THE HOLE

The Hole speelt zich af in de Taiwanse hoofdstad Taipei, een zevental dagen voor de overgang naar het jaar 2000. De stad wordt gegeseld door voortdurende stortregens; heel de film lang is het monotone getik van de regen het enige achtergrondgeluid. Bovendien is Taipei in de greep van een bizarre epidemie die veroorzaakt is door kakkerlakken. Eenmaal een mens besmet is, wordt hij waanzinnig. Hij begint zich als een insect te gedragen, steeds op zoek naar een plaats om zich te verschuilen, en sterft tenslotte. De overheid, wiens aanwezigheid alleen verraden wordt door nieuwsberichten op radio en televisie, raadt de mensen dan ook aan de stad te verlaten. Wie toch wenst achter te blijven, zal het dra zonder stromend water en elektriciteit moeten stellen.

Twee personages verkiezen om niet te vluchten. Ze wonen allebei in hetzelfde appartementsgebouw, dat zich in een staat van verval bevindt. Het water druipt van de muren, waardoor behangpapier er gewoon van afpelt en de afval stapelt zich op. Alsof dat al niet erg genoeg is, leven de twee mensen in een enorm isolement. Elk heeft zijn/haar manier om de eenzaamheid. De bovenbuurman houdt een winkeltje open in een overdekte markt, waar hij zich bekommert om een kat. 's Avonds zoekt hij troost in de drank. De benedenbuurvrouw verzamelt toiletpapier en fantaseert over musicals uit de jaren vijftig. Communicatie tussen beiden is onbestaande.

Een dom voorval zal voor verandering zorgen. Een loodgieter, op zoek naar een lek in het appartement van de bovenbuurman, creëert er een gat in de vloer. Geïntrigeerd door haar obsessie voor toiletpapier begint de man de vrouw te observeren, iets wat zij absoluut niet op prijs kan stellen en tot enkele hilarische situaties leidt. Maar geleidelijk aan overwint bij haar ook de nieuwsgierigheid en begint ze de jongeman zelfs uit te dagen. Totdat ook zij het slachtoffer wordt van de epidemie.

In interviews heeft de regisseur zijn sombere toekomstvisie nooit onder stoelen of banken gestoken. Volgens hem leidt de overbeschaving, met zijn te snelle technologische revolutie, tot een verval van het milieu en het verdwijnen van de menselijke communicatie en interactie. Dit pessimisme is ook zichtbaar in de stijl: het grootste gedeelte van de film speelt zich af in het appartementsgebouw, wat een gevoel van claustrofobie creëert. De weinige actie is (soms tergend) traag en er is bijna geen dialoog. Grauwe en grijze overheersen de film. Gelukkig wordt dit alles regelmatig onderbroken door de frisse, sensuele musicalnummers die zich in de fantasie van de vrouw afspelen.

The Hole is hierdoor geen opwekkende en ook geen gemakkelijke film om te bekijken. Een vrij grote portie geduld en begrip voor de visie van de regisseur (die in eigen land vrij populair is) zijn zeker vereist. The Hole is geen meesterwerk, maar wel de moeite om te bekijken en er achteraf eens over na te denken.

Deze film werd op het Filmfestival van Brussel voorgesteld in de categorie '2000 Seen by...'