MIGHTY JOE YOUNG

De originele Mighty Joe Young uit 1949 is dan misschien geen meesterwerk, het is wel één van die films waarmee heel wat hedendaagse fx-grootheden mee zijn opgegroeid. De beeltenissen van de fx-magiërs van toen, Willis O'Brien en zijn leerling Ray Harryhausen, staan nog steeds in menig schrijn in Hollywood.

Joe is een mythe en een legende: een reusachtige aap die, vergezeld van een beeldschone blanke vrouw (Jill, Charlize Theron) ronddwaalt in het oerwoud in Afrika. Wanneer de zoöloog Gregg O'Hara (Bill Paxton) hen op het spoor komt, helpt hij hen te verhuizen naar California wanneer ze dreigen in de handen te vallen van en stel niets ontziende stroopers. Maar ook daar blijkt Joe in zijn beschermde omgeving niet veilig. Aan dit ingenieuze script kunnen we tenslotte nog snel de volgende originele ideëen toevoegen: een stel slechterikken, veel mooie beelden van Charlize, een ontluikende liefde, en heel wat speciale effecten.

Mighty Joe Young moet het, net als veel special effect-films, duidelijk niet hebben van het script. En vermits zo'n reuzenaap natuurlijk wel zeer cute is zullen kinderen er ongetwijfeld veel meer aan hebben dat de volwassenen die enkel de zaal zullen binnenslenteren omdat ze meegsleept werden door hun kinderen, Charlize willen zien, of gefascineerd zijn door de effecten. De film is ongetwijfeld niet slechter dan veel oude zwart-wit avonturenfilms die nog steeds door velen als onkreukbaar worden beschouwd. Waarschijnlijk omdat het juist met die films zijn dat we opgegegroeid zijn, en misschien ook omdat die films een zekere onschuld en charmerende naïeviteit uitstralen. Iets wat van een afgelikt (en technisch dus wel goedgemaakt) Hollywood product als Mighty Joe Young, net als van heel veel van de recente kinder-fx-films, niet meer kan gezegd worden.

Regisseur Ron Underwood maakte in 1990 een opmerkelijk regiedebuut met Tremors, en wist later de kassa's te laten rinkelen met City Slickers. Het enige wat hij waarschijnlijk uit Mighty Joe Young zal halen is waarschijnlijk de reputatie dat hij een zware effectenfilm aan kan. Deze versie van het klassieke verhaal zal immers de geschiedenisboekjes ingaan als de film met het ultieme gorillapak. Make-up legende Rick Baker wist na enkele bijna geslaagde pogingen (Greystoke, Gorillas in the Mist) immers zijn jongensdroom waar te maken en de ultieme gorilla neer te zetten. De scènes met het pak, gefilmd op schaalmodellen van de set, worden in de film naaldloos gecombineerd met de origineel gefilmde beelden. Zelfs kenners zullen het heel moeilijk hebben om de man in het pak te onderscheiden van de drie levensgrote modellen (waarvan er twee hydraulisch werden aangedreven). De computergegenereerde gorilla zou oorspronkelijk door Dream Quest Images gemaakt worden, maar het fx-bedrijf van Disney moest in zeven haasten uit de nood geholpen worden door het gerenomeerde Industrial Light and Magic. Beide firma's leverden uiteindelijk CGI-versies van de gorilla af. Als er dan ook iemand is die het Mighty Joe Young strijdperk met opgeheven hoofd mag verlaten, dan zijn het deze keer de fx-jongens van ILM en vooral Rick Baker, die voor zijn werk jammer genoeg een zesde oscar aan zijn neus zag voorbijgaan.