FILMMUZIEK: NIEUWE SOUNDTRACKS

Nieuw bij de platenboer

In dit artikel bieden we een overzicht van zes recente soundtracks: The Parent Trap, Urban Legend, Star Trek: Insurrection, American History X, Babe: Pig in the City en Beloved.

The Parent Trap - Het lijkt wel Alsof Alan Silvestri (Forrest Gump, Back to the Future) zich momenteel uitsluitend specialiseert in bigbudget actiegeweld en kleine, speelse romantische komedies. The Parent Trap hoort - nogal wiedes - in die laatste categorie thuis. Silvestri combineert gitaar, tedere pianomuziek en zachte strijkers tot een melige collectie stroperige muzak die nooit origineel is, maar de weinig veeleisende romanticus in elk van ons zonder meer zal kunnen pruimen. Van The Parent Trap verschenen twee cd's bij Hollywood Records, één met een verzameling songs uit de film, en één met de score van Alan Silvestri. Beide cd's bevatten een zeven minuten durende suite met de belangrijkste thema's uit de score.

Star Trek: Insurrection - Fans van Jerry Goldsmith`kunnen hun hart ophalen met de vierde Star Trekscore van deze hollywoodveteraan (na Star Trek - The Motion Picture, Star Trek V en Star Trek: First Contact). Dit keer componeerde hij de muziek in zijn eentje (voor First Contact moest hij een beroep doen op zijn zoon Joel voor de actiemuziek). Zijn Klingonmuziek en de opzwepende Star Trekmars maken hun verplichte opwachting, plus een nieuw, wat zoetsappig thema voor de Ba'ku en een actiethema dat zo uit zijn eigen score voor Deep Rising lijkt geplukt. Star Trek: Insurrection op cd levert één van de beste Star Trek- luisterervaringen op van de laatste jaren, maar de kwaliteit van de eerste filmscore, die onlangs in een uitgebreide versie op cd werd uitgebracht, haalt Goldsmith hier jammergenoeg nooit.

Babe: Pig in the City - Voor dit onderschatte vervolg op één van de leukste films van de jaren negentig, componeerde de Australische componist Nigel Westlake opnieuw een knappe score. Terwijl hij voor de eerste film vooral muziek van Saint-Saens' Carnaval des Animaux mocht arrangeren, componeerde hij voor het vervolg een lyrische, maar dynamische score die afgewisseld wordt met deuntjes van onder andere Edith Piaf, Glenn Miller, Randy Newman en Peter Gabriel. De soundtrack bevat, net als de cd van de eerste film, een combinatie van score en dialogen (plus een resem songs), en is als dusdanig eerder geschikt als souvenir voor filmliefhebbers dan als een luistercd voor muziekfanaten.

Urban Legend - In het kielzog van het succes van Scream-componist Marco Beltrami pikt horrorcomponist par excellence Christopher Young (Hellraiser, Species) ook nog een graantje mee van de recente heropleving van het horrorgenre met een knappe score voor Urban Legend. Youngs score combineert de agressieve strijkers van Marco Beltrami met wilde ritmes en opzwepende percussie, korte interventies voor koor, en elegische, maar sombere melodieën. Een kippenvelscore van grote klasse. De soundtrack, verschenen bij Milan, bevat echter maar 15 minuten muziek uit de score; een promo met de volledige score van Young is verkrijgbaar bij de betere filmmuziekverdelers.

Beloved - Jonathan Demme verving zijn vaste componist Howard Shore (The Silence of the Lambs, Philadelphia) voor Rachel Portman (Emma, Sirens), omdat hij vond dat een vrouw beter zijn film aan zou kunnen voelen dan een man. Of dat waar is kunnen we niet zeggen, maar Rachel Portman componeerde in elk geval een knappe score die Afrikaanse ritmes en koor combineert met een Europees symfonie- orkest. Prachtig zijn het openingsnummer voor jongenskoor en de vocale interpolaties van Oumou Sangare. De muziek doet denken aan John Williams' score voor Amistad (ook al door de prachtige vrijheidssong Uhuru) en René-Marc Bini's schitterende muziek voor Les Caprices d'un Fleuve, maar is vooral een bewijs van Portmans grote talent voor sterke melodieën en orkestratie.

American History X - Anne Dudley (die vorige jaar de oscar won voor haar score voor The Full Monty) componeerde voor deze film een broeierige, donkere score die vooral dient om op een nogal onsubtiele manier het publiek de anti-racistische boodschap van de film in te dreunen. Hoe goed de bedoelingen ook mogen zijn, de score benadrukt voortdurend te nadrukkelijk wat slecht is en wat niet, en doet afbreuk aan de puike prestaties van hele cast.