LOS AMANTES DEL CIRCULO POLAR

Op het eerste gezicht lijkt de film niets meer dan een verhaal over het vinden, verliezen en hervinden van de liefde. Het uitvoerige gebruik van symbolisme, thematische herhalingen en surrealisme, tilt de film echter tot een hoger niveau.

In de eerste plaats is er de vermenging van erotiek met familiale banden. Dit uit zich niet alleen in de relatie tussen Ana en Oto, maar ook in hun relatie tot de omgeving. Als de twee geliefden elkaar voor het eerst ontmoeten zijn ze nog prille koters; niettemin slaat de vlam al meteen over. Op diezelfde dag ontmoeten ook Oto's vader en Ana's moeder elkaar en worden verliefd. Ana en Oto worden dus niet enkel geliefden, maar ze worden ook broer en zus. Deze opheffing tussen seksuele en familiale relaties komt op een meer Freudiaans niveau ook tot uiting in Oto's band met zijn moeder en de liefde van Ana voor een oudere man, een vaderfiguur.

Op een ander niveau vinden we de voortdurende terugkeer van de cirkel. Allereerst zijn er de namen van de hoofdpersonages: Ana en Oto. Hun namen zijn palindromen: je kunt ze evengoed van achter naar voor uitspreken. Daarnaast zorgt ook het lot in de film ervoor dat de levenscirkel helemaal rond wordt. En de finale speelt zich af op de noordpool, de plaats waar beide geliefden hoopten elkaar opnieuw te ontmoeten en waar de tijd geen continuïteit en grenzen meer heeft (zoals de dood).

Los Amantes Del Circulo Polar zit vol met dit soort symboliek en door de vele tegenstrijdigheden en bizarre voorvallen is het voor de kijker niet altijd gemakkelijk om alles op een rijtje te houden. Maar eenmaal de sublimale boodschap begrepen, is de oplossing simpel: het verhaal speelt zich eigenlijk slechts af in een flits - het is het overlopen van een leven (waarin de liefde een cruciale rol speelde) op het moment van de dood.