VIVRE AU PARADIS

Veel meer dan een (kartonnen) dak boven het hoofd vragen (en krijgen) de eerste gastarbeiders niet. Eén van hen is Lakdar, een bouwvakker die met een paar duizend andere zijn toevlucht gezocht heeft in de bidonvilles van Nanterre, vlak bij Parijs.

Als hij zich alleen begint te voelen, doet hij al wat hij kan om vrouw en kinderen over te laten komen. Zelf wordt hij één van de profiteurs die rijk tracht te worden op de rug van zijn lotgenoten, voor een stuk omdat hij beseft dat hij vrouw en kinderen geen menswaardig bestaan kan geven in de bidonville.

Bij al die plannen heeft Lakdar echter zijn vrouw Nora onderschat. Zij legt zich niet neer bij zijn wet en gezag en sluit zich aan bij een aantal militante (vrouwen)organisaties. Lakdar kan dat niet verkroppen en de relatie dreigt stuk te gaan. Enkel de solidariteit uit de groezelige achterbuurt kan hen nog helpen elkaar te vinden.

Deze aangrijpende film is het werk van een derde-generatie immigrant die met andere woorden het verhaal vertelt van zijn eigen grootouders: hoe die, met grote verwachtingen naar het westen kwamen, hoe zij er in een allerbelabberste situatie terecht kwamen en dank zij de onderlinge solidariteit er in slaagden te overleven en stilaan een menswaardig bestaan op te bouwen.

Regisseur Bourlem Guerdjou heeft een uitermate realistisch beeld geschetst, zonder zijn figuren al te zeer te idealiseren. Lakdar is geen heilige, integendeel. Het is vaak moeilijk sympathie voor hem te voelen. Hetzelfde geldt trouwens voor de meeste inwoners van het krottenkamp.

De film gebruikt overwegend scènes in een vrij donkere omgeving, wat het miserabele van de omstandigheden beter in beeld brengt. In die miserabele omstandigheden horen geen sterren thuis.

Guerdjou heeft voor zijn film, waarvoor hij mee het script geschreven heeft, een beroep gedaan op onbekende acteurs als Roscdy Zem (Lakdar) en Fadila Belkebla (Nora). Geen grote namen, maar dat verhindert hen niet een grote prestatie neer te zetten. Beiden geven op een prachtige manier gestalte aan mensen van vlees en bloed.

Toen de film vertoond werd op het jongste Internationale Filmfestival van Brussel, en de jonge regisseur de discussie aanging met het publiek, viel het op hoe sterk jonge migranten (die vrij talrijk aanwezig waren bij de vertoning) reageerden op wat ze gezien hadden.

Vivre au paradis is dan ook niet het voer voor een zorgeloos avondje uit, maar een knap gemaakte film die tot nadenken stemt en op een open manier een steentje bij wil dragen aan het antwoord op de vraag waar we heen moeten met het migrantenprobleem, ook in onze samenleving.