Shakespeare-acteur Kenneth Branaghs eerste filmavontuur als regisseur was Shakespeares Henry V in 1989. Branagh had Patrick Doyle leren kennen via een gemeenschappelijke vriend, de Engelse komiek en theateracteur John Sessions, tijdens de voorbereidingen van Twelfth Night. Algauw werden de twee beste maten en trokken ze drie seizoenen lang doorheen Engeland met werk van Shakespeare. Toen Branagh een componist zocht voor zijn eerste film, was de keuze gauw gemaakt: Patrick Doyle! Doyle, die nog nooit eerder de muziek voor een film had geschreven, wachtte een halsbrekende taak: hij moest in de voetsporen treden van zijn illustere voorganger Sir William Walton, die de adembenemende score voor de Laurence Olivier-versie van Henry V uit 1945 had geschreven. Het basisconcept voor de score werd dat van een opera; de soundtrack moest een muzikale spiegel zijn die tegenover de dialoog en de actie kon worden geplaatst. Doyles impressionante score bevat negentig minuten werk voor groot orkest en koor, en wordt door vele muziekliefhebbers de beste score van Patrick Doyle genoemd. De muziek werd op een ingehouden manier uitgevoerd door het City of Birmingham Symphony Orchestra, onder de leiding van Simon Rattle.
Het volgende project van Kenneth Branagh was Dead Again (1991), 'een romantische thriller met alle klassieke ingrediënten: een privé-detective, een vrouw met geheugenverlies, een excentrieke hypnotiseur, een akelig huis met een nog veel akeliger butler... een film noir in de goeie, ouderwetse stijl van meester Hitchcock.' Zo beschrijft Kenneth Branagh zelf de film. Er werd lang gediscussieerd of de score nu wel of niet door stemmen zou worden ondersteund, maar uiteindelijk werd beslist om - op één opera-gedeelte na - de score geheel orkestraal te laten. In elk geval wist Doyle op een knappe manier de ouderwetse sfeer te scheppen die de film nodig had. Vele critici hoorden in zijn muziek de invloed en het talent van Bernard Herrmann, hoewel Doyle altijd ontkend heeft zich op diens muziek te hebben gebaseerd. Herrmanns stijl is ongetwijfeld Oosteuropees en Doyle noemt zijn eigen belangrijkste invloeden componisten als Barton, Prokofiev en de Russische school. Vandaar de gelijkenissen.
Kenneth Branagh laat Patrick Doyle af en toe eens kleine rolletjes meespelen in zijn eigen films. Zo ook in Much Ado About Nothing (1993), de Shakespeare adaptatie met naast het ondertussen alweer ex-koppel Branagh-Thompson ook hot shots als Michael Keaton, Denzel Washington en Keanu Reeves op de pay- roll. Een aantal vrienden komen samen in het huis van Peter en haal daar herinneringen op, vechten er hun ruzies uit... Patrick Doyle schreef opnieuw een flamboyante score voor koor en orkest. Heel wat van de gezangen/gedichten van de score werden uiteindelijk rechtstreeks van de soundtrack genomen. Door het nogal snelle ritme van de film komt de poëzie soms in het gedrang. Voor Doyle was het een nieuw begin, nadat Branagh het jaar daarvoor Peter's Friends had gemaakt, zonder een score van Doyle maar met een gevarieerde soundtrack met jazz- en popmuziek.
Vorig jaar was er dan Mary Shelley's Frankenstein, een min of meer getrouwe adaptatie van deze gothic novel met Branagh himself in de hoofdrol en Robert de Niro in de rol van het monster. De score die Doyle schreef was al even bombastisch als de regie van de film, en het geheel gaf dan ook een bijzonder overladen indruk: te pas en te onpas word je als kijker/luisteraar met muziek naar de oren gesmeten, en draait Branagh als een gek de camera's in het rond. Misschien paste dit allemaal wel in het opzet de 'gothic novel' nieuw leven in te blazen, maar het geheel kwam nogal ouwbollig over: de manier van scoren die Doyle voor deze film aan de dag legde was nogal klassiek, en deed denken aan films als Ben Hur en The Ten Commandments. Eén pluspunt: de muziek die hij schreef voor de (obligate) liefdesscène in de film, moet gezien worden als één van de mooiste love-themes van 1994. De score valt op c.d. nogal mee, ze is zeer beluisterbaar, alleen, bij de film zelf werkt ze niet echt, en dat is toch het minste dat je van een filmscore kunt verwachten!
Naast de scores voor films van Kenneth Branagh heeft Doyle de laatste jaren ook muziek geschreven voor twee films van Régis Wargnier, de oscar-winnaar Indochine, met Catherine Deneuve in de hoofdrol, en het intimistische Une Femme Française. Zijn meest recente werk is de gevoelige score voor de kinderfilm A Little Princess, die heel af en toe terug doet denken aan Preisners muziek voor de gelijkaardige film The Secret Garden. In december opent in Amerika de nieuwe verfilming van Jane Austins Pride and Prejudice, ook met een score van Doyle, en de samenwerking met Branagh wordt verdergezet met de op stapel staande verfilming van Shakespeares Othello.
De soundtrack van Henry V is verschenen bij EMI, die van Dead Again bij Varèse Sarabande, Much Ado About Nothing en Mary Shelley's Frankenstein zijn verschenen bij Epic Soundtrax.