LIVING OUT LOUD

Wanneer verpleegster Judith Moore (Hunter) na 16 jaar voorbeeldig huwelijk door haar man - een dokter - verlaten wordt voor een veel jongere hinde, krijgt ze het moeilijk. Een emotioneel vacuüm dreigt en voor ze het goed en wel beseft, zit ze tegen zichzelf te praten voor het televisienieuws met de hamvraag of haar leven meer zin zou krijgen indien ze een crack-baby zou adopteren. Het ware verlossingsmoment op weg naar een nieuw leven komt er na een avondje uit in de lokale jazz club. Dan merkt ze immers voor het eerst Pat (DeVito) op, de liftbediende van het appartementsgebouw dat ze bewoont. Beiden zijn op een gelijkaardig punt in hun leven gekomen wat hen op slag tot soulmates maakt.

Richard LaGravenese regisseert hier voor het eerst meteen ook een eigen pennevrucht. Hij verdiende eerder al zijn sporen met Rude Awakening, The Fisher King (waarvoor hij een Academy Award nominatie in de wacht sleepte), Hostile Hostages, The Bridges of Madison County, The Mirror Has Two Faces en de adaptatie van de nog steeds draaiende The Horse Whisperer. Reserves omtrent de prestatie van DeVito is ten zeerste ongegrond. Het doet goed hem eens in een 'gewoon' rolletje te zien figureren. Holly Hunter is (zoals steeds) buitengewoon: los, licht en bovenal steeds met een humoristische noot. Een beetje zoals in Raising Arizona maar dan veel subtieler.

Derde bezieler in dit alledaags relaas is zangeres Liz (Lafitah). Ook zij heeft haar deel gehad aan relaties met de verkeerde mensen. 'Going Out of My Head' en 'Be Anything (But Be Mine)' meanderen mee op het ritme van de film. Verrassende scène in dat verband is die waar Danny DeVito overtuigend 'They Can't Take That Away From me' zingt. Naast sigarenconnoisseur heeft hij blijkbaar ook nog een verborgen zangtalent.

Merkwaardig hoe LaGravenese bij het schrijven van de rol van Pat, DeVito reeds in gedachten had. 'This is the first time I've had an actor in mind during the writing process. At first, it was a bit harder, but I could always hear his voice clearly in my head, and soon, he just came to life for me.' aldus de regisseur. Misschien had dit alles te maken met de persoonlijke betrokkenheid van de figuur Pat. Die is namelijk gebaseerd op LaGraveneses vader.

Kortom, niet echt een spetter van een film maar een gezapig kabbelende prent van twee losers die het emotioneel met elkaar kunnen vinden. Eenvoud kan ook boeien.