Gary Ross had zijn regiedebuut wellicht iets eenvoudiger voorgesteld. De 1700 effecten uit Pleasantville nemen niet minder dan 100 minuten schermtijd in beslag, waarmee Pleasantville dan ook de titel van zwaarste effectenfilm aller tijden op zak mag steken. Tot Star Wars met het grootste gemak deze titel zal overnemen wanneer de meer dan 2000 effectenshots het scherm zullen vullen. Uniek is natuurlijk wel dat Pleasantville niet bewoond wordt door vreemde wezens, dat er geen meteorieten in de buurt rondslingeren, en dat er geen voorhistorische monsters op de loer liggen. Voor één keer is Pleasantville een gigantische effectenfilm, puur om het verhaal te vertellen, en daarmee is wellicht een nieuwe trend ingezet nu het nieuwe van digitale CGI-effecten er zowat vanaf is.
Gary Ross was zich reeds van het begin van de productie bewust van de enorme uitdaging van het project. Niet alleen de omvang was afschrikwekkend, ook de impact van het uitgedachte kleurenpallet op het publiek moest op voorhand goed ingeschat worden. Dat een gedeeltelijk gekleurd beeld een geweldige impact kon maken wist iedereen reeds die ooit het meisje met de rode jas met angstige ogen had gevolgd temidden van de asgrauwe realiteit in Schindler's List. Maar hoe je een film lang de aandacht van het publiek kon sturen in een half gekleurde wereld was een andere vraag. Gary Ross deed daarom een beroep op Visual Effects Supervisor Chris Watts, en Color Effects Designer Michael Southard, die reeds meegewerkt had aan software waarmee zwart-wit films perfect konden ingekleurd worden. Samen richtten ze de tijdelijke fx-firma Pleasantville Visual Effects (PVE) op. Samen met Editel Hollywood, Cinesite en Computer Film Company zouden ze twee jaar research en development verrichten op het project.
Niettegenstaande een groot deel van de afgewerkte film in zwart-wit zou geprojecteerd worden, werd reeds vroeg beslist om alle opnames in kleur te maken. Om de effecten aan een hoog tempo door de computers te kunnen jagen werd ook besloten om eerst alles aan een lagere videoresolutie in te scannen en daarop in eerste instantie het kleureneffect te ontwerpen. Wanneer de video-versie goedgekeurd was kon een team van 10 computeranimatoren achter hun zware werkstations de hogere resolutiebeelden manipuleren.
Eerst werden alle kleuren uit de opnames verwijderd, en via een aantal mattes werden naderhand selectieve gedeeltes terug ingekleurd via software, of werden de originele kleuren teruggeplaatst. Buiten de huidskleur die nagenoeg ongewijzigd terug werd overgenomen moesten de meesten kleuren toch afgezwakt worden (gedesatureerd), vermits ze anders relatief gezien ten opzichte van de rest van het zwart-wit beeld te hevig overkwamen. Om de gekleurde mensen of objecten ook beter in de omgeving te integreren werden er hier en daar gekleurde reflecties aangebracht.
Vermits het menselijk oog altijd de neiging heeft om zich te concentreren op het gekleurde object in een zwart-wit omgeving, moest men uiterst omzichtig elke scène manipuleren. Als de aandacht voor een gekleurd object moest verminderen, verminderde men de saturatieniveau's, introduceerde men een ander gekleurd object in de scène, of kleurde men zelf lichtjes een zwart-wit object heel lichtjes in.
3.2 Terabyte gegevens later werd het bewijs geleverd dat speciale effecten niet noodzakelijk de oorzaak zijn van de vaak hersenloze, aan de lopende band gemaakte blockbusterfilms. Misschien zijn digitale effecten dan toch eindelijk hun kinder- en speeltijd ontgroeid?