HAPPINESS

Trish Jordan (Cynthia Stevenson), een all-American jonge huisvrouw, leidt een geregeld leventje met Bill, haar echtgenoot die aanzien geniet als psychiater, drie kids en hond Kooki. Helen, (Lara Flynn Boyle) de oudste zus van Trish is een gevierd schrijfster, yup tot in de toppen van haar wekelijks gepedicuurde tenen, en rolt van de ene, bij voorkeur exotische, losse flodder in de andere. Beide zussen volgen hoofdschuddend de mislukkingen van Joy (Jane Adams), de jongste Jordan en meteen ook het zorgenkind van de familie. Joy is dertig, een hypergevoelige dromer die niet echt door het lot in de watten gelegd wordt. Ze schrijft kleffe kleinkunst waar geen hond in geïnteresseerd is en naast haar muzikale carrière is ook haar liefdesleven niet echt je dat .

Van in het begin blijkt hoe dun het laagje happiness in de levens van de zussen Jordan is. Trish' man is psychiater maar zou zelf niet misstaan als case-study . Hij is tuk op kleine jongetjes, terwijl z'n jonge tienerzoon Billy in de knoop zit met z'n ontluikende seksualiteit en nietsvermoedend slachtoffers aanbrengt voor z'n pedofiele vader. Helen krijgt dan weer anonieme sekstelefoontjes en raakt gebiologeerd door de beller, niet wetende dat haar buurman Allen (Philip Seymour Hoffman) pleger is van de wilde gesprekken.

Happiness is een shocker, de plot is een netwerk van relaties tussen mensen die denken gelukkig te zijn maar dat op het tweede gezicht helemaal niet blijken. Bill probeert z'n half-slapende vrouw aan het verstand te brengen dat hij pedofiel is; hij zegt dat hij ziek is en krijgt als antwoord dat hij dan maar een pilletje moet nemen. Onbegrip, sleur, misbruik, frustratie, het ziet er allemaal niet echt fraai uit. Het punt is dat de situatiehumor ongemeen grappig is, hoe erg de situatie op zich dan ook mag zijn. Solondz suggereert ook meer dan hij toont, op één niet-pedofiele verkrachtingsscène na. Het blijft balanceren op een dunne koord en die enkele keer dondert hij dan ook zwaar naar beneden. Verder is het geheel een dik half uur te lang, enkele personages emmeren nét iets te erg door.

De regisseur van Happiness zit volgens ons zelf met een serieuze frustratie. Is er niet een dooddoener die zegt: 'Het uiterlijk is niet het belangrijkst', in de film blijkt eens te meer dat mensen elkaar - of we dat nu leuk vinden of niet - vooral op het uiterlijk taxeren. Lara Flynn ik-kan- met-m'n-tong-een-knoop-in-een- kersensteeltje-leggen- Boyle zal geen last hebben van meewarige blikken, maar daartegenover staat dat Solondz' uiterlijk nog het best te beschrijven als de mix van Woody Allen en Bert van Sesamstraat. Frustratie alom, dachten we zo. We rest our case.

Op het 26e Internationaal Filmfestival van Brussel werd Happiness voorgesteld in de categorie America meets Europe.