CLANDO

Sobgui Anatole is een illegale taxichauffeur in Douala (Kameroen). Van informaticus is hij 'in transport gegaan'. Zo heet dat dan als je door de geheime politie wordt opgepakt omdat je enkele politieke activisten hielp met het uitprinten van hun pamfletten en daardoor na je gevangenisontslag werkloos op straat komt te staan. Hij vindt zijn wagen terug als een skelet zonder wielen. Maar een vervoermiddel is onmisbaar en met de hulp van enkele vrienden krijgt hij zijn auto terug aan de praat. Door toeval wordt aan een pompstation op hem beroep gedaan als taxi. Hierin ziet Sobgui broodwinning en vanaf dat ogenblik gaat hij aan de slag als clandestiene taxichauffeur wat hem opnieuw de nodige problemen oplevert.

Zijn huwelijksleven heeft er ook al beter uitgezien. De impotentie die een gevolg is van de folteringen in de gevangenis, doen zijn vrouw vermoeden dat er een ander in het spel is. Om te vluchten van de nachtmerrie die het leven in eigen land geworden is, besluit hij een opdracht te aanvaarden om in het buitenland auto's te gaan opkopen.

Eens in Keulen komt hij los van zijn belevenissen in Kameroen waardoor hij er anders tegenover staat. Hij ontmoet Irène, een jonge activiste die zich inzet voor de politieke vluchtelingen. Ze worden verliefd. Sobgui wordt echter kwaad als ze hem aanport om niet langer af te wachten. Voor Irène is het wel makkelijk praten, zij moet zelf niet op de barrikade staan.

Tijdens de vragensessie met de cineast bleek hoezeer de mensen ginds wel bereid zijn zich voor verandering in te zetten. Maar als geweld onwillekeurig wordt ingezet tegen de opstandige bevolking dan ken je de volgende stap. Eigenlijk mag het verbazen dat Teno niet heeft moeten knippen in deze aanklacht over het geweld dat aan zijn volk wordt aangedaan. Hijzelf raakte ook persoonlijk betrokken bij dat geweld toen vorig jaar het vonnis werd uitgesproken dat zijn beste vriend en journalist omwille van een geveinsd persdelict twee jaar in de cel zou moeten. Persvrijheid is nog steeds geen verworven recht in Kameroen.

Doorheen deze speelfilm loopt het verhaal van de jager. Om een man te worden moet je immers de geest van een jager bezitten. En ook al heeft de jager geen wild gevangen zoals heel het dorp van hem verwacht, het is beter dat hij terugkeert en zegt dat hij ditmaal bot ving dan in de jungle afwachtend weg te kwijnen en de confrontatie uit de weg te gaan. Dat is ook de keuze van Sobgui. In plaats van politiek vluchteling te worden in Duitsland keert hij terug met de gedachte zich persoonlijk in te zetten voor zijn land. Of dat met of zonder geweld zal zijn laat Teno aan de kijker.