STEPMOM

Centrale figuur in de film is fotografe Isabel Kelly (Julia Roberts). Zij is pas ingetrokken bij Luke Harrison (Ed Harris), een gescheiden advocaat. Hun relatie lijkt perfect te verlopen, ware het niet dat Lukes kinderen uit zijn vorig huwelijk, de 12-jarige Anna en de 7-jarige Ben, haar niet accepteren. Daar zit hun echte moeder, Jackie (Susan Sarandon) natuurlijk voor veel tussen. Zij heeft de scheiding met Luke nog niet echt aanvaard en zet de kinderen tegen hem en Isabel op. Nadat Isabel een paar keer de kinderen is vergeten op te pikken aan school, schakelt Jackie zelfs een advocaat in om alleen het hoederecht te krijgen. Spoiler waarschuwing Op dat moment slaat echter het noodlot toe: Jackie ontdekt dat ze kanker heeft. Terwijl ze die tegenslag probeert te verwerken, komt ze tot het besef dat het misschien wel tijd is voor een grote verzoening om de kinderen een echte thuis te bezorgen. Maar is het nog niet te laat om de brokken te lijmen?

Op het eerste zicht een een verhaal dat bestemd is om als weekendfilm onze huiskamers binnen te huilen, liefst nog ergens met een bij de geboorte verwisselde baby (en eventueel ook nog een mishandelde moeder). En na een poetsbeurt van Chris Columbus kan je er allemaal hartelijk om huilen en lachen. Ware het niet dat Columbus zich deze keer weet in te houden, drie klasse-acteurs hun werk laat doen, en twee kinderen wist te vinden die voor eenmaal niet over-cute zijn.

Ed Harris krijgt jammer genoeg niet voldoende de tijd om zijn immens talent tentoon te spreiden. Dat is weggelegd voor Susan Sarandon en Julia Roberts, in het echte leven dikke vriendinnen. Samen zorgen ze ervoor dat de film emotioneel blijft, zonder daarbij een tranenreservoir te zijn. Uiteraard is het maar een real-life-drama-light, en is de wereld een stuk complexer. Om het nog maar niet over de mensen te hebben. Voor Chris Columbus, die met Home Alone en Mrs. Doubtfire twee gigantische hits scoorde, is het toch wel een sterke afwijking van zijn geliefde genre, alhoewel hij ook bij Stepmom niet vergeet om nu en dan even met het lichtere genre te flirten.

En voor één keer maakt Columbus er ook geen heksenketel van, in tegendeel. Geen opeenvolging dus van allerhande dramatische gebeurtenissen, al hadden die 124 minuten wel iets sneller mogen verteld worden. Al mogen we blij zijn dat we voor één keer niet met een schele hoofdpijn uit een Chris Columbus film zijn gestrompeld.