Hoeft het te verbazen dat met Saving Private Ryan Williams opnieuw een score schreef die bepalend was voor een hele reeks andere scores? Dat het tweede wereldoorlogdrama Jacob the Liar met Robin Williams een bijzonder monotone, themaloze score meekreeg van Zbigniew Preisner is na Saving Private Ryan weinig verbazingwekkend. En ook het indringende, maar zeer ingehouden instrumentenpalet dat Hans Zimmer naar voren schuift in The Thin Red Line ligt perfect in het verlengde van John Williams' muziek voor Spielbergs Saving Private Ryan.
Het lijkt erop dat oorlogsfilms van vandaag geen muzikale heroïek meer mogen bevatten; geen marsen, geen opzwepende actiemuziek en zeker geen epische koormuziek zoals in Empire of the Sun. De trompetten worden naar de achtergrond verwezen - of zoals in het geval van Saving Private Ryan: op een licht satirische manier gebruikt om de zinloosheid van oorlog te benadrukken - en strijkers, in brede lagen en met weinig variatie, krijgen de grootste klemtoon. John Williams liet alle oorlogsscènes in Saving Private Ryan muziekvrij en hoewel dat niet de aanpak is van Hans Zimmer in The Thin Red Line, moet gezegd dat zijn muziek alles behalve op de voorgrond treedt. Cello's zijn er voor de momenten van introspectie, violen voor die momenten waarin de film het drama ten top drijft.
In tegenstelling tot wat je van Hans Zimmer zou verwachten, zijn elektronica in deze score tot een absoluut minimum beperkt. Wellicht omdat de elektronica te geavanceerd zouden zijn voor het sfeerbeeld dat in The Thin Red Line wordt opgeroepen, of omdat synthesizers vaak herinneringen oproepen aan goedkope tv-series met actiescènes van dertien in een dozijn. Zoals gewoonlijk componeerde Hans Zimmer de muziek van de film niet in zijn eentje: bepaalde tracks werden gecomponeerd door John Powell (Antz, Face Off), andere door Francesco Lupica, die vooral het syntesizerwerk onder z'n hoede nam.
Zoals ook al een beetje bij Saving Private Ryan het geval was, is Zimmers score voor The Thin Red Line niet echt muziek die zich makkelijk laat beluisteren op cd. Het kleine uur muziek dat uiteindelijk op de cd terecht is gekomen, is een selectie uit de meer dan vier uur muziek die Zimmer voor de film componeerde en waaruit Terrence Malick uiteindelijk meer dan twee uur selecteerde voor de film. Het meest memorabele muzikale moment van de film, een etnische song die ook in de film wordt gezongen, staat niet op de cd. Het uiteindelijke resultaat is een luisterervaring die tussen wal en schip valt: noch als souvenir van een weinig bijzondere film met veel goede bedoelingen, noch als beluisterbare muziek maakt de soundtrack zijn verwachtingen waar. Hoewel de muziek in grote lijnen de film de juiste sfeer geeft - en daar is het 'm bij filmmuziek uiteindelijk om te doen - bevat de soundtrack van The Thin Red Line allesbehalve de adembenemende score waar veel filmmuziekliefhebbers op zaten te wachten. De oscarnominatie die Zimmer voor zijn muziek in de wacht wist te slepen, is dan ook vooral een oscarnominatie voor de film zelf; het ziet er niet naar uit dat The Thin Red Line op de oscaruitreiking met veel goud de show zal kunnen stelen: in dat opzicht zou een oscar voor beste muziek wel eens een in de mogelijkheden liggende troostprijs kunnen worden.