RUSH HOUR

Vreemd eigenlijk dat Hollywood nu pas Jackie Chan ontdekt. De kleine Chan is namelijk bijna antiek: in 1969 al maakte hij als stuntman zijn debuut in A Touch of Zen en in 1973 werkte hij naast zijn God Bruce Lee mee aan het legendarische Enter the Dragon. Maar in Amerika wilde het nooit lukken voor Chan: zowel Mr. Nice Guy, Operation Condor als Rumble in the Bronx flopten. En dus bleef hij films maken in China en Hong Kong, waar zijn populariteit hoger is dan de som van Sylvester Stallone, Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger en Steven Seagal samen. Jackie Chan, geboren en geschoold in het Pekingse circus, werd onlangs 45 en nu, op zijn oude dag zeg maar, breekt hij pas écht door in het land waar het allemaal om draait: Amerika.

In Rush Hour wordt hij gekoppeld aan Chris Tucker, een tweeslachtige kruising tussen Eddie Murphy en Chris Rock. Hij praat even snel als Chan de handjes laat wapperen en dat wil dus wat zeggen. Tucker speelt in Rush Hour James Carter, een arrogante LAPD detective, die door de FBI wordt opgevorderd voor een wel heel speciale missie. Het 11-jarige dochtertje van de Chinese consul Han is namelijk ontvoerd door Juntao, die wraak wil omdat Han zijn illegaal kunsthandeltje wist op te rollen. Niet dat Carter achter Juntao aan mag, neen, als pispaal van de FBI moet hij babysitten op detective Lee, die speciaal van Hong Kong naar Amerika is gekomen om Han bij te staan. Maar de FBI moet Lee niet hebben als pottekijker en dus moet Carter hem zoveel mogelijk buiten schot houden. Helemaal tegen zijn zin, dat spreekt.

In Amerika was Rush Hour een mega-hit. De prent van muziekclipfilmer Brett Ratner verdiende in het openingsweekend alleen al zijn budget (35 miljoen dollar) terug en klom in de nazomer en herfst naar een opbrengst van 135 miljoen dollar. En wees er maar zeker van dat de buitenlandse releases daar nog eens een smak geld bij zullen doen. Geen wonder dat Rush Hour 2 nu al in kannen en kruiken heet te zijn. De sleutel tot het succes is identiek aan die andere razend populaire buddy movies: de chemie tussen de twee hoofdrolspelers, die - zo zijn nu eenmaal de regels van het genre - elkaar in het begin niet kunnen luchten, maar uiteindelijk elkaar niet meer kunnen missen. Goede buddy movies hebben nood aan conflict en in Rush Hour liggen die dan ook voor het rapen.

Vreemdgenoeg is het Chris Tucker die in Rush Hour met zijn verbale TGV de show steelt. Jackie Chan krijgt slechts af en toe de kans zich echt uit te leven, maar moet het met véél minder stunts doen dan in zijn vorige films. Brett Ratner heeft ervoor gekozen Chan te temmen, en dat is jammer. Hoewel soms uitermate grappig en hilarisch, heeft deze film nood aan een hoger Chan-gehalte. Maar daar zullen de Amerikanen wel geen oor naar hebben. Jackie Chan wellicht ook niet. Hij heeft het eindelijk gemaakt in Amerika. En dat is hem, na zoveel jaar, ook dubbel en dik gegund.