THE CORRUPTOR

Yun-Fat Chow: een brok graniet dat zijn middle name niet gestolen heeft. Drie keer kan de genaamde Jackie Chan in hem, maar dat belette Chow niet om de grootste van zijn continent te worden. Ongeveer zeventig films na zijn debuut begin jaren zeventig (en een resem succesvolle samenwerkingen met visualist John Woo) werd de 45-jarige Chow verkozen tot Aziatische ster van het decennium. Zijn grootste troef is zijn uitstraling en zijn charisma, datgene dus wat een Van Damme of een Seagal bij gebrek eraan van het toneel veegde. Wie The Replacement Killers zag, was ervan overtuigd: een man voor het nieuwe millennium, deze Chow.

Maar er zijn geen zekerheden meer. In The Corruptor, zijn tweede Amerikaanse film, loopt het al mis. Chow loopt er totaal verloren in een film die zelfs niet in de videotheek zou mogen belanden. Hij wordt in de prent neergepoot als Nick Chen, een NYPD detective met een lange staat van dienst, die de rommelige straten van Chinatown een beetje clean probeert te houden. In Chinatown voeren de Tongs het hoge woord, een invloedrijke bende onder leiding van Henry Lee en de enigmatische uncle Benny. Maar de echte problemen lijken zich te concentreren rond een nieuwe clan, de Fukienese Dragons, aangevoerd door Bobby Vu. Om de georganizeerde misdaad aan te pakken, krijgt Nick gezelschap van groentje Danny Wallace (Mark Wahlberg). Maar al gauw blijkt dat niet iedereen in de NYPD het spelletje eerlijk speelt...

Geen bijster origineel verhaal, en dus kon regisseur James Foley, ooit nog regisseur bij Twin Peaks, er ook niet echt veel van maken. Hij probeert de film, naar het grote voorbeeld van John Woo, mooi te stileren, maar eens je de verpakking wegneemt, blijft er weinig meer over dan een lege shoot 'um up. Yun-Fat Chow probeert al zijn gewicht in de schaal te werpen, maar kan hier weinig of niks met zijn personage aanvatten. Dat geldt trouwens nog veel meer voor Mark Wahlberg, die Danny Wallace dan maar met opvallend veel underacting neerschildert. Leeg en dom, deze The Corruptor. Hetzelfde wat je van een doordeweekse Van Damme of Seagal zou verwachten. Yun-Fat Chow verdient om de één of andere reden beter.