LES SILENCES DU PALAIS

Moufida Tatli zoomt hier aan de hand van flash-backs in op het leven van Alia. Samen met haar moeder Khedijia behoorde ze tot een besloten groepje van vrouwen, werkzaam in het paleis van de laatste Tunesische Beys. Op het eerste zicht lijkt het wel alsof deze vrouwen een vrolijk leventje leiden maar al vlug wordt duidelijk dat zij stilzwijgend hun lot als slaaf en maïtresse dragen.

Sarra en Alia zien op eenzelfde dag het levenslicht. Beide levenslustige meisjes beseffen niet wat een wereld van verschil er tussen hen ligt. Terwijl Sarra onderwijs geniet en toegang heeft tot alle delen van het paleis moet Alia meehelpen in de keuken. Ze groeit op onder toeziend oog van Khalti Hadda, de oudste van dit gesloten vrouwenwereldje en vertrouwelinge van Alia's moeder. Wanneer op een dag blijkt dat ze op eigen houtje Sarra's muziekinstrument leerde bespelen en daarenboven een goddelijke stem heeft, gaat menig mannenhart sneller slaan. Toch weet Alia zich niet te situeren in het leven. Ze vlucht voortdurend in haar talenten.

De leraar van Sarra, Lofti, begeert Alia maar verwijt haar dat ze is zoals het land op dat ogenblik: onbeslist. Het ene ogenblik straalt ze van geluk, het andere is ze erg droef. Die wisselende gemoedsgesteldheid tekent zich ook af bij de hele 'keukenploeg'. Op het moment dat de Fransen dreigen Tunesië aan te vallen en de spanning te snijden is, wordt er een uitgaansverbod van kracht. Daarop begint één van de vrouwen een pakkende klaagzang: heel mijn leven is één uitgaansverbod. Ik behoor mezelf niet eens toe.

Gaandeweg ontdekt Alia dat dit ook voor haar moeder het geval is. Khedijia houdt wel van Sid Ali (Alia's natuurlijke vader) maar mag en kan dit niet openbaar betuigen. Als dan Ali's broer zich voor de ogen van Alia onverwacht vergrijpt aan Khedijia, geraakt Alia geblokkeerd. Waar komt haar moeder vandaan? Wie waren haar ouders? Wat is een vrouw dat zij zo moet lijden?

Op het einde komt Alia tot het besef dat ondanks haar vlucht uit het paleis haar leven net hetzelfde is geworden als dat van haar moeder: een aaneenschakeling van leed met de ene abortus na de andere. De stilte van het paleis werd de hare.

De muziek van Anouar Brehim betovert deze film. Ook de dansvertoningen van Khedijia en de feestmaaltijden slepen je mee in de Arabische sfeer hoewel steeds de bittere ondertoon aanwezig is. Dat de cineaste reeds meermaals prijzen in de wacht sleepte voor de beste montage (filmfestivals van Carthago en Ouagadougou) blijkt duidelijk. Een tikkeltje minder overschakelingen naar verleden en heden in het begin van de prent hadden het geheel nog krachtiger gemaakt dan het al is.