Patrick Doyle is een bezige bij. In 1995 waren maar liefst vier films te zien met muziek van zijn hand: het Franse drama Une Femme Française, de bombastische Branagh-verfilming van Mary Shelley's Frankenstein, de smakeloze Rice-komedie Exit to Eden (met één van de aanstekelijkste muziekscores van het jaar!) en de Ierse sprookjesfilm Into the West. En voor het eerste kwartaal van 1996 kondigen zich meteen al twee nieuwe Doyle-scores aan: Sense and Sensibility en A Little Princess.
A Little Princess speelt zich af in Indië en dat zullen we geweten hebben: De Oosters aandoende percussie (onder andere uitgevoerd door Kuljit Bhamra) en de alomaanwezige sitars en ragas herinneren ons er constant aan. In dat opzicht doet de muziek denken aan het eerste deel van de score van die schattige kinderfilm van vorig jaar, The Secret Garden, die ook typisch Indische ingrediënten op een geraffineerde manier wist te integreren in het westerse klankenpalet van een groot symfonie-orkest.
De vergelijking A Little Princess-The Secret Garden gaat nog wel voor meer dingen op. Zo probeert Doyle, net als Zbigniew Preisner, die de muziek voor The Secret Garden schreef, eveneens de kinderlijke onschuld en dromerij van de hoofdpersonages te verklanken aan de hand van mooie, melancholische muziek gezongen door een kinderkoor. Het themalied van de film, Kindle My Heart (op tekst van Patrick Doyle himself), wordt op de soundtrack overigens gebracht door Patrick Doyles eigen dochter Abigail en door de hoofdrolspeelster, Liesel Matthews. De andere liedjes in de film zijn gemaakt op teksten naar gedichten van William Blake.
De sfeer die de soundtrack weet op te roepen is sprookjesachtig. Vooral de muziek uit de andere kinderfilm waarvoor hij de muziek schreef, het Ierse volkssprookje Into The West, geregisseerd door Mike - Four Weddings and a Funeral - Newell, lijkt nogal wat op deze score. In de actiemomenten herkennen we eenzelfde orkestratie als in Mary Shelley's Frankenstein.
De score is op en top romantisch en toont een minder klassieke Doyle dan de componist van Une Femme Française. Opnieuw bewijst Doyle dat hij één van dé grote talenten is voor de toekomst. Zijn muziek komt dit maal de film ten goede (wat jammergenoeg niet gezegd kon worden over zijn score voor Frankenstein), maar is perfect beluisterbaar zonder de beelden. En dat is niet alleen een kenmerk voor goede filmmuziek, maar ook een kenmerk voor goede muziek.