AU COEUR DU MENSONGE

Een rustig Bretoens havenstadje wordt brutaal opgeschrikt door de moord op de tienjarige Eloïse. Eén van de laatsten die haar levend gezien heeft is haar tekenleraar René (Jacques Gamblin), die meteen hoofdverdachte nummer één is. Niet alleen voor commissaris Frédérique Lesage (Valeria Bruni-Tedeschi), een jonge vrouw die pas promotie maakte en bijgevolg haar reputatie moet vestigen. Ook voor de plaatselijke goegemeente. Eén na één zeggen de ouders van de jonge leerlingen de tekenlessen op. Renés echtgenote, Viviane (Sandrine Bonnaire) verzet zich tegen de geruchtenstroom en gaat zelfs de confrontatie aan met commissaris Lesage.

René gaat gebukt onder de situatie en is niet in staat zich te verdedigen. Een tiental jaren eerder is hij kreupel geworden bij een bomaanslag in Parijs, waarna hij naar Bretagne vluchtte en er in zijn eigen wereld leeft. Viviane, die met hem uit Parijs kwam, is zijn schakel met de buitenwereld. Hij beseft dat hij zonder haar niets meer is dan een kritische geest, die vaak op het cynische af op zoek gaat naar de waarheid.

Door die kritische geest ziet hij doorheen de airs van de plaatselijke beroemdheid Desmot (Antoine de Caunes). Viviane echter bezwijkt voor zijn charmes. René heeft één en ander door en wil Desmot een lesje leren. Hij nodigt Desmot uit op een etentje. Er wordt daarbij wat teveel gedronken en René voert Desmot met zijn bootje naar huis. 's Anderendaags wordt Desmots lijk gevonden.

Centraal in de film staat het liegen. Iedereen liegt op de één of andere manier. Chabrol zorgt ervoor dat je als toeschouwer mensen gaat verdenken. De moordenaar van Eloïse heeft zijn dorp jarenlang van alles voorgelogen. Desmot pronkt gul met de aforismen van een ander, die hij zonder verpinken zichzelf toeschrijft. Viviane liegt als ze een week-end een vriendin gaat opzoeken. De commissaris liegt om achter de waarheid te komen. En wat weet René over de laatste ogenblikken van Desmot?

Chabrol tekent sterke portretten die op een doorleefde manier vertolkt worden. Sandrine Bonnaire (die voor haar rol in Chabrols La Cérémonie in 1995 in Venetië de prijs als beste actrice in de wag sleepte) en Jacques Gamblin (die voordien vooral met Lelouch werkte en een carrière in het theater uitbouwt) vormen een uitermate sterk koppel van vlees en bloed. Spijtig dan weer dat Chabrol er niet in geslaagd is de twee motieven (het liegen en het moordmotief) tot één enkele streng te weven. Soms bezondigt hij zich ook wel eens aan de Franse ziekte: hij laat zijn personages maar praten en vergeet ondertussen te filmen.

De afgelopen 40 jaar tekende Chabrol, die mede grondlegger is van de nouvelle vague van de jaren 60, voor zowat 60 films. Vaak hangt hij in die films een wel erg kritisch beeld op van de bourgeoisie, een thema waar hij in deze recente film op een krachtige manier op voortborduurt.