ROMANCE X

Tantaluskwelling

Het zijn vreemde dingen, die Franse films. Meestal wordt er zoveel in gefilosofeerd dat je met een dolgedraaid hoofd de zaal verlaat. Ook Romance X is een vervelende praatzieke prent, waarin de personages verloren lopen in hun eigen nietszeggende gedachtenkronkels. Het onderwerp hier is zoals de titel al laat vermoeden de liefde. Abstract in het oeverloos gepalaver en zeer concreet in alles wat daartussen zit.

De liefde in alle aspecten is de rode draad door het werk van Catherine Breillat, die in haar 23-jarige filmcarrière heel zuinig de klapper hanteerde en amper vijf films maakte. Enkele van die films baseerde ze op haar eigen romans. Ook Romance X schreef ze zelf. Daarin maken we kennis met de knappe Marie, een onderwijzeres die samenwoont met het fotomodel Paul, haar geliefde. Maar Paul heeft blijkbaar een probleem, aangezien hij Marie in bed niet kan (of wil) bevredigen. Zelf doet Marie alle moeite van de wereld. Maar seks lijkt Paul niet te interesseren.

Op een bepaald moment is Marie het beu. Ze staat midden in de nacht op en slentert naar een bar, waar het meteen touché is met stoere jongen Paolo. Hij laat haar nooitgeziene hoogtepunten beleven. Later in de film maakt ze ook kennis met de al oudere Robert, die haar letterlijk en figuurlijk door de knieën laat gaan. Hij wijdt haar in in sadomasochistische spelletjes. Voor Marie net wat ze zoekt: niet de geestelijke liefde interesseert haar, maar wel de lijfelijke. Haar relatie met Paul gaat ondertussen van kwaad naar erger, hoewel hij wel met haar wil vrijen. Alsof de duivel ermee gemoeid is, raakt Marie door die ene keer zwanger. Het ontstaan van dat leven, zorgt voor de dood van een ander. Hoe die vork in de steel zit, laat een plots einde van de prent zien.

Romance X is zo'n typische Franse film waar personages totaal onbegrijpelijke dingen doen. Hun drijfveer blijft in het ongewisse, enige uitleg bij hun handelingen krijgen we niet. En dat terwijl de voice-over van Marie ons bijna geen moment met rust laat. Ook de personages onderling mijmeren en filosoferen dat het een lieve lust is. Veel wijzer worden we er echter niet van. Tussendoor laat Catherine Breillat zonder schroom de liefdesescapades van Marie de revue passeren. Hoewel je je kunt afvragen hoeveel liefde er met haar avonturen gemoeid is. Alles wordt kil en ruw in beeld gebracht, waarbij een Amerikaanse censor al gillend uit de zaal zou lopen. Maar Europa is Amerika niet en Breillat weigert halsstarrig zichzelf te censureren. De liefdesscènes komen ongeknipt in beeld.

De zware rol van Marie wordt moedig getorst door Caroline Ducey, die er ook niets aan kan doen dat haar personage maar wat in het ijle blijft rondzweven. Geen moment kun je als toeschouwer in haar hoofd kijken, geen moment kun je begrip opbrengen voor wat ze doet. Idem voor Sagamore Stevenin, die de kille en ongrijpbare Paul neerzet. François Berleand is als Robert overigens de enige die de denkzieke Marie de mond kan snoeren. Letterlijk dan wel. Om de rol van Paolo tot een goed einde te brengen, ronselde Catherine Breillat iemand uit het pornomilieu: Rocco Siffredi. Hij doet niets meer of minder dan ook in die X-films van hem verwacht wordt.

Titel: Romance X
Genre: Drama
Speelduur: 1u35
Regisseur: Catherine Breillat
Acteurs: Caroline Ducey, Sagamore Stevenin, François Berleand