LULU ON THE BRIDGE

De doos van pandora

Paul Auster gaat nu ook filmisch solo. Nadat hij voor Smoke en Blue in the Face succesvol samenwerkte met Wayne Wang, baarde hij Lulu on the Bridge oorspronkelijk voor zijn vriend Wim Wenders. Maar die moedigde hem aan om de regieteugels zélf in handen te nemen. Wat de schrijver-dichter dan ook met veel succes deed.

Lulu on the Bridge is het verhaal van de succesvolle saxofonist Izzy Maurer, die tijdens een jazzconcert in een New Yorkse nightclub beschoten wordt. Eén van zijn longen raakt daarbij doorboord en Izzy moet zijn muzikale carrière opgeven. Hij sukkelt in een depressie, tot hij op een vreemde manier in aanraking komt met een steen, die eigenaardige eigenschappen blijkt te bezitten. Via de steen komt hij in aanraking met de jonge en knappe actrice Celia Burns, wiens foto hij toevallig al had gezien in de nachtclub waar hij neergeschoten werd. Ze voelen zich heel sterk tot elkaar aangetrokken en beginnen een passionele relatie. Alles lijkt hen voor de wind te gaan, zeker als Celia de hoofdrol krijgt aangeboden in een nieuwe Lulu-verfilming. Maar voor Izzy lopen de dingen al gauw fout. Terwijl Celia voor opnames in Dublin zit, wordt hij door enkele onbekende mannen ontvoerd. In een verlaten loods wordt hij door een vreemde, schijnbaar alwetende, man aan een gewetensonderzoek onderworpen.

Paul Auster levert met Lulu on the Bridge een bevreemdende post-modernistische prent af, waarvan pas op het einde de stukjes toch nog in elkaar schuiven. De hele film vat de thema's samen waar Auster in zijn werk zo door geobsedeerd lijkt te zijn: de zoektocht naar de eigen identiteit, onverwachte ontmoetingen, de vraag in welke mate wij onszelf kennen en - vooral - het toeval. Een hele film zoekt Izzy naar zijn eigen ik en of het wel zin heeft om zonder zijn muziek verder te leven. Tijdens zijn ontvoering, of wat zoiets blijkt te zijn, wordt daarbij zijn eigen doos van Pandora geopend. De laatste scène van de film geeft het antwoord op al zijn vragen. En laat ons in een schitterend shot het belang van het toeval zien.

Voor Smoke (waar Auster samen met Wang in 1996 een Bodil en Independent Award voor kreeg) en Blue in the Face liep half bekend Hollywood al even langs de set. Voor zijn Lulu on the Bridge ronselde Auster weer een solide cast bij elkaar: de altijd charismatische Harvey Keitel (die eerder al Auggie Wren speelde in Smoke en Blue in the Face) als Izzy Maurer en Mira Sorvino als zijn droommeisje, van wie hij zich afvraagt of zij écht bestaat of hij haar alleen maar verzint. De twee schitteren in hun rol. Willem Dafoe is te zien als de onbestemde Dr. Van Horn. Bijrollen zijn er onder meer voor Gina Gershon (Izzy's ex-vrouw) en Vanessa Redgrave (de regisseuse van de nieuwe Lulu-film). Lou Reed heeft net als in Blue in the Face weer een cameo. Als Not Lou Reed.

Lulu on the Bridge is een duistere romantische film, die meer in zich heeft dan men op het eerste gezicht zou denken: romantiek, drama, humor en filosofie. Alles in één, voor wie verder kan kijken dan Kevin Costners neus lang is.

Titel: Lulu on the Bridge
Genre: Romantisch drama
Speelduur: 1u43
Regisseur: Paul Auster
Acteurs: Harvey Keitel, Mira Sorvino, Willem Dafoe, Gina Gershon, Vanessa Redgrave