CLAIRE DOLAN

Claire Dolan is de naam van het sterke, vrouwelijke hoofdpersonage uit de film. Als Ierse immagrante belandt ze in New York waar ze als prostituee aan de slag gaat. Wanneer haar moeder evenwel sterft en ze een relatie begint met de taxichauffeur Elton (Vincent D'Onofria), besluit ze te kappen met het vak en samen met Elton een kind op te voeden. Claire worstelt zich door haar laatste dagen als prostituee, maar komt hierbij meermaals in aanvaring met opdringerige klanten en haar pooier Roland Cain (Colm Meaney).

Katrin Cartlidge, die ook al eerder sterke vertolkingen neerzette in Naked en Breaking The Waves, neemt de rol van Claire Dolan voor haar rekening. Hoewel ze ook dit keer een ijzersterke prestatie neerzet, zijn het voornamelijk het decor van de metropool New York en de strakke regie van Kerrigan die de hoofdrollen spelen in deze film. Claires bijna emotieloze bestaan wordt beklemtoond door het beton en glas van de omliggende appartementsgebouwen. Overal waar Claire gaat, wordt ze omringd door het koele, architecturale landschap van New York; een metafoor voor wat ze voelt. Tegelijkertijd is in bijna elke scène een raam of spiegel aanwezig, om te kijken, maar ook om gezien te worden. Bijna schaamteloos speelt Kerrigan dit aspect van de film keer op keer uit, ware het niet dat dit de opbouw van het verhaal en van de verschillende personages ten goede komt.

Dat voyeurisme en het gevecht van een vrouw om haar vaste, maar lege bestaan om te ruilen voor een onzekere toekomst, vormen het ruggemerg van deze ambitieuze en geslaagde film. Ook de niet mis te verstane interactie, maar eveneens, zo lijkt het toch, afstandelijke interactie tussen de gevoelswereld van de verschillende personages maken van de prent wat hij is geworden: een koel, afstandelijk, maar tegelijkertijd sterk vrouwenportret, zonder toegevingen van de regisseur aan de regels van Hollywood.

Dat zowel de rol van Claire als van haar gewetensloze pooier vertolkt worden door Europese acteurs, geeft de film ook een Europees karakter. Vergelijkingen tussen het werk van Kerrigan en dat van Antonioni en Bresson zijn ook niet zomaar uit de lucht gegrepen.

Tot slot neemt ook de muziek (van onder andere Simon Fischer Turner) een voornamere rol in dan in veel andere films het geval is. Het draagt alleen maar bij tot het bevreemdende karakter van de prent. Het resultaat is een bijzonder interessante film geworden die sommigen bij de keel zal grijpen, maar anderen misschien ook koud zal laten. Veel recente voorbeelden in de cinema zijn er niet en dat pleit in het voordeel van de film en vooral ook van een getalenteerd filmmaker.