MOVIE: Het verhaal is gebaseerd op de bomaanslag in Oklahoma, maar een directe verwijzing is er niet.
PELLINGTON: Die tragedie gebeurde vijf jaar geleden, maar ligt nog steeds vers in het geheugen. De bomaanslag in Oklahoma City en de incidenten van Ruby Bridge en Waco zijn een soort toetssteen voor de groeiende militante en extremistische groepen. Zij delen het gevoel dat de regeringsleiders het contact met hun volk verloren hebben en dat drastische maatregelen de enige oplossing zijn. Velen worden daardoor aangetrokken door plaatselijke terroristen en politieke extremisten. Ze denken dat ze patriot en zijn, net zoals de Amerikanen die vroeger tegen de Engelsen vechtten om hun regering terug in eer te herstellen. Tien jaar geleden was er slechts een handjevol mensen die sympathie voelden voor dit soor terroristen. Maar meer en meer burgers voelen zich machteloos en zij vinden dat die extremisten bij nader inzien toch niet zo extreem zijn. Het is mijn bedoeling om na te denken over wat er kan gebeuren, want er is een echte gevaarlijke dreiging tegen de regering en je weet nooit waar ze vandaan komt.
MOVIE: Het kunnen onze buren zijn.
PELLINGTON: We geraken de laatste tijd geïsoleerd van onze omgeving. We hebben allemaal een comfortabele tuin en een geavanceerd alarmsysteem, maar we beseffen niet dat het gevaar kan schuilen in onze buren en misschien ook in onszelf.
MOVIE: Terroristen zijn ongetwijfeld moeilijk op het spoor te komen. Hoe heb je toch informatie kunnen vergaren over het onderwerp?
PELLINGTON: Ik sprak met enkele leden van een anti-regeringsbeweging die we gevonden hebben via het Internet en via underground-magazines. Ik heb die gesprekken gebruikt om de personages te ontwikkelen. Maar de echte terroristen laten zichzelf natuurlijk niet kennen. We weten niet waar ze zijn.
MOVIE: De film gaat over paranoa. Op het einde zeggen zelfs de terroristen: 'Laten we ergens naartoe gaan waar het veilig is.'
PELLINGTON: Een groot deel van de rechtsgezinde anti-regeringsbeweging is verschrikkelijk paranoïa. Ze denken dat de regering een geheime oorlog tegen hen voert. Heel wat verschillende incidenten worden daardoor ontlokt, zoals de tragedie in Waco. Maar er zijn zoveel verschillende groeperingen en fracties in Amerika dat je heel moeilijk kan generaliseren.
MOVIE: Doen de Verenigde Staten moeilijk over het onderwerp?
PELLINGTON: De film is daar nog niet uitgekomen, dus is het wachten op reactie. Het script is heel reëel; het laat de donkere zijde van Amerika zien. Ik wilde een film maken die mensen zou schokken, een beetje zoals The Vanishing en Henry, Portrait Of A Serial Killer. Dat kan voor sommigen hard aankomen. Ook het negatieve einde zal mensen tegen de borst stoten. Amerika is immers verslaafd aan happy endings, maar gelukkig zijn er ook films zoals The Usual Suspects en Seven.
MOVIE: Wil je met het negatieve einde zeggen dat het kwaad altijd overwint - wat we ook mogen ondernemen?
PELLINGTON: Neen. Ik ben er zeker van dat er bewijzen bestaan dat bepaalde anti-regeringsbewegingen worden ontdekt door de FBI. Het ligt niet in mijn bedoeling om aan te tonen dat de schurken altijd zegevieren. Zoiets is onvoorspelbaar. Ik wil met mijn film aangeven dat deze mensen bestaan en dat er vaak onschuldigen voor de terreur worden gestraft. De bevolking wilt immers dat het kwaad een naam heeft; pas dan voelen ze zich opnieuw veilig. Deze houding leidt vaak tot overhaaste aanhoudingen en terechtstellingen. Dat proces is gevaarlijker dan de terroristische aanslagen op zich.