THE BOOK OF LIFE

In The Book of life gaat Hartley de Bijbelse toer op. De titel is een duidelijke verwijzing naar het Boek der Openbaring (waaruit ook veelvuldig geciteerd wordt), ook wel Boek des Levens of Hetimasia genoemd. In de loop van die laatste dag (31 december 1999) zal Jezus een gedurfde confrontatie met de Duivel aangaan en een bilan opmaken of het wel de moeite loont die 144.000 goede zielen te redden (Openbaring 12:12).

Dit is de eerste film die Hartley schoot met een digitale video. Het kaleidoscopische effect van zijn beelden heeft iets van het zinderende gevoel die de Apocalypslectuur achterlaat. In feite had hij een heel ander effect op het oog tijdens het maken van de 35mm film maar eens het product er was, vond hij het resultaat best kunstig en indrukwekkend. Hypersnelle beelden die herinneren aan Lomo-fotografie ondersteund door adembenemende muziek (van o.a. P.J. Harvey en David Byrne). Dit is overigens niet de eerste keer dat P.J. Harvey haar naam verbindt aan een millennium-film. Het liedje dat Juliette Lewis in Strange Days zo hartverscheurend (zelf!) zingt is van grote madam Harvey.

Zeven sloten die moeten geopend worden. Potentiële rampspoed in de lange donkere nacht van de ziel, doen je huiveren. Het besluit staat vast: de oorlog tussen hemel en hel moet blijven. 'Do we matter? Will Life matter?'. Jammer wel dat Hartley met al deze schitterend geëvoceerde gegevens niet zoveel doet.

Deze film werd op het Filmfestival van Brussel voorgesteld in de categorie '2000 Seen by...'