De grootste blikvanger is natuurlijk George Lucas die op 21 mei van dit jaar miljoenen wensen zal doen uitkomen door na 22 jaar opnieuw achter de camera te kruipen en 16 jaar na het laatste deel van de Star Wars saga eindelijk zijn belofte zal nakomen. Star Wars Episode I: The Phantom Menace is nu reeds de meest geanticipeerde film allertijden. Ook über-regisseur Stanley Kubrick duikt opnieuw op. Lucas mag dan nog mediaschuw zijn, vergeleken met Kubrick kun je hem als mediageil beschouwen. Van Kubrick bestaan nauwelijks recente foto's en ook op interviews hoef je niet te rekenen. Eyes Wide Shut is nu reeds legendarisch, niet alleen wegens de ultralange draaiperiode, maar ook wegens de geheimzinnigheid rond de plot. Geruchten over orgiescènes circuleren, en ook Tom Cruise en Nicole Kidman zouden in al hun glorie te zien zijn.
De grote terugkeer waar men in Hollywood echter zat op te wachten is van een heel ander kaliber: Terrence Malick. Een naam waar enkel diepgewortelde filmfreaks ooit van gehoord hebben, maar waarvoor half Hollywood bijna op de knieën kroop om te mogen meespelen in zijn nieuwste prent: The Thin Red Line. Zijn eerste regiejob na twintig jaar bijna volledig van de aardbodem te zijn verdwenen. Je zou voor minder een levende legende genoemd kunnen worden.
Filmmakers belanden al eens vaker via heel wat omwegen in de regiestoel. En ook voor Terrence Malick (1943 in Waco, Texas) begon het allemaal wat eigenaardig. Als zoon van een oliemagnaat sleet hij zijn jeugdjaren tussen de olieputten, kwam op Harvard terecht, en belandde later ook in Oxford. Hij vertrok er echter zonder diploma, en strandde via een omweg langs Life op het prestigieuze MIT. Hij gaf er een jaar lang les, maar toen begon de filmmicrobe blijkbaar te kriebelen. Hij maakte een korte film, en belandde in de eerste lichting van het American Film Institute's film programma. Na een aantal rewrite jobs (waaronder Dirty Harry!) besloot hij echter om zelf het heft in handen te nemen. Met een bijeengesprokkeld budget van amper 350.000 dollar maakte hij in 1973 Badlands, met Martin Sheen en Sissy Spacey in de hoofdrollen. Filmcriticus David Thomson riep de film uit als het belangrijkste Amerikaanse debuut sinds Citizen Kane. Het publiek bleef echter massaal thuis. Ook hier was de film nauwelijks te bewonderen.
Vijf jaar later maakte hij opnieuw een artistiek meesterwerk: Days of Heaven (met ondermeer Richard Gere en Sam Shepard), een film die twee jaar op de montagetafel zou liggen. En uiteindelijk een nieuwe flop zou worden. De man werd in Hollywood beschouwd als een artistiek genie, alleen wist de rest van de wereld het nog niet. Hij begon nog even aan Q, maar nam toen een korte vakantie in Parijs. Een vakantie die uiteindelijk zo'n twintig jaar zou duren. Over het hoe en waarom blijft het gissen. Volgens sommigen kon hij de druk niet meer aan, andere denken dat hij gewoon gedesilusioneerd was over Hollywood. Of misschien had hij de behoefte om er even uit te zijn. Al duurde die even iets langer dan verwacht. Interviews en foto's werden steevast geweigerd, al nam hij nu en dan wat scriptwerk aan. Volgens één bron zou hij zelfs als haarkapper aan het werk geweest zijn in Parijs...
Eind jaren tachtig vroeger producenten Bobby Geisler en John Roberdeau (twee van de schaarse Hollywood-mensen die in contact bleven met de kluizenaar) welke film Malick dan wilde maken. Het antwoord was simpel: een hedendaagse versie van Tartuffe, of een adaptatie van A Thin Red Line (van James Jones). Vijf maanden later was de eerste 300 pagina's dikke draft klaar. Malick was trouwens nog steeds niet zeker of dit zijn volgend project zou worden, en schreef in de daaropvolgende tien jaar nog een ander origineel script. In 1995 werd de bal pas echt aan het rollen gebracht, al had Malick op dat ogenblik nog steeds niet beslist om de film zelf ook te regisseren.
Toen het gerucht de rond ging dat de terugkeer van Terrence Malick nakend was stonden de acteurs te dringen om te mogen meespelen. Kevin Kostner, Ethan Hawke, Peter berg, Brad Pitt, Johnny Depp, Edward Norton, Matthew McConaugheyn Nicolas Cage, Tom Sizemore (die uiteindelijk koos voor Saving Private Ryan), Martin Sheen en zelfs Leonardo DiCaprio werden ooit op één of andere manier aan het project gelinkt. De lijst van cameo's bewijst dat Hollywood wel degelijk op deze kans had zitten wachten.
De belangrijkste vraag is nu hoe lang we op het volgende (potentiële) meesterwerk van de man moeten wachten. Als we de Internet Movie Database mogen geloven zou dat wel eens goed kunnen meevallen: The Moviegoer staat ingeschreven voor 2000. Zolang de man maar niet op het idee komt om even een korte vakantie te nemen...