VIRUS

De overmoedige innovator van de week is John Bruno. Deze voormalige special effects artiest werkte in de lokalen van Industrial Light And Magic en Digital Domain mee aan de visuele effecten van onder andere The Abyss en True Lies, en verkoos dit debuut boven een positie als effectensupervisor aan boord van de Titanic. Kwestie van je prioriteiten te kennen. Als er één ding is dat je Bruno niet kan verwijten dan is het wel dat hij niet heeft opgelet in de les. Zijn debuut Virus is van het eerste tot het laatste beeld gepikt uit zowat het hele oeuvre van leermeester Cameron (hoofdzakelijk The Terminator, Aliens en The Abyss). Want Virus is wat je overhoudt wanneer je een legertje buitenaardse doders, half mens, half Tandy, loslaat in de duistere gangen van een Russisch schip, in het midden van een woeste storm, incluis Ripley-achtige heldin en producente Gale Ann Hurd, één van de talrijke exen van Cameron zelf. Voor nieuwe ideeën moet je dus bij Virus, gebaseerd op de gelijknamige Dark Horse-comic van Chuck Pfarrer, niet zijn.

Trouwens, een vrijwel identieke film zagen we vorig jaar nog onder de naam Deep Rising. De gelijkenissen zijn schokkend: klein bootje met bonte verzameling van stereotypes trotseert storm op zee en vindt gigantisch, schijnbaar verlaten schip. Bemanning gaat uit geldzucht aan boord en wordt één voor één uitgemoord door afstotelijk en bijzonder kwaadaardig gedrocht dat zich verbergt in duistere gangen en vertrekken. Laatste overblijvende held en heldin blazen monster en schip naar verdoemenis. The End .

Deep Rising was al niet veel soeps, en het nu allemaal nog maar eens ondergaan is wel erg veel eisen van een overzadigd publiek. Niet dat Virus een slecht gemaakte film is: het is één van de meest intense (en vooral de luidste) actievehikels van de laatste jaren. Het monster in kwestie is een gruwelijke doe-het-zelf hybride van menselijk weefsel en machine, Robocop from hell zeg maar, en mag in alle eerlijkheid gezien worden. Het is gewoon moeilijk om als kijker veel enthousiasme aan de dag te leggen bij het aanzien van zo vele schaamteloze cliché's: de zaklampen, de verstekeling, de onbetouwbare kapitein, de gespierde heldin, de valse schok-effecten, de nachtmerrie, zzzzz.

Het meest schokkend van allemaal is dat een studio als Universal nog steeds kan overhaald worden om een bom geld (75 miljoen dollar alstublieft) te investeren in dergelijk afgezaagd materiaal. En om het dan nog naar een beginneling te gooien. In elk geval bewijs genoeg dat er dringend nood was aan een aflossing van de wacht onder de hoge pieten van Universal.