Als de nieuwe Star Wars film ooit uitkomt, dan ga ik hem in Amerika bekijken.
Voorspel
Het is één van mijn meer beruchte
uitspraken. Het moet zo'n vijf jaar
geleden geweest zijn, ongetwijfeld in
één of andere vlaag van kinderlijke
naïviteit, overmoed of volle George
Lucas-adoratie. Maar Movie-vriend
Christophe Van Cauwenbergh is het in de
loop der jaren nooit vergeten.
Misschien is het wel door een
dergelijke passionele uitspraak dat we
in de loop der jaren vrienden zijn
geworden. Hij als de Alien-fan, ik als
de Star Wars-fan, de George
Lucas-aanbidder. Twee filmliefhebbers
in hart en nieren, die liever in het
duister van een filmzaal, enkel
onderbroken door 24 lichtflikkeringen
per seconde, films zitten te
verorberen, dan uren in één of ander
met rook gevuld café te hangen. In
plaats van met alcohol overgoten
meningen te spuien over allerhande
wereldproblemen, zaten we liever met
Movie-vriend Hans films te ontleden.
Het triumviraat filmliefhebbers dat de
wereld aan zich voorbij liet gaan, om
zich hoofdzakelijk met leugens bezig te
houden. 24 per seconde. En liefst nog
in cinemascoop-formaat.
En Star Wars heeft er altijd bijgehoord. De space-opera van George Lucas, niet als de ultieme films, maar misschien wel als de ultieme ode aan de verbeeldingskracht. Als de vleesgeworden (of misschien beter de peliculegeworden) incarnatie van de filmmagie, enkel voorgegaan door de eigen fantasie, gevoed met een goed boek, een glas wijn en stemmige muziek. Star Wars, de met mythes doorweven broedplaats voor jongens- en meisjesdromen, vol positieve en inspirerende rolpatronen. De broedplaats voor aspirant filmmakers, voor dromende fx-goochelaars. Ooit was het mijn droom om er even deel van uit te maken. En Christophe heeft nooit nagelaten om mij daarop te wijzen. Gelukkig maar.
Als de nieuwe Star Wars film ooit uitkomt, dan ga ik hem in Amerika bekijken.
Het is een uitspraak als een ander. Vlug en misschien wel niet overdacht. Was ik wel bereid om handenvol geld uit te geven om naar New York of Los Angeles te vliegen, om daar één film te gaan bekijken? Zou ik er wel in slagen om daar een ticket te vinden voor de eerste dag, want enkel dan was het de moeite? Reeds voor de grote hype de wereld in zijn greep hield, was het voor Star Wars-liefhebbers duidelijk dat dit hét filmevenement van het decennium zou worden. Geen Star Wars-adept twijfelde er jaren geleden aan dat mensen uren, misschien zelfs dagen zouden aanschuiven om bij de eerste groep gelukkigen te horen. En dan te bedenken dat mensen mij jaren geleden nog hebben uitgelachen omdat ik toen reeds de Star Wars-manie zag aankomen.
Misschien had ik toen al gehoopt dat ik mijn fx-droom al had waargemaakt. Dat ik tegen de release al George mocht zeggen tegen God, dat ik tot het selecte groepje magiërs zou horen, verantwoordelijk voor de dromen van anderen. Misschien had ik toen beter mijn mond gehouden. Al ben ik nu blij dat ik dat niet gedaan heb.
Een vriendin van mij beweert dat alles met een doel gebeurt. De eerste dag dat ik Christophe leerde kennen wist ik al dat hij zijn hart in Canada verloren had, dat hij ooit, gedreven door passionele liefde, zijn familie en vrienden zou moeten achterlaten om in het verre Vancouver, het Hollywood van het noorden, een nieuw leven te beginnen. Het was een stukje zekerheid waarbij je niet stil wilde staan. Vreemd hoe mensen soms het onvermijdelijke niet in de ogen willen zien. Misschien ook daarom dat ik het nooit echt heb zien aankomen. Pas op het allerlaatste ogenblik bleek het tot mij door te dringen: Christophe ging mijn jongensdroom waarmaken. Ik ging Star Wars in een Noord-Amerikaanse stad te zien krijgen, samen met hem en zijn Canadese vrouw Jan, op die belangrijke eerste dag, in het midden van de hype. 19 mei 1999.
Aanloop
Plannen werden gesmeed,
vliegtuigticketten besteld. Christophe
zou samen met Jan eerst twee weken naar
België komen, en samen met hen zou ik
op 15 mei naar Vancouver vertrekken.
Mooi op tijd voor de eerste
voorstelling. Even leek het nog fout te
gaan. Lucas besloot onverwacht om toch
tickets op voorhand te verkopen, net op
het ogenblik dat Christophe in België
was. De openingsdag leek mij te
ontglippen, maar ik had er mij al bij
neergelegd. Voor mij leek het nog
allemaal een droom waaruit ik maar niet
leek te ontwaken. Pas op 13 mei kreeg
ik het nieuws te horen dat een Canadese
vriendin vijf uur had staan aanschuiven
om voor ons allemaal ticketten te
bemachtigen. Op 19 mei om 0.40u, de
derde voorstelling Star Wars Episode I:
The Phantom Menace. Heel even werd het
klein kind in mij terug wakker. Het zou
niet meer gaan slapen. Toen ik op mijn
laatste werkdag de deur achter mij
dichttrok hoorde ik nog net een collega
waarmee ik al vijf jaar had
samengewerkt zeggen: 'En nu gaat Jo
doen waar ik hem, zolang ik hem al ken,
al altijd heb horen over praten.'
Dromen zijn er om waar te maken.
Vancouver, Hollywood North
Ik kende de stad enkel uit de artikels
en e-mails van Christophe, en uit het
onverbloemde enthousiasme van zijn
familie wanneer zij terugkwamen van de
zoveelste grote oversteek. Ze hebben
niet overdreven. Vancouver, de derde
grootste filmstad van Noord-Amerika. En
ik zou het geweten hebben. Op enkele
dagen tijd ben ik al vier filmsets
tegengekomen, en aan de officiële
filmlijst te zien zouden ook Sylvester
Stallone en Sharon Stone ergens in de
stad moeten rondhangen. Eén van deze
dagen misschien... Vancouver, de stad
met de unieke en oogverblindende
combinatie van grootstad, oceaan,
besneeuwde bergen en uitgestrekte
bossen. Geen wonder dat Vancouver in
feite één grote filmset is. Maar voor
mij was Vancouver gedurende die eerste
dagen enkel het decor van iets groter.
Hollywood North zou nog even moeten
wachten om zijn pracht en luister aan
mij bloot te leggen.
De spanning
18 mei, 20.00u. We zijn blijkbaar niet
de enigen die het zekere voor het
onzekere wilden nemen. De rij voor de
voorstelling van 0.01u is duidelijk
bevolkt met die-hard fans. Darth Mauls
en Princess Leia's staan geanimeerd te
discussiëren tussen trivial pursuit (de
Star Wars-versie uiteraard) spelende
fans. Eén grote oase van twintigers,
die geduldig, omringd met de muziek van
de nieuwe en de oude films de uren
zitten af te tellen. Geen geduw of
getrek om vooraan de wachtrij te
geraken, enkel hier en daar een gevecht
met light sabers. In onze lijn sta ik
op dat ogenblik 17e. Later zouden er
mysterieus tussenschuiven. Nooit
geweten dat vijf uur zo traag voorbij
zouden gaan. Drie uur voor wij aan de
beurt komen, probeert Christophe mij
gerust te stellen: 'Nog één The Postman
te gaan.' Een zeer verontrustende
gedachte eigenlijk. Twintig minuten
voor tijd begint er eindelijk schot in
de zaak te komen. We kunnen nauwelijks
nog op onze voeten staan, de
nachtelijke koude begint ons
enthousiasme wat te temperen, de jetlag
begint toch nog haar tol te eisen. In
groepjes worden we naar boven geleid,
onze ticketten met ultraviolet licht
gecontroleerd. De spanning is te
snijden. Acht minuten langverwachte
trailers kunnen mij nauwelijks boeien.
De zenuwen beginnen zich van mij
meester te maken. Het Lucasfilm-logo
verschijnt. Gejuich. Het Star Wars-logo
verschijnt, de gekende Star Wars Main
Title muziek begint de zaal overdovend
te vullen terwijl de gekende scroll het
scherm begint te vullen. Nog meer
gejuich en geklap. Ik begin te
glimlachen. Dit vergeet ik nooit meer.
Zestien jaar hopen, meer dan vier jaar wachten. Het zou eindelijk ten einde zijn.
* * *
Twee uur en 10 minuten later. Met een zwak applaus begint de aftiteling. Dit was het... Was dit het nu écht? In relatieve stilte verlaten we de zaal. Voorzichtig proberen we bij elkaar te polsen wat we er nu van vonden. Geen tranen van vreugde, enkel veel vermoeide en lichtjes verwarde gezichten. De vrienden van Christophe en Jan die voor de tickets gezorgd hadden komen er ook bij. Al snel zijn we het er over eens dat dit visueel het knapste is wat we ooit gezien hebben. En ook John Williams heeft zich met zijn magistrale score weer overtroffen. Maar over het verhaal, de dialogen en de diepgang van de karakters is blijkbaar niemand van ons te spreken. Eén van de hoofdkarakers, de volledig digitale Jar Jar Binks, is ronduit een overbodige etter, terwijl spilfiguren als Obi-Wan Kenobi en Queen Amidala, beiden gespeeld door de beste acteurs van hun generatie, totaal in de koud blijven staan. En het verhaal zelf is blijkbaar ook nogal verwarrend. Het is duidelijk dat we de film nog eens moeten bekijken. Misschien was het enkel de vermoeidheid, de koude zaal, en de spanning die ervoor verantwoordelijk waren dat we het meesterwerk van George Lucas niet wisten te appreciëren. Nu was het enkel een goede film met een aantal minpunten. Het zou zo niet blijven.
The days after
Omringd door de merchandising die nog
steeds lijkt te groeien blijft de film
door mijn hoofd razen. E-mails die
vragen om mijn mening blijven
onbeantwoord. Ik ben nog te verward.
Misschien moet ik de film nog een keer
zien voor ik mijn mening geef. Maar hoe
meer we met z'n allen de film ontleden,
hoe meer tekortkomingen we zien. Over
één zaak zijn we het eens. George
Lucas, mijn persoonlijke God, zou de
regiezetel voor de volgende twee delen
beter afstaan aan iemand anders. The
Empire Strikes Back was toch ook een
veel betere film dan Star Wars? Frank
Darabont misschien. En als hij dan toch
bezig was zou hij beter een schrijver
inhuren, iemand als Lawrence Kasdan. En
of The Phantom Menace nu al dan niet
een kinderfilm is, doet er niet toe. De
anders films zijn ook kinderfilms
(volgens Lucas dan toch) maar die
hebben tenminste een episch gevoel waar
The Phantom Menace slechts op enkele
ogenblikken een sprankeltje potentieel
van laat zien.
Misschien lagen onze verwachtingen te hoog, of misschien zullen we Lucas pas begrijpen wanneer de eerste trilogie volledig af is. Misschien zullen we dan inzien dat dit het perfecte begin is van een buitengewoon knappe zes-delige reeks, net zoals The Return of the Jedi, niettegenstaande de ergerlijke Ewoks het perfecte sluitstuk was van de oorspronkelijke trilogie. Misschien zijn we gewoon te oud. Misschien hebben we wel gelijk... Teleurgesteld? Ach, valt wel mee. Spijt? Geen ogenblik. De anticipatie, de reis, het wachten, de spanning. Het is een droom die uitgekomen is, en daar draait het allemaal om. Trouwens, mijn Vancouver-avontuur is nu pas echt begonnen. De rest van mijn leven trouwens ook.
En nu ik er aan denk. Ooit heb ik ook beweerd dat ik ooit aan een Star Wars-film zou willen meewerken. Ik heb nog zes jaar. Het wordt hoog tijd dat ik eraan begin.
May The force - etc. etc. etc.