PAYBACK

Natuurlijk, Porter is niet écht dood en hij zint op wraak. Hij moet en hij zal die 70.000 dollar terugkrijgen. Al moet hij daarvoor bij de grote baas zelf gaan aankloppen. Ondertussen krijgt Porter nog af te rekenen met de Chinese maffia (het geld dat Porter en Val geroofd hadden was van hen) en met een stel corrupte politieagenten. De scènes volgen elkaar met een sneltreinvaart op, zo snel dat je niet de tijd krijgt te beseffen dat de scènes zich telkens weer herhalen: Porter vraagt zijn centen, bandiet aan de andere kant weigert, Porter schiet bandiet dood, herhaal tot er geen bandieten meer over zijn.

Payback is typisch Amerikaans: het is allemaal mooi verpakt, technisch knap in elkaar gestoken, maar inhoudelijk blijft het allemaal oppervlakkig. De sfeer in de hele film is erg grimmig en de ploeg achter de camera heeft bewust getracht zoveel mogelijk kleur uit de beelden te weren, een beetje naar zwart-wit toe, als in een echte film noir. Net als de off-screen commentaren van Gibson bij het verhaal trouwens.

Spijtig dat Gibson er niet in slaagt een echte boef van vlees en bloed neer te zetten, al druipt het bloed er opnieuw in liters af bij momenten. Ook de andere boeven, Kris Kristofferson op kop, komen niet verder dan karikaturen. Dat zal een groot deel van het publiek echter worst wezen: zolang zij op tijd eens kunnen lachen met dubbelzinnige praat en eens kunnen in elkaar krimpen bij gewelddadige beelden, is het voor hen allemaal koek en ei. En wie kan hen ongelijk geven?

Het is prettig als je je eens kan laten meeslepen door de actie en dan neem je een aantal ongerijmdheden maar voor lief. Wie al wat langer de filmwereld volgt, herkent in het verhaal allicht dingen uit eerdere films, meer specifiek Point Blank, met Lee Marvin en Angie Dickinson. Geen toeval trouwens, beide films baseren zich op hetzelfde boek. Het resultaat is echter totaal verschillend. Waarschijnlijk omdat Lee Marvin meer karakter heeft dan Gibson.

De opnamen van de film begonnen al in september '97 en pas begin februari '99 is de film in de States in première gegaan. Over het productieproces doen dan ook de wildste verhalen de ronde. Zo zou het personage van Kristofferson, die we later dit jaar nog aan het werk zullen zien in A soldiers' daughter never cries, pas na de test-screenings toegevoegd zijn. Mel Gibson (de man achter Icon, de productiemaatschappij) was naar verluidt niet tevreden met de eerste versie van de film, en hij heeft een aantal scènes laten overdoen en andere laten toevoegen (mogelijk met de medewerking van Richard Donner), zodat de film meer actiescènes kreeg, en juist die actiescènes zijn de scènes die je het langst bij zullen blijven.

Payback staat voor een avondje plezier als je van geweld en actie houdt. Spijtig genoeg blijft het daarbij.