LES CONVOYEURS ATTENDENT

Benoît Mariage is nog zo'n Belgisch documentairefilmmaker die nu ook zijn eerste langspeelfilm heeft gemaakt: Les convoyeurs attendent. Net als Rosetta werd ook het regiedebuut van Mariage dit jaar in Cannes voorgesteld.

Les convoyeurs attendent is een tragikomedie over een kansarm gezin in een industriële voorstad in de buurt van Charleroi. Benoît Poelvoorde speelt hierin de pater familias die zijn brood verdient door als ramptoerist voor een plaatselijke krant foto's te nemen en bijhorend verslag te schrijven over menselijke tragedies, auto-ongelukken en goude bruiloften. Poelvoorde is tegenwoordig één van de meest beloftevolle Belgische acteurs en zonder enig twijfel één van de lievelingen van het Franse publiek. Hij maakte zelf ook het controversiële C'est arrivé près de chez vous en het is juist de rol in die film - de film die hem bekendheid gaf - die hij nu opnieuw opneemt. Cynisch en nagenoeg zonder geweten tiranisseert hij zijn vrouw, zoon en dochter. Dat hij het allemaal niet zo bedoelt, maakt het alleen maar tragischer.

Rode draad doorheen het verhaal is een wedstrijd die Poelvoorde koste wat het kost wil winnen omdat de hoofdprijs een auto is. De wedstrijd bestaat er in om het even welk wereldrecord te breken en Poelvoorde moet nooit meer met zijn brommertje de straat op. Hij staat er nooit bij stil het daadwerkelijk zelf te doen en draagt zijn zoon op het wereldrecord door een deur lopen op 24 uur tijd te breken. Voor de brave jongen, die verder in Elvis-kostuum bij een lokale radio een filmrubriek heeft, wordt het allemaal teveel en pas dan komt Poelvoorde erachter dat hij te ver is gegaan.

De zwart wit-fotografie maakt de film net niet realistisch genoeg om het echt allemaal serieus te nemen. Gelukkig maar, want anders was Les convoyeurs attendent niks meer dan een freakshow geworden in plaats van een tragikomedie met slechte smaak. Les convoyeurs attendent is (ongetwijfeld ongewild) meer aanstootgevend dan echt charmerend. De tedere en vaak ook diepmenselijke momenten in de film worden meer dan eens teniet gedaan door ridicule vertolkingen en overdreven details.

De meeste personages worden herleid tot kartonnen borden en gaan gebukt onder het te ongeloofwaardige verhaal dat nochtans verschillende sterke momenten kent en in zijn meest zuivere vorm ongetwijfeld een heel sterke film had kunnen opleveren. Wat overblijft is een soort circusvertoning waar niks echt op zijn plaats valt. Het is allemaal best grappig, maar evenzeer is het een gemiste kans.