VIVE LA MARIÉE

Cheto is een Koerd die in Parijs leeft en werkt voor de revolutie. Hij houdt er een Parisienne op na als 'copine'. Christine is een prima minnares, maar om te trouwen wil hij een maagd uit een vaderlandslievende Koerdische familie. Samen met zijn vrienden bekijkt hij een video met huwbare Koerdische meisjes op zoek naar een man. De drie vrienden liggen in een deuk terwijl de huwbare maagden de revue passeren, tot de ware voor de camera verschijnt. In de film ziet Cheto plots het meisje van zijn dromen. Het geld voor de vlucht wordt bij elkaar gehaald door de vrienden, de bruid besteld en op de grote dag rijdt de halve Koerdische gemeenschap door Parijs om de bruid op te halen. Verbazing alom echter als niet de verwachte bruid er staat, maar haar oudere zus Mina, een wat plompe, ouderwetse, onaantrekkelijke vrouw. Er is heel wat druk en overredingskracht vanwege de Koerdische gemeenschap nodig vooraleer Cheto zijn ja-woord geeft.

Cheto tiranniseert zijn jonge bruid en blijft Christine bezoeken, totdat Christine zijn spelletje doorheeft. Onder al het tirannieke geweld van Cheto groeit het lelijke eendje Mina stilaan uit tot een sierlijke zwaan, die Frans leert, werk zoekt, een verblijfsvergunning verkrijgt via Christine, kortom op haar eigen benen leert staan. Macho Cheto blijft alleen achter, net op het moment dat hij beseft wat voor een parel hij in huis had. De film eindigt zoals hij begon. Met een video. Alleen nu zitten een aantal jonge Koerdische vrouwen, waaronder Mina, te kijken naar mannen die willen trouwen, en grote verrassing: één van hen is Cheto. Ten einde raad wendt hij dit middel aan om Mina alsnog terug te winnen.

Vive la mariée gaat in op de Koerdische problematiek. Er komen aangrijpende getuigenissen in de film voor. Zo is er de man die naar Istanbul vluchtte, vrouw en kinderen op een boot plaatste naar Italië en sindsdien noch van hen, noch van de boot nog iets vernomen heeft. Cheto zit midden in de revolutionaire beweging. Het is zijn taak om bij Koerdische ondernemers in Parijs geregeld 'belastingen' te innen. Toch is de film geenszins een politiek pamflet. Het is een met humor gekruid portret van een Koerdische gemeenschap die zich kenmerkt door solidariteit en het zoeken naar een levenswijze waarin oude waarden en de moderne tijd vreedzaam naast elkaar kunnen bestaan.

In zekere zin worden de Koerden hier afgeschilderd als de joden van onze tijd. Niet alleen omwille van de diaspora en de verdrukking, maar ook door hun eigen aard. Een oriëntalist beschreef hen ooit als 'het meest droevige en het meest opgewekte van alle volkeren'. Net als de joden vinden blijkbaar ook de Koerden in hun humor de kracht om zich door de moeilijke situatie heen te slaan.

De film is gemaakt met eenvoudige middelen en er zijn geen ronkende namen om de massa's naar de zalen te lokken. In de film staan professionele acteurs naast niet-professionele. Een groot kassucces wordt het geenszins, maar Hiner Saleem heeft in volle eerlijkheid zijn ding kunnen doen. Niet dat ieder het hem in dank afneemt: voor een aantal Koerden is hij een verrader. Voor hen had hij een geëngageerde film moeten maken. 'Veel zou het de Koerdische zaak niet vooruit geholpen hebben, want dan was niemand komen kijken.' Voor de Turken is Hiner Saleem dan weer een terrorist: hij waagt het de Koerdische vlag te tonen, een misdrijf waarvoor je in Turkije vijftien jaar krijgt.

Een belangrijke rol is weggelegd voor de Koerdische muziek. Zij helpt mee de sfeer van de hele film te bepalen. Levendige, kleurrijke, vaak erg meeslepende muziek, gebracht op een eenvoudige maar efficiënte manier, zoals de hele film trouwens op een eenvoudige maar efficiënte manier het verhaal vertelt van de inkeer van Cheto en het openbloeien van Mina in haar nieuwe vaderland.

Anderhalf uur lang slaagt Hiner Saleem erin om het publiek met beperkte middelen mateloos te boeien. Dat de film hier en daar wat schoonheidsfoutjes vertoont, doet niets af aan de charme en de eerlijkheid die het geheel uitstraalt. Een echte aanrader voor wie van een film iets meer verwacht dan domme actie, stupide effecten en een uurtje vluchten uit de werkelijkheid.