UNDER THE SKIN

Rose (Claire Rushbrook), getrouwd en zwanger, is altijd het lievelingetje geweest van haar moeder. Zelfs na haar huwelijk komt ze haar hart nog steeds bij haar uitstorten. Zus Iris (Samantha Morton), vijf jaar jonger, is hier niet zo mee opgezet. Jaloersheid hangt in de lucht.

Wanneer hun moeder in het ziekenhuis opgenomen wordt en te horen krijgt dat ze een hersentumor heeft, wordt hun leventje grondig ondersteboven gehaald. Alhoewel zowel Iris en Rose beiden met lede ogen toezien hoe hun moeder de chemotherapie ondergaat, is het verschil tussen de zussen ook hier duidelijk: de afstandelijke Iris geeft haar moeder een helende kristal, terwijl emotionele Rose zit te jammeren dat ze haar kind zonder haar moeder op de wereld zal moeten zetten.

Nadat haar moeder is gestorven, verliest Iris de trappers en zoekt ze steun in anonieme seks. Ze gaat hierbij zover dat ze tijdens haar zoektocht naar een mannelijk prooi uitgedost is met een pruik, een pelsmantel en een roze zonnebril, alledrie ooit gedragen door haar eigen moeder. Ze gebruikt mannen om haar eigen verdriet en eenzaamheid niet te moeten voelen, maar wordt tegelijk ook door mannen misbruikt, zowel fysisch als psychologisch. Haar zus ziet met lede ogen aan hoe Iris in de goot belandt.

De film bereikt zijn hoogtepunt als Iris haar hunkering naar liefde probeert te bevredigen bij Frank (Mark Womack), de man van Rose. Deze weet Iris echter kordaat de deur te wijzen. Het is uiteindelijk toch Rose die haar zus weer op het rechte pad kan krijgen.

Under the Skin is een rauwe, vaak keiharde en onverbloemde film, in een typische Liverpool-sfeer. Het script is effectief en stevig, maar laat je toch met een leeg gevoel achter. Het blijft immers onduidelijk wat Adler ons precies wil vertellen. Misschien daarom dat de meeste critici niet echt te spreken waren over deze prent, die zijn leven reeds in 1997 begon op verschillende filmfestivals. Nochtans gooide de film vaak hoge ogen. Zo sleepte Under the Skin onder andere prijzen in de wacht op het Toronto Film Festival en het Edinburgh International Film Festival.

Adler probeert duidelijk de plot van de film ondergeschikt te maken aan het psychologische drama dat ze wil vertellen, zonder daarbij het publiek in slaap te wiegen. In tegendeel zelfs, de film is om voor je er erg in hebt. Misschien zelfs iets té snel, want Iris komt wel heel erg snel terug op het goede pad terecht. Van de beelden zal je ook niet indommelen: de regisseuze laat het camerastatief langs de kant staan en verkiest met heel wat zwenkbewegingen in reportagestijl de beelden op ons af te sturen. Het zijn vaak vreemde, beangstigende indrukken, gemengd met een hallucinante combinatie van disco en klassieke muziek. De off-screen commentaar van de hoofdrolspeelster maakt het docu-drama compleet.

Eigenlijk gaat onze grootste bewondering in deze film, die overigens slechts een miljoen dollar heeft gekost, uit naar Samantha Morton. Enkel haar ruw en diepmenselijk portret van Iris kan deze film wat overeind houden. Een prachtige prestatie van deze twintigjarige debutante. Zonder haar zou Under the Skin een levenloos drama zijn geworden.