The Prince of Egypt werd heel lang de 'Wraak van Katzenberg' genoemd. De man had immers Disney uit die diepe animatieput gehaald, en stond onder meer aan de wieg van het gigantisch succesvolle The Lion King. Maar toen hem daar een promotie geweigerd werd, verbrandde hij al zijn schepen, om daarna met Steven Spielberg en David Geffen terug in zee te gaan. Toen hij dan ook aankondigde dat hij voor zijn eerste lange animatiefilm bij DreamWorks het verhaal van Mozes en Ramses zou vertellen, leek de lat veel te hoog gelegd. De animatiestudio moest immers opgericht worden terwijl de productie al bezig was. Maar uiteindelijk kwamen Katzenberg en DreamWorks als grote overwinnaars naar boven. Niet zozeer op finacieel, maar zeker op artistiek vlak.
Eén van de mensen die verantwoordelijk was om al die artiesten aan de tekentafels van DreamWorks te krijgen, was Shelley Page. Haar eerste stappen in de animatiefilmwereld zette ze onder de leidende hand van de legendarische animator Richard Williams. Via Who Framed Roger Rabbit? komt ze in contact met Steven Spielberg, en voor ze het besefte stond ze aan de wieg van DreamWorks. Momenteel is ze European Representative for Feature Animation voor DreamWorks, en vertegenwoordigt ze sinds kort ook PDI in Europa.
Op het Festival van de Animatiefilm kwam Shelley Page een uiteenzetting geven over The Prince of Egypt, en wij maakten van de gelegenheid gebruik om in de lobby van een exclusief Brussels hotel uitgebreid met haar te praten. En van iemand die tijdens één van de eerste vergaderingen rond The Prince of Egypt naast Steven Spielberg zat zou je verwachten dat ze zijn aanwezigheid als alledaags zou beschouwen. Maar niets blijkt minder waar te zijn. De creatieve geesten van Steven Spielberg en Jeffrey Katzenberg bleken als geen ander over DreamWorks te waken. Zo horen we het graag.
MOVIE: Kunt u kort vertellen hoe u bij DreamWorks bent terecht gekomen? U was dacht ik een traditionele animator?
SHELLEY PAGE: Ik begon als een illustrator voor een reclamebureau op de Avenue Louise, hier in Brussel. Daarna werkte ik aan Who Framed Roger Rabbit?, waar ik het hoofd voor de background was. En zo kwam ik eigenlijk bij Steven Spielberg terecht. Nadat Roger Rabbit was afgewerkt besliste Steven Spielberg dat het interessant zou zijn om zijn eigen animatiestudio te hebben, en zo hebben we Amblimation opgericht. Ook daar was ik het hoofd van background. Eén van mijn taken bestond erin om artiesten van over heel Europa naar het bedrijf te halen. Omdat ik in Brussel had gewerkt en ik de stripverhaal-cultuur hier kende ben ik al gedurende veel jaren een fan van de bande dessinée. En dus is het leuk om hier eindelijk terug in Brussel te zijn voor het festival, wwardoor de cirkel rond is. Na het laatste project bij Amblimation, Balto, besliste men om de studio naar Los Angeles te verplaatsen, om zo dichter bij Steven Spielberg te zijn. Maar in diezelfde periode beslisten Jeffrey Katzenberg, Steven Spielberg en David Geffen ook om DreamWorks op te richten. Ik begon dus als één van de eerste 15 mensen bij DreamWorks, wat een enorme ervaring was.
MOVIE: Hoe is het om voor Steven Spielberg te werken? Hij is toch al een mythisch persoon.
SHELLEY PAGE: Wel, ik heb dus gedurende vele jaren aan projecten gewerkt waarbij hij producent of uitvoerend producent was, en zijn grootste bijdrage bestaat erin de gevoeligheid van het live actie filmmaken in animatie te brengen. Hij probeert steeds om een thema dat hij graag in een live actie langspeelfilm zou zien in een animatiefilm over te brengen. De ontwikkeling van nieuwe technologieën heeft veel mogelijk gemaakt, en ook daar is hij een grote invloed. Maar ik wil wel zeggen dat de grote creator en de grootste invloed bij DreamWorks Feature Animation Jeffrey Katzenberg is. Hij heeft de grootste invloed gehad, want hij bracht zijn expertise van Disney mee, waar hij zo'n grote invloed had op die grote films zoals The Lion King. Hij beïnvloedt elk detail dat je ziet op het scherm. Hij is dus de echte baas. (lacht)
MOVIE: U werkte ook samen met Richard Williams? Hoe is het om met hem samen te werken, want ook hij is een legende?
SHELLEY PAGE: Nog een legende, inderdaad. Ik heb echt veel geluk gehad in mijn loopbaan. Zijn methode van werken inspireert mij nog elke dag. Het is ongelooflijk. Het was een prachtig voorrecht om met iemand samen te werken die een compleet genie is. En daar was ik mij steeds van bewust. En het is hetzelfde met Steven Spielberg en Jeffrey Katzenberg. Het is zeer inspirerend te beseffen dat de persoon die verantwoordelijk is voor je werk juist de meest creatieve persoon van allemaal is. Dick Williams legt zoveel nadruk op de tekening, en alles, alles bij animatie komt uiteindelijk terug neer op de tekening. Je kan nooit ontsnappen aan de belangrijkheid om de beste tekening te maken die je kan, zelfs al werk je in een extreme stijl. Toen ik naar DreamWorks vertrok bestond één van mijn taken erin om het Artist Development Program op te richten, wat inhield dat ik lesgevers uitnodigde. Toen ik dat aan het oprichten was dacht ik continu aan Richard Williams. Ik heb trouwens geprobeerd om ook hem aan te nemen. Zijn invloed heeft mij heel sterk beïnvloed.
MOVIE: Ik zag hem op het animatie-filmfestival in Londen, en iedereen keek naar hem op alsof hij een (animatie)god was.
SHELLEY PAGE: Dat is hij ook. Aan de andere kant is hij niet de gemakkelijkste mens om voor te werken. Maar dat zijn de meest getallenteerde mensen maar zelden (lacht). Zeer emotioneel! (lacht) Maar hij houdt ontzettend veel van wat hij doet, en dat is hetzelfde met Steven en Jeffrey. En dat is nu juist wat het zo fantastisch maakt om voor die studio te werken, dat gevoel van ongelooflijke toewijding voor de projecten.
MOVIE: Iets negatiefs nu. In het boek Easy Riders, Raging Bulls (het spraakmakend boek van Peter Biskind van het Amerikaanse filmblad Premiere) was de auteur zeer negatief over Katzenberg. Hij beweert dat Katzenberg, George Lucas en misschien ook wel Steven Spielberg Hollywood vernield hebben, omdat ze films gemaakt hebben voor het grote publiek.
SHELLEY PAGE: Wel, ik denk eigenlijk dat het probleem het verwachtingspatroon is van het publiek. Ik denk niet dat je Jeffrey, Steven of George Lucas kunt verwijten, maar het probleem is dat omdat ze spektakels maken op een ongelooflijke schaal, het moeilijker is voor een kleiner onderwerp om te overleven. Maar het antwoord op dat argument ligt in de volgende oscars. We hebben daar Saving Private Ryan, een film met heel wat spektakel en heel wat speciale effecten maar met een zeer krachtig verhaal, maar in dezelfde categorie heb je de niet kansloze Shakespeare in Love, een film op een volledige andere schaal. Het is nog steeds een film gemaakt met geld uit Hollywood, maar het is veel kleiner. Dat bewijst dat het belangrijkste aspect nog steeds het verhaal is. Als je een verhaal hebt zoals Star Wars, dan heb je spektakel nodig, je kan het op geen enkele andere manier maken. De reden waarom we het verhaal van Mozes kozen voor The Prince of Egypt is dat we een episch onderwerp wilden. We wilden een zeer emotioneel, zeer krachtig verhaal. We wilden geen sprookjesverhaal, of een kleine fantasiefilm. En als je dergelijke onderwerpen kiest, dan ben je verplicht om die technologieën te gebruiken, heb je die stijl van filmmaken nodig. Er zit dus een zekere waarheid in het argument, maar dan heb je bijvoorbeeld een film zoals Godzilla, waar ik persoonlijk wel van hield. Iedereen houdt van de effecten, en men spreekt daar continu over, maar dat werkt helemaal niet als het verhaal niet goed is. Dat is mijn argument. Jeffrey zou waarschijnlijk een ander argument hebben. Ik denk dus niet dat het waar is. Ik denk dat vooral de verwachtingen van het publiek gegroeid zijn.
MOVIE: Toen jullie begonnen met The Prince of Egypt was het altijd al de bedoeling geweest om iets anders te maken: geen Disney-stijl, geen cliché-stijl. Er werd altijd aan een grote schaal gedacht, zoals bij David Lean.
SHELLEY PAGE: Wel, de Disney-stijl is in zekere zin een cliché-stijl, maar dat is het ook voor een goede reden: het is een zeer, zeer, zeer succesvolle manier om een verhaal te vertellen, op een visueel mooie manier. De beslissingen die wij namen, hadden niet zozeer tot doel de stijl volledig te wijzigen, maar wel om een ander soort verhaal te kiezen en om dat verhaal te vertellen op een manier die gepast is voor het onderwerp. De grote invloed was dus wel degelijk David Lean. Steven Spielberg is een heel grote fan van David Lean. In de begindagen van de studio, toen we nog maar met 30 mensen waren, nam hij ons mee naar de filmzaal op het terrein van Universal, het Hitchcock-theater, en toonde ons daar zijn eigen copy van (zeer plechtig) de director's cut van Lawrence of Arabia. Zijn eigen persoonlijk copy, wat een zeer indrukwekkende ervaring was. Na de film zei hij: 'Ok, dit is wat ik wil doen.' Wij zaten daar: 'Oh, ok. Is dat alles?' (lacht). Het was een grote inspiratie voor de design van de film, maar daarnaast waren er nog twee inspiratiebronnen. Jeffrey Katzenberg had een prachtig boek, een zeer groot antiek boek met de gravures van Gustave Doré. Hij hield van de emoties in de tekeningen en de stijl van de tekeningen zelf. We experimenteerden een tijdje om te zien of we een gravurestijl konden creëren, maar dat bleek niet praktisch te zijn voor animatie. En men wilde ook een schilderachtige kwaliteit, niet te grafisch. Men wilde meer een bijna impressionistisch gevoel. En de inspiratie daarvoor was Monet. Met die drie invloeden hadden we meteen een sterke richting om te volgen, en het leidde ons weg van andere films die vroeger gemaakt zijn.
MOVIE: Er is één ding dat ontbreekt: cinemascoop (breedbeeld).
SHELLEY PAGE: Oh, Steven wilde dat zo graag (lacht). Dat is weer één van die grote beslissingen die in het begin werden gemaakt. Zoals je weet wil Steven alles in het gepaste formaat houden, maar er zijn zoveel technische problemen voor video en televisie. Maar dat is een ander verhaal (lacht).
MOVIE: Maar zelf filmt hij niet vaak in Cinemascoop?
SHELLEY PAGE: Niet vaak, neen. Maar omwille van dezelfde redenen. Het is een praktische reden, omdat films in zoveel verschillende formaten gezien worden. Wat kan je eraan doen? Ik heb geprobeerd om naar Lawrence of Arabia te kijken in cinemascoop op een gewone tv, en dat is dus onmogelijk. Je ziet al die kleine karakters. Het is jammer genoeg een keuze die je moet maken.
MOVIE: Iedereen heeft de film willen vergelijken met The Ten Commandments, maar uiteindelijk is de film totaal anders.
SHELLEY PAGE: Wel, eerlijk gezegd hebben we amper naar die film gekeken. In het begin werd de beslissing genomen dat de mensen niet naar Charlton Heston zouden zitten kijken. Al denk ik dat we hem gevraagd hebben voor de stem van God (lacht). Maar hij zei neen omdat hij andere verplichtingen had. Maar hij was één van onze keuzes. We wilden onze eigen versie van het verhaal vertellen. Eén van de redenen daarvoor is dat we het verhaal namen en vertelden op een manier waarvan we dachten dat het zou werken voor de film, zonder daarbij de bijbelse origine uit het oog te verliezen. En dat is door als centraal karakter niet alleen Mozes te nemen, maar Mozes en Ramses als broers. En het drama van het verhaal was dat ze als broers opgegeroeid waren, en dat ze zeer close zijn en een liefdevolle relatie hebben. Maar dan neemt die enorme verandering plaats voor Mozes die de relatie vernietigt. En dat geeft het verhaal z'n dramatisch middelpunt. De mirakels zijn duidelijk een belangrijk aspect, maar uiteindelijk is de relatie tussen Mozes en Ramses de kern van het verhaal. En of je nu denk dat het succesvol is of niet, dat was de beslissing die genomen werd om het verhaal te vertellen. En die is volledig verschillende dan de film The Ten Commandments, waar het uiteindelijk allemaal rond Mozes draait.
MOVIE: Het is geen zwart-wit visie. Ramses is hier niet zomaar de slechterik
SHELLEY PAGE: Neen, dat was een heel belangrijke ontwikkeling. Eigenlijk was het in het begin nog minder zwart-wit, we moesten het iets sterker maken om het verhaal iets dramatischer te vertellen. Maar we waren zeer bezorgd over het feit dat we de Egyptenaren niet als de slechteriken zouden afschilderen. Ze hadden een andere ideologie, en het was belangrijk om dat te respecteren. Hoe mensen in Egypte daarover denken is een andere zaak. Je hebt nu hetzelfde probleem met films waar het onmogelijk is om de Nazi's als de slechterikken af te beelden, omdat mensen bezwaren hebben tegen stereotiepen. Het is zeer moeilijk om een antagonist te vinden. Maar ik denk dat je een beter verhaal hebt als je met de antagonist een liefde-haat relatie hebt.
MOVIE: Religie is een belangijk deel van onze leefwereld. Was dat geen moeilijk probleem?
SHELLEY PAGE: Het was een groot probleem, en vanaf het begin hadden we dan ook permanent een religieuze raadgever bij de productie. We spraken ook met heel wat mensen van iedere religieuze groep. We toonden aan hen de film toen die af was. Niet om hun goedkeuring te krijgen, want dat zou betekenen dat we door hen geleid waren, maar om zeker te zien dat we iets gemaakt hadden dat echt effectief was. We veranderen een aantal zaken in de film, zoals de vrouw van Mozes die bij ons vroeger ten tonele verschijnt dan in de bijbel. Ze kwam binnen als een gevangen, en we waren bang dat dat een probleem zou geven. We veranderden ook het feit dat de Egyptische prinses die baby Mozes vindt niet de zuster is van de farao zoals in de bijbel, maar zijn vrouw. Zoals ze dat is in de Koran! Wat wel interessant is. Als je praat met die religieuzen die dit allemaal een belangrijk verhaal vinden in hun traditie, dan zie je dat zij allemaal verschillende versies hebben. In zekere zin hebben wij dus die elementen gekozen die het beste in ons verhaal pasten. En dan namen we nog een aantal literaire vrijheden. Maar veel van die relieuzen die het gezien hebben zeiden dat ze verwonderd waren dat we het niet verder verwijderd hadden van het origineel. We wilden niet in volle devotie zijn, maar we waren wel voorzichtig. Maar als je een verhaal neemt dat zo'n betekenis heeft, dan heb je automatisch die problemen.
MOVIE: Ik was verbaasd dat er toch nog steeds veel gezongen werd, iets typisch Disneys. Waarom eigenlijk?
SHELLEY PAGE: Er is een verschil tussen muziek en liedjes. Ik denk dat het nu algemeen verwacht wordt dat elke film tegenwoordig een soundtrack nodig heeft. En bij de oscars zie je ieder jaar dat de soundtrack een belangrijke rol speelt. Kijk maar naar Titanic. Waar zou Titanic zijn zonder dat liedje, dat elke persoon ter wereld al gehoord heeft? Er zijn dus twee redenen. Ten eerste is er de emotionele onderlijning van het verhaal. Je hebt daarvoor de muziek nodig. De karakters laten zingen is een ander zaak. Veel mensen hebben andere animatiefilms in het verleden bekritiseerd, wanneer de karakters begonnen te zingen, omdat het ongepast of raar leek. Wij laten onze karakters eigenlijk niet zingen. Mozes zingt op een bepaald ogenblik wel een lied, maar de enige ogenblikken waarop onze karakters zingen is wanneer ze een enorm diepe emotie uiten. Zoals wanneer Mozes' zuster When You believe begint te zingen op het ogenblik dat Mozes wanhopig is, in enorme pijn zit, en ze hem van die pijn wil verlossen. En dat gaat uiteindelijk over in de Exodus sequentie, volgens mij de krachtigste sequentie uit de film. Het was een keuze, want om een dergelijke sequentie van gebeurtenissen te overbruggen, van Mozes in enorme emotionele pijn na het zien van de gedode zoon van de farao, tot het punt waarop hij 500.000 mensen de woestijn inleidt, heb je geen andere keuze. Behalve door het gebruik van een lied om die verschillende gebeurtenissen met elkaar te verbinden. In een animatiefilm zit je meestal met één of ander avontuur, en heb je een zekere continuïteit nodig, en liedjes zorgen daarvoor. Ze vertellen een verhaal, versnellen de actie en ze leren je iets over het karakter van de persoon wat je daarvoor misschien niet wist. Maar dat wil niet zeggen dat elke animatiefilm zingende mensen of dieren moet hebben. Tegenwoordig doen ze dat toevallig wel, en vaak om een of andere commerciële reden, want dan kan je de soundtrack verkopen. Bij Warner Brothers bijvoorbeeld is men bezig met The Iron Giant dat geen liedjes heeft. En het zal interessant zijn om te zien hoe goed die film het doet. Goede liedjes maken niet noodzakelijk een goede film, maar een goeie film met goede liedjes zal beter zijn, en een slechte film met goede liedjes kan lukken (lacht).
MOVIE: Gelukkig is er geen echte showstopper zoals in de meeste Disneyfilm waarin iedereen begint te zingen en te dansen.
SHELLEY PAGE: Bij ons is de dichtste kandidaat hiervoor When You Believe. Persoonlijk vind ik dat heel emotioneel. Nadat ik het voor de eerste keer gehoord had bleef het door mijn geest razen, wat meestal een goede eigenschap is van een succesvol liedje. Maar het is niet het soort lied dat je onder de douche zingt (lacht).
MOVIE: Eén van de andere zaken waar de meeste mensen over verwonderd waren, waren de plagen. Zeer gecondenseerd en zeer knap gemaakt. Maar niet elke plaag werd uitgebreid getoond, waarom?
SHELLEY PAGE: Wel, het was opnieuw een kwestie van tijd maar ook de enorme schaal ervan. Ik weet niet juist meer hoeveel plagen er zijn, maar ik denk dat we aan tien geraken in de sequentie. En we probeerden ook de spanning op te bouwen naar wat de echte showstopper moest worden: het splitsen van de Rode Zee. Bij een animatiefilm is, zoals bij elke andere film, het tempo enorm belangrijk. Die sequentie met die plagen is denk ik een zeer krachtige sequentie, en je ziet korte momentopnames. Het start met een bijna komische plaag, namelijk met de kikkers. Je zou daar graag meer van zien omdat het eigenlijk wel grappig is, maar dan wordt het snel donker, en het eindigt met de ergste plaag, de dood van de eerstgeborene. En dat is het moment van echte wanhoop, het duisterste punt van de film, en dan moet je snel het publiek daaruit halen. Als we die sequentie dus langer hadden gemaakt zou het veel langer geduurd hebben om het publiek uit dat emotioneel laagtepunt te halen. En er zat natuurlijk heel wat werk in die scène. De mensen die voor de speciale effecten zorgden moesten ook aan de andere scènes denken. Alhoewel dit de sequenties zijn die zullen herinnerd worden zitten er in bijna elk shot van de film speciale effecten. Zelf al is het maar stof. Er waren meer effecten in de vier minuten sequentie van het splitsen van de Rode Zee, dan dat er waren in Jurassic Park. Juist door het groot aantal shots. En dat zijn dus enorme cijfers. Het is ongelooflijk hoe die films groeien en groeien in complexiteit.
MOVIE: Ik was verwonderd dat de film na die ongelooflijke Rode Zee scène zomaar stopte na de tien geboden. Waarom? Tijd?
SHELLEY PAGE: Wel, het heeft ook met tijd zelf te maken. We moesten de tijdsequentie aanpassen toen we het verhaal veranderden. Wanneer Mozes naar Midian vertrekt gaat hij denk ik voor zo'n 20 jaar, en zoals ons verhaal geconstrueerd was zou dat de essentie van het verhaal veranderd hebben. Daarom hebben we het gecondenseerd tot 10 jaar. Wanneer ze in de wildernis gaan is dat voor zo'n 40 jaar. Zonder veel te doen. En je hebt natuurlijk ook het aanbidden van het gouden kalf. We vonden dat dat het natuurlijk punt was om dat deel van het verhaal af te ronden. Er is geen intentie om een vervolg te maken (lacht). (Eigenaardig genoeg blijkt er nu wel degelijk een vervolg (voor video) in de maak te zijn: Joseph. De film zou reeds voor twee derden af zijn, maar zopas werd bekend gemaakt dat DreamWorks Television Animation de deuren zou sluiten om zo een deel van het telant naar de langspeelanimatiefilms te kunnen sluizen. Volgens het vakblad Variety zou Joseph wel nog afgewerkt worden, nvdr). We wilden die elementen gebruiken die ons karakter een volledige ontwikkeling gaven: van jonge prins tot de grote leider waarmee we Mozes associëren. Het leek voor ons dan ook normaal om op dat punt te stoppen, in tegenstelling tot die andere film. Er was zelf een discussie over het al dan niet tonen van de tabletten, maar je kan geen film over Mozes maken zonder die tabletten.
MOVIE: Was was voor u de grootste les die u getrokken hebt uit de film?
SHELLEY PAGE: Ik heb zoveel zaken bijgeleerd, het is moeilijk om er zomaar eentje uit te pikken. De grootste ervaring die ik mij zal herinneren, niet enkel van The Prince Of Egypt maar ook van het begin van DreamWorks, zal die omgeving zijn waar de mensen aan de top zo bezorgd waren om iets te maken van ongelooflijke kwaliteit. En dat inspireerde alles wat we deden. Het is natuurlijk gemakkelijk om te zeggen: 'Natuurlijk zullen ze dat zeggen,' maar het was echt waar. Elke dag. Iedereen zei: 'oh, heb je dat gezien? Dat was zo mooi, ik moet terug, en wat ik doe moet beter zijn.' Zo inspireerden we elkaar continu. Iedereen werkt harder, beter, je brengt mneer energie in het project. En ik denk dat dat voor mij het meest interessante aspect was. Maar er was ook de uitdaging om niet alleen een state of the art film te maken, maar ook een filmstudio. Op hetzelfde ogenblik. Dat was een enorme uitdaging. Toen ik begon waren er 30 mensen, en nu zijn we 4 jaar later en werken we met zo'n 850. Eén van mijn verantwoordelijkheden bestond erin om veel van die mensen aan te werven, en dan denk je: 'waar zijn ze? Waar kan je ze vinden?' (lacht). Het was een enorme uitdaging. En tot mijn verbazing zijn we erin geslaagd, buiten iedereens verwachting.
MOVIE: Iedereen had enorme verwachtingen van DreamWorks, met Spielberg en Katzenberg. Hoe moeilijk is het om daarmee om te gaan?
SHELLEY PAGE: Heel moeilijk. Eén van de eerste zaken die Jeffrey, Steven en David ons zeiden als een groep was dat de hype van DreamWorks onmogelijk waar te maken was. Niemand van hen verwachtte om die te kunnen waarmaken. Zeker niet in Los Angeles. In Europa is die hype misschien niet zo groot, maar In Los Angeles was er iedere dag wel een verhaal op televisie of in de kranten over de studio. En sommige waren positief, en andere negatief. Ze zeiden: 'Kijk, zelf al is de film de beste animatiefilm ooit, wat we niet verwachten, maar wel hopen, dan zal iemand wel schijven: wel, is dit het? Deze drie genieën en twee biljoen dollar en dit is alles wat ze kunnen? Iemand zal dat schrijven. Je moet dus beginnen met de verwachting dat je je beste werk zal afleveren, en de film zal daar een representatie van zijn.' En ik denk dat als je in dit leven iets presteert dat perfect is, er iets fout met je is. Met The Prince of Egypt zijn we heel tevreden dat we het beste van onszelf gegeven hebben, maar nu willen we beter doen.
MOVIE: Zal het ooit nog gebeuren, een studio zoals DreamWorks oprichten?
SHELLEY PAGE: Neen, het zal nooit meer gebeuren. Er is niemand meer zoals die drie mensen. Wie is er nog? Jim Cameron niet, noem maar een andere filmmaker. En George Lucas, de dichtste equivalent is zeer gefocuseerd op één zaak. Hij wil geen studio. DreamWorks is uniek. Ik voelde dus dat ik in iets historisch betrokken was. En of we nu slagen, of mettertijd uit elkaar gaan, het is een historische gebeurtenis waarop we trots kunnen zijn. En je bent je daar continu bewust van. Het is een echt voorrecht.
MOVIE: Er waren ook een aantal technische uitdagingen. Jullie moesten een nieuwe tool uitvinden: Exposure?
SHELLEY PAGE: Ja, de technische uitdagingen waren enorm. We beslisten om beschikbare software te gebruiken zoals Alias en Softimage en Animo voor de rest, en we kochten Silicon Graphics machines. Maar we hebben toch twee systemen zelf ontworpen. Eén daarvan was Nile, een asset-management system, het is de lijm die de hele productie samen houdt, zodat we alles kunnen opvolgen. En dat nam een heel jaar in beslag om te ontwikkelen. Dus je kan je voorstellen hoe het in het begin was. Het was alsof je naar een stadsplan keek van een dorp dat nog niet gebouwd was. De dag waarop Nile in productie werd genomen was een magische dag omdat we eindelijk alles konden terugvinden. Met de Exposure tool konden we één van de beperkingen van traditionele animatie, de vlakke achtergond, in dit 2d-3d systeem nemen, en het de illusie geven dat het drie dimensies had. Het is heel belangrijk in een scène van Prince of Egypt waarin Mozes en Ramses met hun racewagens een helling van zand afstuiven. Wel, dat was een volledig vlakke achtergrond, maar met die Exposure tool creëer je de illusie dat je in die zandhelling gaat, omdat je lichtjes het perspectief aanpast. Toen wij het ontworpen was dit een unieke tool, maar intussen zijn andere studio's met gelijkaardige oplossingen voor de dag gekomen, wat zeer boeiend is voor de industrie.
MOVIE: Ik las ergens dat er slechts 12 shots waren in de film zonder 3d elementen.
SHELLEY PAGE: Ja, het is ongelooflijk, want elk shot dat er uitziet als een gewone tekening heeft wel iets zoals stof. Ik kan eigenlijk op niet veel shots komen waarin niet iets speciaal zit, wat natuurlijk bijdraagt tot de complexiteit van elk shot. En vaak zijn er 3d elementen die je helemaal niet opmerkt. Zo is er een scène waarin slaven een pallet stenen naar boven hijsen. Alles was in 3d dimensies ontworpen, met slaven die met de hand geanimeerd waren, maar het resultaat werd zo ingekleurd dat het er uitziet zoals de 2d tekeningen. Dus als je niet wist dat het 3d was zou je het gewoon niet zien.
MOVIE: Voor massascènes werden computergegenereerde mensen gebruikt, waarom tekent men dan nog steeds de sleutelkarakters gewoon met de hand?
SHELLEY PAGE: Ik denk dat traditionele animatie nog steeds het beste medium is voor het vertellen van een verhaal. Je hebt een naturalistisch menselijk karakter, en met handgetekende karakters kan je ongelooflijk subtiele emoties krijgen. De enige restrictie is immers het vakmanschap van de animatoren, en als je de meest brilliante animatoren hebt zoals wij, dan is het resultaat ongelooflijk. Ze kunnen een karakter laten nadenken. Er is een scène waarin Mozes reageert op het brandend braambos, animatie gemaakt door James Baxter, een Engelse animator die de Hunchback animeerde, en je ziet Mozes denken. En het is gewoon een tekening. En computeranimatie is nog niet zoveer geëvolueerd dat je dat ook kunt doen. Omdat tekeningen meer aan je verbeelding over laten. En ik denk dat dat nog zo een hele tijd gaat duren. Ik denk dat er kansen zijn voor beide technieken.
MOVIE: Wat komt er na The Prince of Egypt? Gaan jullie hetzelfde niveau van vertellen behouden?
SHELLEY PAGE: Dat zeker. Bij het begin van DreamWorks werd er een beslissing genomen dat we geen bepaalde studio-stijl wilden bereiken. We willen niet dat iemand naar een van onze films kijkt en zo kan herkennen dat het een DreamWorks-film is, zoals men dat misschien zou kunnen zeggen van een Disney-film. We willen dus altijd met een nieuwe manier op de proppen komen om een verhaal te vertellen. Ons volgende traditionele animatieproject is El Dorado: City of Gold, en het is helemaal anders dan The Prince of Egypt. Het is een komedie, een musical met muziek van Tim Rice en Elton John die de muziek voor The Lion King gemaakt hebben. Kenneth Branagh en Kevin Kline spelen een duo dat geïnspireerd is door de Bob Hope en Bing Crosby films. Maar het slimme idee achter deze film is dat bij een film met een traditionele verhaallijn de held vaak het minst interessante karakter is, en vaak zijn de sidekicks zoals Timon en Pumbaa in The Lion King interessanter. En wij beslisten om de karakters die normaal de komische sidekicks spelen als de essentiële karakters van het verhaal te nemen. En dat is denk ik een fantastisch idee. Ze komen aan in de Nieuwe Wereld met de vloot van Cortez, maar leiden schipbreuk. Ze komen terecht in El Dorado, de gouden stad en daar ontmoeten ze een straatdief, ingesproken door Rosie Perez, een extreem sexy karakter (lacht). Ze worden beiden op haar verliefd en dat zorgt voor een groot probleem. Maar ze worden ook als goden aanzien om dat ze het paard van Cortez bij zich hebben dat mee met hen is aangespoeld. De rest van het verhaal gaat over hoe ze ontsnappen aan het god-zijn, maar tegelijkertijd ook veel over zichzelf leren. De film ziet er totaal anders uit. Waaneer ze in de oude wereld vertrekken vanuit Spanje ziet het er uit als een klassieke animatiefilm, maar wanneer ze in de nieuwe wereld aankomen en ze terechtkomen in die explosie van kleuren in het oerwoud nemen we de achtergrond, brengen die in Photoshop en satureren we de kleuren. Plots zitten ze dus in die intens vibrerende omgeving die volledig anders oogt. Eén van de designers is Didier Conrad van de stripwereld, en hij heeft voor dat sexy, grappige karakterdesign gezorgd waardoor het zo anders lijkt. Daarna hebben we een project dat Spirit of the West heet, met paarden als centrale karakters. Het is gesitueerd in het Wilde Westen van Amerika rond het jaar 1880. Het is opnieuw een totaal verschillend verhaal. En daarna staan nog een aantal projecten te wachten.
MOVIE: Komt er elk jaar een nieuw project?
SHELLEY PAGE: Ieder jaar, ja. En daarin is PDI nog niet meegerekend. Het zijn heel wat projecten die tegelijkertijd lopen. We wisselen wel continu informatie met elkaar, maar er is zoveel dat zelfs wij het niet kunen bijhouden (lacht).
MOVIE: Waarom zijn jullie samen met PDI in zee gegaan om een computergenanimeerde film te maken? Waarom hebben jullie zelf geen CGI-afdeling opgericht?
SHELLEY PAGE: Wel dat was opnieuw een grote beslissing. We zijn natuurlijk wel gedeeltelijk beïnvloed door de succesvolle relatie van Disney met Pixar. Zelf een bedrijf opstarten en al die kennis opdoen zou een enorme extra uitdaging zijn. PDI, met z'n jarenlange succesvolle ervaring kwam juist op het juiste ogenblik. Het verschil in de relatie is dat ze niet zomaar films onder contract maken, maar dat we gelijkwaardige partners zijn. We hebben geïnvesteerd in het bedrijf, zodat het een veel nauwere relatie is. Dat betekent dat ze volledig geïntegereerd zijn in de ambities van de studio. En het is echt boeiend om met mensen samen te werken met een dergelijke hoeveelheid ervaring. En ze hebben natuurlijk ook hun eigen fantastische software. Dat was voor ons ook een reden, om met een bedrijf samen te werken dat zover gegaan was in het ontwikkelen va facial animation.
MOVIE: Wat was de reactie van DreamWorks op het succes van Antz?
SHELLEY PAGE: In de wolken (lacht).
MOVIE: En van The Prince of Egypt?
SHELLEY PAGE: Wel, we zijn zeer gelukkig. In het bijzonder voor Antz, ook omdat het zoveel vroeger uitwam dan eerst werd voorzien. Wat in meerdere opzichten wel een beetje een gok was. Ik denk dat het een geluk was dat Antz eerst uitkwam, en dat A Bug's Life een enorme reactie gekregen heeft dat op geen enkele manier afgezwakt geweest is door Antz. Ook over het succes van The Prince of Egypt zijn we zeer tevreden. We hebben twee oscarnominaties, wat niet slecht is voor je eerste film. DreamWorks heeft in totaal 13 oscarnominaties (11 voor Saving Private Ryan), wat voor een studio die pas 4 jaar oud is niet slecht is. Voor Prince of Egypt hopen we op succes voor de muziek. Voor ons was de grootste invloed het feit dat het eigenlijk een statement was over kwaliteit en artistieke meesterschap. Of de film nu al dan niet veel geld opgebracht heeft was niet de belangrijkste beweegreden. Het zou heel leuk geweest zijn om The Lion King geweest te zijn, maar dat was niet de reden waarom we de film gemaakt hebben. En ik kan dat zeggen, want ik hoor dat continu rechtstreeks van de baas. Ze willen enkel de verhalen vertellen die hen interesseren. Niet om het speelgoed te maken.
MOVIE: Zal Steven Spielberg winnen met Saving Private Ryan?
SHELLEY PAGE: Ik hoop van wel. Ik hoop dat hij ze alle 11 wint. Hij was enorm verwonderd over het succes van die film omdat het zo'n moeilijk onderwerp is. Het deed het omdat hij een krachtige drang had om die film te maken, maar hij had echt niet verwacht dat de film zoveel geld zou opbrengen. En om daarenboven zoveel keer genomineerd te worden... Dat is boven iedereens verwachtingen. Ik hield ook van Shakespeare in Love. Het is een moeilijke keuze. Er zijn heel wat goede films dit jaar, met een heel breed spectrum. Het is niet zoals bij Titanic.
MOVIE: Een laatste vraag. Steven Spielberg en George Lucas zijn tegelijkertijd vrienden en rivalen. Waarom kreeg DreamWorks niet het voorrecht om Star Wars te verdelen?
SHELLEY PAGE: Wel, zoals je zei: het zijn vrienden maar dit is iets daarbuiten. Ze hebben samen al de Indiana Jones franchise die ze samen geëxploreerd hebben, en Star Wars is volledig het project van George Lucas. Het is zijn levensverwezenlijking. En daarenboven is DreamWorks niet echt een verdeelmaatschappij. De relaties die wij hebben wat betreft distributie gaan via UIP. Het is dus niet echt iets dat we willen doen. Maar we zullen voor de film duimen (lacht).