AT FIRST SIGHT

At First Sight bevat inderdaad verschillende ingrediënten voor een gevoelige en dramatische prent, maar resulteert uiteindelijk in een grijze middelmaat; het genre van films dat je tijdens een avondje zappen wel op tientallen televisiezenders tegelijk kan tegenkomen. Nochtans is het uitgangspunt van de prent zo slecht nog niet, bij momenten zelfs origineel en bovendien nog eens gebaseerd op ware gebeurtenissen: hoe reageert een blinde als hij door de wonderen der techniek terug van de ene dag op de andere kan zien?

Hoofdrolspeler van dienst in het bovenstaande is Virgil Adamson (rol van Val Kilmer), een masseur in een kuuroord die op een dag het lichaam van Amy Benic (Mira Sorvino) onder handen mag nemen. Hij is zoals reeds gezegd blind vanaf z'n derde; zij is een overwerkte architecte uit New York die in het kuuroord haar jachtige leven van alle dag hoopt te vergeten. Van in het begin klikt het tussen beiden en enkele weken later kan Amy Virgil overtuigen om als koppel de grote stap te wagen en terug te keren naar New York. Bovendien bestaat de kans dat Virgil via een chirurgische ingreep wel eens zijn zicht zou kunnen terugkrijgen. Maar met de ingreep en het resultaat komen ook oude familiale wonden weer naar boven en wordt de relatie tussen Virgil en Amy danig op de proef gesteld.

Mooi in theorie, maar een ramp in de praktijk dus en dat hadden we eerlijk gezegd ook al van tevoren kunnen weten: het voorlaatste vehikel van regisseur Irvin Winkler (The Net, 1995) zijn we enkel maar gaan bekijken omwille van hoofdrolspeelster Sandra Bullock en ook één jaar later toen Winkler als producent optrad voor Demi Moore in The Juror waren we allerminst overtuigd. Om nog maar te zwijgen over Val Kilmer, die keer op keer miscast schijnt te worden (The Saint, The Island Of Dr. Moreau) en blijkbaar nog maar waardering kan genieten als hij enkel zijn stem gebruikt en niet in beeld komt (The Prince Of Egypt).

Ironisch is dan ook dat één van de lichtpunten in deze prent komt van een man die bij het grootste publiek bekend is van een animatiefilm: Nathan Lane, in Disney's The Lion King nog goed voor de stem van alltime favoriet Timon, zet hier zowaar een geloofwaardige rol van psychiater neer. Qua kwaliteit wordt zijn prestatie op de voet gevolgd door Kelly McGillis, die er als zuster van Virgil heel wat ouder en wijzer uit ziet dan in Top Gun zoveel jaren terug.

Zij kunnen ook echter niet verhinderen dat de prent zich langzaam maar zeker naar een voorspelbaar einde sleept en de bioscoopbezoeker met een kleine kater achterlaat. Het ene oor in en het andere oor uit, even slikken en weer doorgaan, meer is het niet. What is next?