Horner is een manusje van alles. Romantiek (Legends of the Fall), historische drama's (Braveheart), tekenfilms (An American Tail), science fiction (Star Trek II en III), thrillers (The Pelican Brief)... hij heeft het allemaal al gedaan en raar maar waar: met veel succes. Door zijn grote bedrijvigheid recycleert hij nogal wat eerder gebruikte muziek en heeft hij de onhebbelijke neiging thema's en orkestraties te lenen bij zowel klassieke meesterwerken als zijn collega filmmusici. Maar... Horner zorgt er telkens voor dat zijn muziek, origineel of niet, werkt bij de beelden, en dat is toch de bedoeling van filmmuziek, zeker?
Jumanji is de derde samenwerking van James Horner met regisseur Joe Johnston. Eerder schreef Horner reeds knappe Mickey-Mouse-muziek voor Johnstons eerste kaskraker Honey, I Shrunk the Kids (1989) en één van zijn allerbeste scores voor de financiële flop The Rocketeer (1991). Voor Jumanji (een titel die zoveel betekent als 'veel special effects' en dat is eigenlijk ook zo'n beetje het enige dat je over de film kunt zeggen) schreef hij opnieuw een score die goed werkt bij de beelden, maar als luistermuziek niet echt een goede beurt maakt.
De score opent met een nogal overweldigende ouverture: veel sound effects, computergeluiden (ontwikkeld op een pc met Intels Pentium Pro- processor) en veel percussie. De muziek brengt ons terecht in het midden van een tropisch regenwoud aan geluiden. Wat meteen opvalt is het ontbreken van een echt thema: hoewel de score haar melodische momenten wel zeker heeft, is het minste dat je over de muziek kunt zeggen dat ze stukken beter bij de beelden past dan dat ze op zichzelf weet te staan.
De nogal sobere orkestratie van Greig McRitchie (een van de vaste orkestrators van Horner, die ook de muziek voor Honey, I Shrunk the Kids orkestreerde - maar niet The Rocketeer) maakt de boel er niet vrolijker op. Na een tiental minuten duikt weliswaar een romantisch deuntje goed beluisterbare underscore op, maar het geheel is nogal magertjes voor iemand van Horners kunne. Naar mate de finale nadert wordt de muziek steeds bombastischer en steeds minder echt melodisch; het lijkt soms wel Elliot Goldenthal die aan het werk is. We hebben Horner al in slechter tijden meegemaakt, maar dat mag geenszins een excuus zijn. Misschien had Epic er beter aan gedaan één van Horners nog niet op cd verkrijgbare parels (zoals Honey, I Shrunk the Kids!) uit te brengen, dan een soundtrack voor Jumanji te preppen. Dit is filmmuziek die bedoeld is voor de film - en in dat opzicht geen slecht woord erover - alleen: veel luisterplezier levert het niet op.