Het magere scenario speelt zich af in een door migranten bewoonde buitenwijk van Parijs. Lokale taverne 100% Arabica is the place to be, eerder dan de moskee waar de imam heerst in plaats van de helden Khaled en Cheb Mami. De film belicht vooral het integratieprobleem van de jongeren van de tweede en de derde generatie. In hun religie vinden ze geen echte steun ter verzoening van de twee culturen waarin ze leven. De raï-muziek reikt hen wel een kapstok aan.
Hoewel de film niet echt een doorwrocht verhaal brengt, werkt hij ontzettend aanstekelijk op de dansspieren. Karakteruitwerking is evenmin het grote opzet van de regisseur geweest. Wel geeft de prent een relativerende luchtige visie op migratie en religieus fundamentalisme. Dat deze muziekfilm aanspreekt heeft vooral te maken met de muziek van de hoofrolspelers: raï-koning Khaled en raï-prins Cheb Mami. 'Zelfs de Galliërs blijken verslaafd aan raï.'
De in Algerije geboren (in hetzelfde dorp als de leider van de Gia) maar in Frankrijk residerende Zemmouri werd al meermaals met de dood bedreigd. Zijn film mag dan wel een ongenuanceerd product zijn, het optimisme waarin hij een in feite bikkelhard thema verpakt, verdient lof. Voor dit soort cinema heb je eigenlijk geen zetel nodig maar wel een stevig stuk dansvloer.