A.I. is gebaseerd op het (zeer) kort verhaal Super-Toys Last All Summer Long de Britse SF-auteur Brian Aldiss, en werd voor het eerst gepubliceerd in Haper's Bazaar in 1969. Het verhaaltje heeft iets weg van Blade Runner, over een overbevolkte wereld in de toekomst waar sythetische mensen worstelen met hun identiteit. De hoofdpersonages zijn David en Teddy. Teddy is een artificieel intelligente teddybeer en David een artificieel intelligent jongetje van drie. Kubrick kreeg voor het eerst interesse in de verfilming ervan in het midden van de jaren tachtig, maar het project kreeg pas echt vorm wanneer Kubrick Jurassic Park zag en besloot dat de special effects industrie voldoende gevorderd was om de beelden in zijn hoofd te kunnen vertalen naar celluloide.
In de vroege jaren negentig ondernamen Aldiss en Kubrick enkele vruchteloze pogingen een volwassen script te schrijven op basis van het zes bladzijden lange verhaaltje. In één van deze versies worden David en Teddy verbannen naar Tin City, waar oude robots, zoals auto's, hun dagen slijten. Kubrick kon zich niet tevreden stellen met deze scenario's en schakelde op een bepaald moment zelfs zijn oude vriend Arthur C. Clarke in, die echter ook niet met een bruikbaar idee op de proppen kwam.
Desondanks ging het werk achter de schermen ongestoord verder. Hij nodigde Warner executive Terry Semel en zijn voormalige agent Michael Ovitz uit om in zijn Londens stulpje naar het materiaal te komen kijken. De volgende dag werd er een deal uitgewerkt die A.I. moest verwezelijken. Het script, dat uiteindelijk door Kubrick zelf werd geschreven, speelt zich af in een toekomst waar de ijskappen zijn gesmolten, die verschillende kuststeden zoals New York overspoelden. In de zomer van 1993 nam Kubrick contact op met Jurassic Park effectengenie Dennis Muren, die voor Kubrick een demo maakte van een fly-through door een verzonken Newyorkse straat. Kubrick was tevreden met het werk, maar nam desondanks in de zomer van '94 contact op met James Cameron, toen nog in zee met Digital Domain. Cameron vloog naar Londen en speelde True Lies voor Kubrick, en had vervolgens een gesprek over de special effects voor A.I. Blijkbaar besliste Kubrick om de effecten voor de film zelf te creëren, met behulp van een Quantel Domino, een computer die bekend staat voor het gemakkelijke gebruik en de real-time playback capaciteiten. Kubrick was naar verluidt in extase over het ding, maar veranderde een laatste keer van gedacht en nam weer contact op met Muren, die dit keer de uitnodiging van Kubrick weigerde wegens te druk met The Lost World: Jurassic Park.
En toen werd het stil, tot Eyes Wide Shut werd aangekondigd als Kubricks volgende prent. A.I. werd naar de niet zo verre toekomst verbannen. Een plausibel scenario is dat Warner Bros., met de lage opbrengsten van Full Metal Jacket in het achterhoofd, twijfels had over het hoge budget van A.I. en daarom met Kubrick afsprak dat die eerst het meer commerciële Eyes Wide Shut zou draaien.
Een zeer interessante roddel stak de kop op op het net, met name dat Kubrick de afgelopen jaren gedurende vier weken per jaar een aantal scènes had ingeblikt met Joseph Mazzelo, het jongetje uit Jurassic Park. Het doel was om een film te maken die een jongen volgt terwijl die opgroeit met op de achtergrond een hoogtechnologische samenleving. Een ambitieus plan, maar naar alle waarschijnlijkheid een mythe. Mazzelo heeft inderdaad contact gehad met Kubrick, maar dat betrof het project The Aryan Papers, een verfilming van de Holocaust roman Wartime Lies, die nooit materialiseerde.
En daarmee is het hoofdstuk A.I. voor altijd afgesloten. Het zal de geschiedenis ingaan als de ultieme Kubrick die we we nooit te zien zullen krijgen. Een tragedie waar honderd Star Wars films niets aan kunnen veranderen.