STILL CRAZY

Deze liefdevolle energie is meteen ook datgene dat Still Crazy het bekijken waard maakt (tegen een film met een hart staan we immers nooit afkerig). De sfeer wordt bovendien prima op peil gehouden door de uitstekende cast (Stephen Rea, Bill Nighy) en leuke cameo's (Bruce Robinson, schrijver van Withnail & I en The Killing Fields; Zoe Ball, Britse radio- en tv-persoonlijkheid). Daarnaast zijn er de aanstekelijke songs die werden gemaakt door de bezetting van Foreigner, Squeeze en Spandau Ballet. Voor een verhaal dat in de eerste plaats een bah!-gevoel opriep, is dat niet zo slecht.

Waar gaat het over? Een bende van middelbare leeftijd start opnieuw de rockgroep op waarmee ze twintig jaar geleden het publiek bestookten. Veel is er van deze goden niet terechtgekomen: eentje woont er in een caravan in de tuin van zijn moeder, een andere bedient condoommachines op Ibiza. Ze zijn niet meer dan een groepje mensen die het contact met hun eigen impulsen verloren hebben en als gevolg daarvan een collectie van gewoonten zijn geworden. Een beetje zoals onszelf dus. Als voormalig lid Tony Costello herkend wordt door de zoon van de organisator van het Wisbech rockfestival uit 1977, breekt er voor de Strange Fruit-leden een nieuw tijdperk aan. De man wil het festival dit jaar opnieuw inrichten, liefst met de originele bands van twintig jaar geleden.

Met dit idee in het achterhoofd zoekt Tony zijn oude companen weer op en weet hen na veel moeite te overtuigen om aan het project deel te nemen. Ze zoeken nog snel een vervanger voor een dood groepslid (een jong knaapje in de huid van Hans Matheson - Claire Danes' liefje in Les Misérables) en trekken vervolgens op test-tour doorheen Nederland. Daar komen alle problemen en onzekerheden waarmee ze twintig jaar geleden te kampen hadden (het falen van de band, een onmogelijke liefde) weer naar boven en brengen het voortbestaan van de pasopgerichte groep in gevaar. Hun sterke vriendschapsband en enkele onverwachte dramatische wendingen zullen er echter voor zorgen dat ze zich met kracht doorheen het Wisbech festival slaan.

Voor alle duidelijkheid: de film heeft niets te maken met de echte groep Strange Fruit die het nummer No White Clouds zong op de soundtrack van Strange Days.