederen broek op de enkels te zien rondhuppelen op het podium. Een referentie maken naar zijn light saber zou misschien iets te goedkoop zijn. Nu ja, zolang hij maar geen kou vat.