MESSAGE IN A BOTTLE

Theresa is een jonge vrouw, die net een pijnlijke scheiding achter de rug heeft. Ze doet onderzoek voor een dagblad, en haar nieuwsgierigheid wordt dan ook sterk geprikkeld als ze een erg romantische brief in een fles vindt. Ook haar chef ziet er wel wat in (lezers, met name), en hij drukt de brief af. De respons is overweldigend. Er komen zelfs nog twee andere brieven boven water.

Theresa besluit de schrijver van de brieven op te zoeken en al gauw komt ze hem op het spoor. Het is een zekere Garry (Kevin Costner), een mysterieus iemand. Aanvankelijk krijgen we een minder mooi beeld van hem. Er is zelfs sprake van diefstal. Maar al snel wordt het duidelijk dat Garry een bovenste beste kerel is, dat alles berust op een misverstand en de anderen hopeloos fout zijn.

Garry is sinds enkele jaren weduwnaar en hij kan zijn vrouw Catherine maar niet vergeten. Daarom ook heeft hij twee passionele brieven voor haar in een fles te water gelaten. Hij raakt ten zeerste verward, want hij houdt nog steeds van Catherine en toch voelt hij zich aangetrokken tot Theresa, en Theresa voelt zich aangetrokken tot Garry.

Tot hier is de film best boeiend en ondertussen hebt u allicht ook al Paul Newman herkend als de vader van Garry. Spijtig genoeg duurt de film vanaf dit moment nog meer dan een uur, en het beste is eigenlijk voorbij.

Robin Wright Penn komt aanvankelijk erg fris over, maar ze blijkt niet in staat blijvend gestalte te geven aan Theresa, vooral niet in de scènes die aangrijpend zouden moeten zijn. Hoewel, misschien is het niet helemaal haar fout. Het scenario ontaardt meer en meer tot een melodrama. De film verwordt tot een draak. Kevin Costner kan daar weinig aan verhelpen, John Savage (Garry's schoonbroer) en vooral Paul Newman demonstreren wat acteren inhoudt, maar zij kunnen het zinkend schip niet redden. De prestatie van Paul Newman is er een die er mag zijn. Spijtig dat hij niet dertig-veertig jaar jonger is. Hij had van Garry iets heel anders kunnen maken.

Ook het prachtige camerawerk van de zeiltochtjes kan de film niet redden. De eerste keer zijn de beelden werkelijk verbluffend, maar als ze een tweede keer op een quasi gelijke manier op het scherm komen, ervaar je een déjà-vu. Het truukje gaat vervelen. De film vertoont trouwens nog wat slordigheden. Zo zoenen Garry en Theresa elkaar bij een huurauto: Theresa opent het portier en Garry zoent haar. De camera maakt een zwenking en wat blijkt: het portier van de wagen is dicht, maar geen erg: Theresa kan zonder moeite de wagen in zodra de camera weer inzoomt op haar charmante gelaat.

Wat zich aandient als een romantisch avondje uit zou wel eens in het water kunnen vallen, maar als het gezelschap charmant genoeg is, doet de film er misschien niet zo veel toe.