URBAN LEGEND

En toch: Urban Legend heeft iets origineels. De moorden in deze laatste teen slasher volgen immers allen één of andere stadslegende. Die zogenaamde urban legends kennen we allemaal: de man met de haak is wel de oudste en de bekendste, maar ook anderen maken deel uit van eenieders cultureel erfgoed: die van de tarantula's in de yucca, de familie die zijn eigen grootmoeder opeet, of de inbreker die blijft steken in de schoorsteen van het huis dat hij wou beroven. Allemaal nonsens natuurlijk, maar wel al sinds eeuwen overgeleverd. Stadslegenden hebben een fascinerend vlies rondom zich, voornamelijk omdat ze in onze diepste angsten roeren én omdat er altijd wel een morele boodschap in verscholen ligt.

De film opent met een klassieker in het genre van stadslegendes. Een meisje sjeest in de plensende regen helemaal eenzaam met haar auto naar huis, de muziek lekker hard. Plotseling valt ze zonder benzine, maar gelukkig kan ze nog tot het volgende tankstation verder tuffen. De pompbediende is een creep, met een spraakgebrek bovendien. Tot overmaat van ramp wordt de creditkaart van de vrouw blijkbaar geweigerd. De man stamelt dat ze even naar binnen moet komen, omdat de maatschappij aan de lijn is. Het meisje doet het. Maar als ze de telefoon opneemt, is de lijn dood. In paniek dat de pompbediende haar in de val heeft gelokt, overmeestert ze hem en vlucht naar buiten, haar auto in. De arme man holt haar in zeven haasten achterna, terwijl hij verwoede pogingen doet om haar iets te vertellen. Als het meisje plankgas geeft en weggiert, rollen de woorden pas uit zijn mond: there's somebody in the back seat. Een man met een haak.

Deze proloog van Urban Legend is voorwaar veelbelovend. Sfeervol en angstig in beeld gebracht, een chiller van formaat. We leren dat het meisje, Michelle Mancini, studente was aan het Pendleton College. Daar zit de schrik er nu natuurlijk wel goed in. Student Paul (Jared Leto) schrijft in de schoolkrant dat er een moordenaar op de campus rondwaart, natuurlijk tegen de zin van de rector en Reese, hoofd van de campusbeveiligingsdienst. Professor volkskunde Wexler (Robert Englund) probeert trouwens in zijn populaire colleges de fictionaliteit van urban legends aan te tonen. Maar als nog een andere student op bizarre wijze om het leven komt, begint de studente Natalie (Alicia Witt) te geloven dat de moordenaar een patroon volgt: dat van de stadslegenden. En als dat zo is, staat ook haar leven op het spel.

Dan zijn de poppen natuurlijk aan het dansen gegaan. Het leuke is dat we naast de twee klassieke vragen (1. Wie is de moordenaar? en 2. Wie wordt het volgende slachtoffer?), opgezadeld worden met een veel interessantere vraagstelling: welke stadslegende zal er nu gevolgd worden? Op die manier passeren onder meer de hond in de microgolfoven, de anomieme beller in het huis en de gestolen lever de revue. Eén van de gruwelijkste is wel deze waar een meisje vermoord wordt in bed, terwijl haar nietsvermoedende kamergenote enkele meters verder ligt te slapen. Als ze 's morgens het licht aanknipt, ontdekt ze pas het in bloed gedrenkte lijk. Er wordt in de film ook verwezen naar de legende dat de gil in de Ohio Players' song Love Rollercoaster, een échte schreeuw zou zijn van een vrouw die met een mes doodgestoken wordt. Zeer creepy allemaal.

Aangezien het verhaal zich op een campus afspeelt, zal niemand er wel van achterovervallen dat de hoofdrollen worden weggekaapt door een stelletje onbekende, knappe tieners. De rol van Natalie, de eigenlijke damsel in distress in de film, wordt knap neergepoot door Alicia Witt, die héél lang geleden ooit rolletjes had in Dune en Twin Peaks. Rijzende ster Natasha Gregson Wagner heeft de twijfelachtige eer om, in navolging van Drew Barrymore en Jada Pinkett in de Scream-films, al tijdens de proloog te sterven. Horrorlegende Robert Englund heeft, wellicht tot grote frustratie van zijn fans, maar een heel kleine rol als professor Wexler. Zij moeten om hun held nog eens in volle glorie in actie te zien, wachten tot hij deze herfst weer in de huid van Freddy Kruger kruipt. Tussen de tieners herkent u vast ook wel Joshua Jackson, de onfortuinlijke Pacey uit Dawson's Creek. Ook hier is het adjectief onfortuinlijk trouwens op zijn plaats.

Net zoals de originele Halloween in 1978 een hele rits navolgers baarde (Terror Train, Prom Night, noem maar op), is Scream (1996) goed op weg om ongewild een heel groot gezin te stichten. Deze Urban Legend is zeker niet de laatste horrorpastische in het rijtje, maar zeker ook niet de slechtste. Debuterend scenarist Silvio Horta bouwt de prent mooi op, hoewel hij op het einde onvermijdelijk in teveel clichés trapt en zijn verhaal nét iets teveel suspension of disbelief vraagt. De ontmaskering van de moordenaar is een anti-climax, vooral omdat je beseft dat deze figuur louter fysisch alle moorden niet had kunnen plegen. Voor beginnend Australisch regisseur Jamie Blanks niets dan lof. Hij kent zijn klassiekers en brengt het geheel mooi en sfeervol in beeld, met naast de klassieke boeh! scènes, enkele sequenties die écht spannend zijn. Het resultaat is popcorn-voer voor de freaks.