Met twee scores tegelijkertijd voor een oscar genomineerd worden, het overkomt slechts de allergrootsten. Het gebeurde John Williams (meer dan één keer, trouwens), grootmeester Bernard Herrmann slaagde er ook in, Alfred Newman heeft het gepresteerd, maar van dan af wordt het lijstje wel erg dun. Vorig jaar was dan ook iedereen compleet verrast toen ineens illustere onbekende Thomas Newman voor twee scores tegelijkertijd werd genomineerd: Little Women én The Shawshank Redemption. Verdiend overigens.
De grootste indruk maakte Newman tot nu toe met zijn briljante score voor Robert Altmans The Player. De minimalistische muziek voor piano en elektronisch ensemble bleek precies dat beetje extra dat de film nodig had om van de verschillende spannende maar verwarrende scènes een coherent geheel te maken. Waren zijn eerste scores (Desperately Seeking Susan, Welcome Home, Roxy Carmichael) hoofdzakelijk synthesizer-werk, de laatste jaren maakt Thomas Newman steeds minder gebruik van elektronica en steeds meer van akoestische instrumenten.
Voor Billy Webers nieuwste film, Josh and S.A.M., een tienerfilm over een jongen met veel fantasie die zijn jongere broer meelokt in een hels avontuur door de Verenigde Staten en Canada, koos Thomas Newman opnieuw voor de combinatie piano-elektronica-orkest. De score opent met het angstaanjagende gesnerp van een naald die over een vinyl-lp krast. Het sobere hoofdthema wordt geïntroduceerd op de piano, overgenomen door het orkest en in ritme ondersteund door een drumpath. Het geheel heeft een fluweelzachte klank, dat onvermijdelijk - zoals veel scores van Thomas Newman overigens - new age-achtig klinkt. Dit alles wordt doorspekt met geluidseffecten en allerhande samples (van piepende tuinhekken tot het zachte geronk van motoren).
Thomas Newman is in Hollywood de spreekwoordelijke eend in de bijt. Zijn muziek is heel vernieuwend en hoogst origineel, maar voor 'klassieke' filmmuziek-liefhebbers misschien iets te nieuwerwets. In een recent interview zei John Williams dat filmmuziek de laatste dertig jaar nauwelijks geëvolueerd is. Thomas Newman bewijst dat Williams voor één keer geen gelijk heeft. De vernieuwende geest die zijn oom Alfred vanaf het eind van de jaren dertig in zijn filmmuziek liet horen, wordt meer dan vijftig jaar later door zijn eigen neef verder gezet. Thomas Newman schrijft adembenemend mooie filmmuziek.
De score voor Josh and S.A.M. is, ondanks het nogal matige filmpje waarvoor ze geschreven is, een onverwacht meesterwerk van formaat. De soundtrack van de film is verschenen bij Varèse Sarabande.