Newman heeft twee stijlen: voor animatiefilms (Toy Story, James and the Giant Peach, A Bug's Life) componeert hij gewoonlijk drukke, zwaar georkestreerde en niet altijd even makkelijk beluisterbare Mickey Mousemuziek, voor dramafilms (Awakenings, Avalon, Parenthood) componeert hij intieme, melancholische maar veelal toch complexe scores voor piano en kamerorkest. Echte actiemuziek hebben we van hem nog nooit gehoord: zijn score voor Maverick parodieerde vooral de stijlen van Elmer Bernstein en Ennio Morricone, terwijl zijn naar verluidt hyperkinetische muziek voor Air Force One door de regisseur werd vervangen door conventioneler actiemateriaal van Jerry Goldsmith en Joel McNeely.
Randy Newman's score voor Pleasantville is op drie manieren te koop: je vindt een erg mooie suite van acht minuten van de belangrijkste thema's op de song-soundtrack die verscheen bij Sony (en waarop je behalve 'time capsule'-muziek van Miles Davis, Elvis Presley en Buddy Holly ook een ongelooflijk melige versie van Across the Universe terugvindt van Finoa Apple), er is de score-soundtrack die verscheen bij Varèse Sarabande (waar, zoals gewoonlijk, een klein halfuurtje muziek op staat) en er is de dvd van de film die ondertussen in Amerika al op de markt werd gebracht en waarop je de integrale score van meer dan een uur kunt beluisteren op één van de audiotracks. De muziek is vrij repetitief en echt veel divers melodisch materiaal is er niet. Om die reden is een half uur muziek zowat het maximum dat je uit de volledige score mag puren om een goeie luisterervaring te garanderen. Om die reden kiezen wij in elk geval voor de Varèse Sarabande-soundtrack: de muziek op de song-cd is slechts een mooi proevertje dat je naar meer doet verlangen, de integrale score op de dvd, los van de beelden, doet afbreuk aan de muzikale waarde van het geheel doordat verschillende stukken vrijwel identiek steeds weer terugkeren.
En hoe is de muziek? In één woord: schitterend. Newman contrasteert twee stijlen op zo'n intrigerende manier dat hij zonder twijfel één van de intelligentste scores van de laatste maanden heeft gecomponeerd. Voor de wereld van de tv-serie gebruikt hij jazz- en ragtimeritmes, voor de wereld daarbuiten de nostalgische, melodische stijl die hij eerder in Awakenings en Avalon met succes gebruikte: tedere muziek voor piano en strijkers, met trage tempi die je zo aan John Barry doen denken, en een vrij doorzichtige orkestratie. Deze twee stijlen zijn op zich vrij eenvoudig en het ingenieuze is dat Newman de twee met elkaar gaat combineren tot een vorm van Americana op het moment dat de twee werelden samen komen.
De ietwat rommelige structuur van de film zorgt ervoor dat de meest intrigerende muziek in de eerste helft voorkomt. Dat komt vooral omdat de regisseur de komische ambities die hij in het begin duidelijk koestert, ongeveer halverwege overboord gooit om op een zeemzoeterig toontje simplistisch belerend te gaan doen. Hierdoor verandert niet alleen de sfeer van de film, maar ook de toon van de muziek: Newman is verplicht het experiment van de eerste helft opzij te schuiven en zich over te geven aan de ietwat sentimentele grillen van regisseur Gary Ross. Hierdoor wordt de score niet minder mooi, maar verliest hij wel een dimensie. Op de soundtrack heeft Newman dit euvel weten te verhelpen door de muziek niet in chronologische volgorde weer te geven, maar door de muziek van de eerste en de tweede helft door elkaar te sequencen.
Pleasantville is een mooie soundtrack: aanstekelijk, romantische, en vaak tegelijk vrolijk en droevig. De muziek is voortreffelijk uitgevoerd door studio-muzikanten uit Los Angeles en de geluidskwaliteit van het score-album is, dankzij de 20Bit Digital-techniek, adembenemend goed. Vooral in de zachte stukken muziek, scoort de cd hoge pieken. Niet zonder reden ontving Newman voor zijn score een oscarnominatie. Zijn muziek voor Pleasantville vormt een hoogtepunt in zijn filmmuziekcarrière.