THE DEEP END OF THE OCEAN

Dat The Deep End of the Ocean überhaupt de bioscopen haalt, komt natuurlijk omdat het de verfilming is van het gelijknamige en succesvolle boek van columniste Jacquelyn Mitchard. Of die ook écht tevreden is met wat scenarist en ex-filmcriticus Stephen Schiff (Lolita, True Crime) en regisseur Ulu Grosbard (Straight Time, Georgia) ervan gebakken hebben, is ons niet bekend. Maar het zou ons ten zeerste verbazen. Clichés aller landen verenigt u: het boek is beter dan de film. Niet zo moeilijk, in dit geval.

De premisse is oerklassiek: de Cappadora's uit Madison, Winconsin, zijn een doordeweeks gelukkige familie. Papa Pat (Treat Williams) achtervolgt zijn dromen om ooit een eigen restaurant te beginnen en mama Beth (Michelle Pfeiffer) is een gevierd en veelgevraagd fotografe. Op een dag trekt zij met de drie kids - de 7-jarige Vincent, de 3-jarige Ben en de pasgeboren Kerry - naar Chicago, ter gelegenheid van een schoolreünie. Aangekomen in het hotel, vraagt ze aan Vincent om even op Ben te passen, terwijl zij naar de balie gaat om in te checken. Als ze terugkomt is voor haar de moeder van alle mama-angsten waar geworden: Ben is verdwenen - en nérgens te vinden. Ook niet als de lokale detective Candy Bliss (Whoopie Goldberg) erbij gehaald wordt. Het leven van de Cappadora's stort als een kaartenhuis in elkaar.

Dan maakt de film een sprong in de tijd: we zijn negen jaar later en de familie woont nu in Chicago. Pat heeft er zijn restaurant geopend, terwijl Beth haar best doet om een leven te imiteren. Alles verandert echter als een buurjongen komt aankloppen om het gras te maaien. Voor Beth is het alsof ze een schim uit het verleden ziet. En dat is ook zo: de jongen is niemand minder dan haar bloedeigen zoontje dat ze negen jaar geleden in het hotel verloren had. Daar was hij immers ontvoerd door een jaloerse klasgenote van Beth, die zelf enkele jaren later stierf. Sindsdien leefde Ben bij zijn onwetende adoptievader George (John Kapelos). Pat en Beth zijn dolgelukkig. Maar wat met Ben? Hij heeft immers nooit iemand anders dan zijn adoptiepapa gekend.

Genoeg stof dus voor snijdende conflicten. Maar The Deep End of the Ocean slaagt er op geen enkel moment in om een flauwe weekendfilm te overstijgen. De prent kruipt als een oververmoeide slak vooruit en duurt dan ook oeverloos lang. Paradoxaal genoeg neemt de film geen tijd om de dingen goed uit te werken en krijgen de problemen die hier en daar worden opgeworpen geen oplossingen. Dat leidt tot een bijzonder vlakke film, zonder ook maar de minste emotionele binding. Zeker, alle moeders en vaders in de zaal zullen de angst om een kind te verliezen delen, maar de band tussen personage en publiek wordt nooit zó sterk aangetrokken dat de twee kunnen versmelten. De gevoelens van George, de adoptievader, worden trouwens helemáál genegeerd, terwijl precies híj naar het einde toe op het meeste sympathie van de kijker kan rekenen. Wat voelt hij? Wat zijn zijn innerlijke conflicten? We hebben er alleen het raden naar.

De acteurs brengen jammergenoeg geen soelaas. Drievoudig oscargenomineerde Michelle Pfeiffer is in al haar melodramatische overacting slechts een schim van waartoe ze als actrice in staat is. Treat Williams van zijn kant weet duidelijk niet goed waar hij met zijn personage naartoe moet. Het is typerend voor de hele film, die verkapt, gehusseld en onlogisch overkomt en een totaal gebrek aan visie niet kan verdoezelen. Na bijna twee uur slaperig vooruitdijnen, wordt er snel-snel een einde aan gebreid, dat de toeschouwer niet serieus kan nemen. Het meeste krediet moet nog gegeven worden aan de broers, gespeeld door Jonathan Jackson (bekend uit de tv-serie General Hospital) en Ryan Merriman (The Pretender). Whoopie Golberg heeft héél weinig schermtijd en kan niks van haar personage maken. Zowat het enige dat we van haar weten is dat ze lesbisch is. Een nutteloos detail, waar in de film verder niks mee aangevangen wordt.

Als slechtgeschreven weekendfilm op een verloren zaterdagavond zou je in al je verveling die tekortkomingen er nog bijnemen, maar in een Hollywoodproductie met zoveel potentieel kan het niet door de vingers gezien worden: The Deep End of the Ocean is emotieloos en slaapverwekkend, ongeïnspireerd en gloeiend vervelend. Je zou er de zaal van uit lopen.